Μετά από τέσσερις μήνες ατέρμονης διαδικτυακής συζήτησης, η Αθηνά σαρανταπέντε, με βλέμμα που αναγνωρίζει την ειρωνεία του κόσμου τελικά συμφώνησε να συναντήσει τον Τάσο, πενήντα δύο χρονών, που είχε γίνει ο πρωταγωνιστής του μικρού της καθημερινού „online σίριαλ”.
Είχε μάθει τις προτιμήσεις του, ήξερε ποιοι είναι οι φίλοι του από το σχολείο στη Θεσσαλονίκη, και δεν απορούσε πια που κάθε „καλημέρα” συνοδευόταν από τρία αποσιωπητικά. Η Αθηνά ήταν από εκείνες τις γυναίκες που μπορούν να φορέσουν ένα απλό μαλλίνο πουλόβερ σαν να είναι βασιλικό μανδύας, και η αυτοσαρκαστική της διάθεση ολοκλήρωνε το στυλ.
«Για να δούμε, ποιο δείγμα θα πέσει σήμερα», σκέφτηκε, ενώ περνούσε τελευταία μια στρώση μάσκαρα. Σαν επιστήμονας σε εργαστήριο, με διάθεση ελαφρώς ειρωνική, όχι νευρική.
Η συνάντηση ορίστηκε σε ένα γλυκύτατο καφέ στο Παγκράτι, με διακριτικό φωτισμό και μυρωδιά κανέλας που δικαιωματικά πάει με φθινοπωρινή Αθήνα. Η Αθηνά πήγε στην ώρα της περιποιημένη, σιγουρη, πανέτοιμη για μια ενδιαφέρουσα βραδιά.
Ο Τάσος εμφανίστηκε πέντε λεπτά αργότερα, λίγο πιο κοντός απ τις φωτογραφίες του, με βλέμμα σαν να είχε μόλις ανακαλύψει σοβαρό σφάλμα σε excel αρχείο του λογιστηρίου.
Έκατσε απέναντι, χαμογέλασε μηχανικά και ξεκίνησε το… inspection. Ούτε κομπλιμέντα, ούτε ένα ζεστό «χαίρομαι που σε βλέπω». Τουλάχιστον συμφώνησαν στον καφέ και ένα γλυκό.
Αθηνά, ξεκίνησε με φωνή διευθυντή Λυκείου πριν το συμβούλιο, έχω κάνει πολύ ανάλυση στη συζήτηση μας. Κοντά τέσσερις μήνες. Τώρα που σε βλέπω, θεωρώ σωστό να βάλω κάτω τα πράγματα. Έχω πέντε παράπονα.
Μέσα της κάπου έσπασε ένα βάζο κλασικό σημάδι ότι το κέφι της αποχώρησε. Στήριξε το πηγούνι στο χέρι:
Πέντε παράπονα; Ακούγεται συναρπαστικό. Σε ακούω.
Ο Τάσος, φυσικά, δεν κατάλαβε το χιούμορ και άρχισε να μετράει τα δάχτυλά του.
Πρώτο παράπονο: «Σε μια φωτογραφία σου με μπλε φόρεμα, φαίνεσαι πιο γραμμική. Τώρα σε βλέπω πιο ανάγλυφη. Αυτό μπορεί να μπερδέψει έναν άντρα. Στην ηλικία μας μια γυναίκα πρέπει να είναι ειλικρινής.»
Η Αθηνά χαμογέλασε εσωτερικά. «Ανάγλυφη; Τουλάχιστον όχι γλυπτό Προοδεύουμε!»
Δεύτερο παράπονο: Ταχύτητα απαντήσεων. «Καμιά φορά απαντάς αργά. Τρεις εβδομάδες πριν, σου έγραψα στις 14:15 και απάντησες στις 16:40. Οι άντρες δεν έχουν υπομονή. Αυτό είναι αγένεια.»
Μάλλον ήμουν σε μια συνάντηση προσπάθησε να δικαιολογηθεί, αλλά ο Τάσος ήδη μετρούσε το τρίτο δάχτυλο.
Τρίτο παράπονο: χώρος συνάντησης. «Γιατί εδώ; Είναι πολύ κυριλέ. Εγώ πρότεινα κάτι πιο απλό. Αυτό δείχνει τάση προς υπερβολική επίδειξη.»
Η Αθηνά κοίταξε τον λευκό της καφέ και ένιωσε μια ανάγκη να του το ρίξει στο κεφάλι. Αλλά η περιέργεια νίκησε.
Τέταρτο παράπονο: Το φόρεμα. «Γιατί το φόρεμα; Ήρθαμε να πιούμε καφέ. Είναι προκλητικό για την ώρα. Τα κοσμήματα επίσης. Η γυναίκα πρέπει να κερδίζει με το βάθος της, όχι με το γυάλισμα. Εγώ ψάχνω ουσία, όχι βιτρίνα.»
