Μετά από πέντε χρόνια γάμου, η σύζυγος του αδελφού μου παρέμενε άγνωστη για εμάς, μέχρι που μια πρόσφατη επίσκεψή τους άλλαξε πραγματικά την οπτική μας. Ο αδερφός μου, ο Γιάννης, μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη μετά το πανεπιστήμιο, λέγοντας ότι θα επέστρεφε στην Αθήνα μέσα σε έναν χρόνο, όμως οι συγκυρίες ήθελαν αλλιώς τα πράγματα. Εκεί γνώρισε μια κοπέλα, αποφάσισαν να παντρευτούν και τελικά έμεινε στη Θεσσαλονίκη για τα καλά. Δεν κατάφερα να παρευρεθώ στο γάμο τους λόγω κάποιων προσωπικών θεμάτων και μόνο η μητέρα μου είχε δει, και αυτή για λίγο, τη νέα του γυναίκα.
Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να τους επισκεφθούμε. Φέτος, όμως, ο αδερφός μου μας ανακοίνωσε πως κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού τους, θα περνούσαν δύο μέρες από την Αθήνα για να μας δουν. Ήμουν ενθουσιασμένη και οργανωμένη για να τους φιλοξενήσουμε στο μικρό μας διαμέρισμα ή, εναλλακτικά, στο πατρικό των συγγενών μου όπου θα είχαν περισσότερη άνεση. Ο ενθουσιασμός μου εξαφανίστηκε γρήγορα, από τη στιγμή που συνάντησα τη νύφη μου στο αεροδρόμιο. Άρχισε ξαφνικά να παραπονιέται συνεχώς για την πτήση, δυσαρεστημένη κυριολεκτικά με κάθε λεπτομέρεια.
Φθάνοντας στο σπίτι στο χωριό, οι διαμαρτυρίες της συνεχίστηκαν και έδειχνε να έχει παράλογη αποστροφή για το ντους και την τουαλέτα. Η γκρίνια της έκανε τον αδερφό μου να την πάρει αμέσως και να πάνε βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, ενώ εγώ με τον άντρα μου ήμασταν πραγματικά μπερδεμένοι με τη συμπεριφορά της. Όταν γύρισαν, ήταν εξίσου ιδιότροπη με το φαγητόαρνούνταν σχεδόν ό,τι μαγείρευα με φροντίδα για αυτούς. Φαινόταν να θέλει μόνο λαχανικά, αλλά και αυτά τα κοίταζε δύσπιστα.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την επόμενη μέρα που κάναμε βόλτα στην Πλάκα, ήταν διαρκώς ανήσυχη, φερόταν σαν κακομαθημένο παιδί. Υπολόγιζα τις ώρες μέχρι να τους αποχαιρετήσω και να τους πάω πίσω στο αεροδρόμιο. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς άντεξε ο αδερφός μου πέντε χρόνια έτσι μαζί τηςη πραγματική της προσωπικότητα φάνηκε έντονα μόλις μέσα σε δύο μέρες συμβίωσης.
