Η μητέρα της Αθηνάς, η Μαρία, μεγάλωσε μόνη την κόρη της, και όσο η Αθηνά θυμάται, ήταν πάντα η άσχετη παιδί. Η έλλειψη αγάπης τη συνόδευε από την παιδική της ηλικία. Δεν της έλειπαν τα χρήματα· πάντα είχε φαγητό, καλά ρούχα και ακόμα και τα παιχνίδια που ζητούσε της αγοράζονταν. Όμως η αδιάφορη συμπεριφορά της μητέρας την έβλεπε σαν να έτρωγε η ψυχή της. Ένιωθε τον ψυχρό του ξύπινου του πάγου να σφίγγει την καρδιά της.
Από μικρή η Αθηνά ήταν τρυφερή και εξωστρεφής. Στο σχολείο και στο σπίτι προσπαθούσε συνεχώς να κερδίσει την προσοχή της μαμάς: να την φιλήσει, να την αγκαλιάσει, να την στριμμάξει. Η Μαρία όμως την απέρριπτε ψυχρά, συνεχίζοντας τις δουλειές της. Ποτέ δεν έβαλε το χέρι της στην πλάτη της ή τη φίλησε.
Στις γειτονιές της Αθηνάς και στο σχολείο η οικογένεια είχε καλές φήμης. Η Μαρία παρευρίνονταν στα γονεϊκά συνελεύματα, φρόντιζε την υγεία της, την πήγαινε στην παραλία του Χαλανδρίου και ακόμη στο τσίρκο του Πειραιά. Όλα αυτά όμως ήταν καθήκον, χωρίς ψυχή, χωρίς ζεστασιά, χωρίς ένα χαμόγελο. Η Αθηνά προσπαθούσε σκληρά να κερδίσει επαίνους, να είναι η καλύτερη μαθήτρια, να συμπεριφέρεται υπάκουη.
Αλλά μόνο η μητέρα της δεν την επαινούσε.
Στο παιδικό της κόσμο η Αθηνά νόμιζε ότι όλα ήταν έτσι, πως όλοι έτσι ζούσαν. Μεγαλώνοντας όμως έβλεπε άλλα παιδιά που αγαπιούνταν, επαινούνταν, τιμωρούνταν, και έπαιρναν ανταπόκριση. Άρχισε να αναρωτιέται, να ψάχνει λόγο, και φαινόταν πως το είχε βρει.
Τον πατέρα της, τον Νίκο, θυμόταν ως έναν ψηλό άνδρα με μεγάλα χέρια και γλυκό χαμόγελο. Την έριχνε ψηλά, στη θάλασσα των σύννεφων, την κυλούσε και γελούσαν μαζί. Ήταν τόσο όμοιοι που η Αθηνά έμοιαζε με το αντίγραφό του. Στο δωμάτιό της, κάτω από το στρώμα, κρυβόταν ένα παλιό σκονισμένο φωτογραφία του Νίκου με την έναχρονη Αθηνά στα χέρια του. Με τα χρόνια η Αθηνά γινόταν όλο και πιο όμοια με αυτόν.
«Ίσως η μαμά να είναι πονεμένη στον πατέρα», σκεφτόταν η Αθηνά. «Κοιτάζει με θυμό»
Η Μαρία συχνά την κοιτούσε σιωπηλά και βαριά, χωρίς να λέει κάτι. Ο Νίκος έφυγε όταν η Αθηνά ήταν τρία χρονών· από τότε μόνο η συνεισφορά της διατροφής της θύμιζε την παρουσία του. Η Αθηνά τον είχε συγχωρήσει πολύ καιρό.
Το αδιανόητο είναι ότι η Αθηνά είχε κρατήσει την οργή της εναντίον της μητέρας. Εξωτερικά φαίνονταν αποδεκτές, αλλά μέσα της η πίκρα μεγάλωνε, μετατρέποντας την καρδιά της σε παγωμένο μπλοκ που έθλιγε την ψυχή της.
Ήρθε η ώρα του τελευταίου κουδουνιού. Η Αθηνά, με λευκό δαντελωτό φούρεμα, ψάχνοντας την μαμά της στο πλήθος του σχολείου, τη έβλεπε μόνο στην αρχή, να λαμβάνει ευχαριστία από το διευθυντή για την «ευγενική παιδεία» της κόρης της, και μετά εξαφανιζόταν. Η Αθηνά κοίταζε με ζήλια άλλα ζευγάρια που αγκαλιούνταν, κάνανε φωτογραφίες, και προσπαθούσε να μην κλάψει.
Κατόπιν ήρθε η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Η Αθηνά ήταν περήφανη· με τόσο σκληρό διαγωνισμό να μπείτε σε δωρεάν θέση ήταν δύσκολο, όμως τα κατάφερε. Η Μαρία αντίκρισε την είδηση ήρεμα, χωρίς χαμόγελο ή φαινόμενο υπερηφάνειας. Ρώτησε μόνο αν υπήρχε φοιτητική εστία και πού θα ζούσε κατά τη διάρκεια των σπουδών.
Η Αθηνά άπλωσε τα πράγματά της σε τσάντα, πήγε πρώτα στο σπίτι μιας φίλης, μετά ζήτησε θέση στην εστία.