Πέμπτο παράπονο: αυτονομία. «Διάλεξες μόνη σου το μέρος. Συχνά λες μόνη. Δεν αφήνεις έναν άντρα να νιώσει άντρας. Θέλω μια γυναίκα που ζητά συμβουλή, όχι που δείχνει ανεξαρτησία. Αν θα είμαστε μαζί, πρέπει να αλλάξεις συμπεριφορά.»
Ολοκλήρωσε κι έμεινε ακίνητος, σταυρώνοντας τα χέρια περιμένοντας μετάνοια ή „ευχαριστώ” για τη διαφάνεια του.
Η Αθηνά τον κοιτούσε και ξαφνικά κατάλαβε: η τετράμηνη διαδικτυακή ρομαντική κρυψίνοια ήταν απλά μασκαράτα. Ο Τάσος έψαχνε όχι ζεστασιά, αλλά μια βολική μπαταρία για το εγώ του.
Ξέρεις, Τάσο, είπε γλυκά, σχεδόν με τρυφερότητα, κι εγώ κάτι ανέλυσα. Μου αρκούσαν πέντε λεπτά για συμπέρασμα.
Και ποιο είναι; ρώτησε εκείνος, μισοκλείνοντας τα μάτια.
Είσαι μοναδικό είδος. Έκανες το γύρο της Αθήνας για να φτιάξεις λογαριασμό μιας γυναίκας που βλέπεις πρώτη φορά, για τα γούστα, τη μορφή, και το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της. Αυτό και αν είναι αυτοπεποίθηση!
Ο Τάσος έκανε μια γκριμάτσα:
Απλά είμαι ειλικρινής.
Όχι, κούνησε το κεφάλι η Αθηνά. Δεν είσαι ειλικρινής. Είσαι δυστυχισμένος και προσπαθείς να μετρήσεις τον κόσμο με στραβό χάρακα. Οι φωτογραφίες μου σε ενοχλούν; Πήγαινε στο μουσείο εκεί τα εκθέματα δεν αλλάζουν. Αργώ να απαντήσω; Πάρε ταμαγκότσι. Αν δεν σου αρέσει το φόρεμα, το επέλεξα για μένα. Στην τελική, εγώ δεν μπαίνω σε βιτρίνα.
Σηκώθηκε, ίσιωσε τη τσάντα της και τον κοίταξε ήρεμα:
Κι αν το „μόνη” σου ρίχνει τα εγωιστικά σου τείχη, μάλλον χρειάζεσαι θεραπεία, όχι σχέση. Στα σαρανταπέντε μου, ξέρω πια πως ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για σπατάλη σε κάποιον που ξεκινάει γνωριμία με audit στα ελαττώματα μου.
Πού πας; Και ο καφές; ψέλλισε ο Τάσος.
Τον καφέ πιες τον μόνος σου. Κάτι θα μάθεις για οικονομία. Και αν θες να σου κοιτάνε το στόμα πήγαινε στον οδοντίατρο.
Η Αθηνά πήγε σπίτι και τον έβαλε μπλοκ παντού: Messenger, WhatsApp, Viber η τραπεζική ασφάλεια δεν κάνει τέτοιο face control. Πλέον, άνεση δεν είναι μόνο κουβέρτα και ησυχία, αλλά και το κινητό χωρίς άτομα που σου ζητάνε να χωρέσεις σε στραβές φόρμες.
Τι λέτε, λοιπόν; Άτυχος φλερτ ή τέλεια προβαρισμένη παρουσίαση; Και αξίζει άραγε να συνεχίσει κανείς, όταν εξαρχής σου βάζουν τιμοκατάλογο για τον ίδιο σου τον εαυτό;Το βράδυ, κοιτάζοντας τα φώτα της πόλης από το μπαλκόνι της, η Αθηνά ένιωσε παράξενα ευγνώμων. Η περιπέτεια δεν της έφερε όσα είχε φανταστεί αλλά της χάρισε κάτι καλύτερο: έναν ξεκάθαρο καθρέφτη. Το μπλοκ στο κινητό έγινε μικρή, προσωπική γιορτή: κάθε „διαγραφή” ήταν κι ένα «σ αγαπώ» στον εαυτό της.
Την επόμενη μέρα, φόρεσε το μπλε φόρεμα το ίδιο που είχε γίνει θέμα „ανάλυσης” και βγήκε στη γειτονιά. Πέρασε από το αγαπημένο της βιβλιοπωλείο, χαμογέλασε στον σκύλο του μανάβη, σκόνταψε ελαφρά στη σκάλα, και γέλασε.
Στο δρόμο, ένα μήνυμα από μια φίλη: «Κάτι κάνουμε το Σάββατο;»
Η Αθηνά απάντησε στη στιγμή: «Ναι. Η ζωή δεν περιμένει να ξεκινήσουμε. Εγώ ήδη είμαι στην πλοκή.»
Και, με την αυτοσαρκαστική διάθεση που την καθόριζε, σκέφτηκε πως στον κόσμο του ψηφιακού dating, η καλύτερη συνάντηση είναι αυτή με το δικό σου φωςεκεί που κανένα audit δεν χωράει.