Οι χρόνες πέρασαν· η σχέση μεταξύ τακταισής και μητέρας σχεδόν εξαφανίστηκε. Αυτό ανησυχούσε τον σύζυγό της, τον Γιάννη, και τη μητέρα του, την Κατερίνα. Η Κατερίνα έγινε ο αληθινός της συγγενής, τη στήριζε σαν δεύτερη μητέρα. Η ίδια η Μαρία δεν παρευρέθηκε στο γάμο· έστειλε μόνο ένα χαραγμένο χρηματικό ποσό και μια στεγνή κάρτα ευχών.
Η Κατερίνα δίδαξε την Αθηνά τις τέχνες του σπιτιού, αλλά και το πώς να αγαπά. Συχνά καθόταν με την νύφη στο κουζίνα, πίνοντας τσάι, συζητώντας για τα πάντα. Μπορούσε να την αγκαλιάσει με ειλικρινή συμπόνια. Μέσα σε μήνα μετά το γάμο, η Αθηνά την άρχισε να αποκαλεί «μαμά».
Η βιολογική μητέρα φαίνεται να εξαφανίστηκε, ευχαριστημένη με το «μακρύ» ήσυχο και τη μοναξιά της. Ποτέ δεν τηλεφώνησε πρώτα, δεν ήρθε στο δωμάτιο του νοσοκομείου όταν η Αθηνά γεννήθηκε, ούτε άνοιξε τις φωτογραφίες του παιδιού που έστελνε η νεότερη μητέρα. Η Αθηνά κρυφό κλάε στο ντουαλέτα τα βράδια.
Η Κατερίνα παρατηρούσε τα δάκρυα, τα κοκκινισμένα μάτια, το πρήξιμο από τις δάκρυα του προσώπου της νύφης, και αναστέναζε βαριά.
Όταν η Αθηνά και ο Γιάννης πήγαν να γιορτάσουν τα γενέθλια της Μαριάς, αυτή, παίρνοντας το δώρο, το ευχαρίστησε ψυχρά, δεν άφησε ούτε το ζευγάρι να περάσει το κατώφλι, κλείνοντας τη θύρα μπροστά στον εγγονό. Η Κατερίνα, γυναίκα γεμάτη στοργή, αποφάσισε να επανέλθει στο σπίτι του παππού· πάτε και μίλησε με τη Μαρία, αποφασισμένη να φέρει δικαιοσύνη.
Τότε αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια.
Ο πατέρας της Αθηνάς, ο Νίκος, άρχισε να ζει σιωπηλά, σχεδόν αμέσως μετά το γάμο. Η νέα σύζυγος του, η Αθηνά, δεν ήθελε να καταστρέψει την οικογένεια. Όταν ο Νίκος επέστρεψε μετά από μερικούς μήνες, έφερε στο σπίτι το παιδί που είχε με άλλη γυναίκα, επειδή η εραστικός του απώλεσε το μωρό. Τον πήρε στη μαμά του.
Η Αθηνά έπαιξε το ρόλο της μητέρας ενός παιδιού που δεν της ανήκε· η αγάπη ήταν δύσκολη, αλλά προσπαθούσε ειλικρινά, σχεδόν τα κατάφερε. Τελικά, ο Νίκος εξαφανίστηκε ξανά, αφήνοντας πίσω του μια αχρείαστη «κόρη» που δεν ανήκει σε κανέναν.
Τι να κάνει μια νεαρή μητέρα με αυτό το παιδί; Να το βάλει σε ορφανοτροφείο ή να προσπαθήσει να ζήσει τη δική της ζωή; Να γεννήσει δικά της παιδιά; Η κοινωνία θα κρίνει.
Φοβούμενη την κριτική, η Αθηνά άφησε το παιδί, εγκαταλείποντας τη δική της προσωπική ζωή. Πλήρης προσπάθεια έδωσε στο παιδί, αλλά βλέποντας την ομοιότητα με το πρόσωπο του Νίκου, συνειδητοποίησε ότι αγαπούσε ακόμα τον μπαμπά της, και το παιδί ήταν μόνο μια θλιβερή σκιά του.
Όταν η Κατερίνα επέστρεψε στο σπίτι, η Αθηνά και το μικρό παιδί κοιμόντουσαν αγκαλιασμένα στο ευρύ κρεβάτι. Ο Γιάννης ήταν σε άλλη πόλη για δουλειά· το παιδί είχε μεταφερθεί στο κρεβάτι των γονέων με χαρά.
Η Κατερίνα καθόταν ήσυχα στο άκρο του κρεβατιού, έβαλε κουβέρτα στο εγγόνι, διόρθωσε τα ξανθά μαλλιά της νύφης. Στο μυαλό της η ερώτηση: «Μήπως πρέπει να πω όλη την αλήθεια;»
Η Αθηνά άνοιξε τα μισοκλειστά μάτια, νιώθοντας το ξένο άγγιγμα.
Ύπνε, παιδί μου, ύπνε έλεγε η Κατερίνα, φιλιώντας το μέτωπό της, και έσφιξε την πόρτα ακολουθώντας τη σιωπή.
