Λυπάμαι που έφτασε σε αυτό.
Νίκο, πραγματικά τα έβαλες όλα; Να τσεκάρω μια φορά ακόμα; φώναξα και στάθηκα μπροστά στην κλειστή πόρτα του μπάνιου.
Ελισόβετ, άστο! Έχω τα πάντα μια ολόκληρη βαλίτσα, το είδες απάντησε μέσα από τον ήχο του ντους. Αλλά η φωνή του η φωνή του έτρεμε. Ή μήπως το φαντάστηκα;
Τη βαλίτσα την είδα. Αλλά ό,τι σπρώξεις μέσα αυτό όχι μουρμούρισα και απομακρύνθηκα.
Ελισόβετ, φτιάξε μου έναν καφέ, σε παρακαλώ! Σκέτο. Χωρίς γάλα πρόσθεσε με ήρεμη φωνή καθώς έκλεινε το νερό.
Πήγα στην κουζίνα, πήρα σιωπηλά την καφετιέρα, έβαλα νερό, άμυλο καφέ, μια πρέζα αλάτι όπως του άρεσε. Έχουμε μόνο μηχανή, αλλά ο Νίκος λατρεύει τον καφέ που φτιάχνω. «Είσαι τόσο γλυκιά», μου είχε πει μόλις χθες το βράδυ, όταν γύριζε αργά από τη δουλειά και είδε πως όπως έκανε πάντα η γιαγιά μου είχα τυλίξει το δείπνο του σε πετσέτα για να μείνει ζεστό.
Τελευταία έμενε όλο και περισσότερο υποτίθεται για τη δουλειά. Καριέρα κι έτσι. Προετοιμασία για προαγωγή. Κι εγώ; Εγώ στεκόμουν ακίνητη δίπλα. Μαγείρευα, σιδέρωνα, ανέχουμουν.
Θεϊκή μυρωδιά από θεϊκό ποτό! είπε ο Νίκος μπαίνοντας στην κουζίνα και σκουπίζοντας τα βρεγμένα μαλλιά του. Κάθισε στο τραπέζι και έπιασε το φλιτζάνι.
Ελισόβετ, σήμερα θα έρθει μια παράδοση παρήγγειλα νέα κάλυψη για τα καθίσματα του αυτοκινήτου. Παραλάβεστα, σε παρακαλώ. Πληρωμή κατά την παράδοση είπε, ενώ ζάχαρε τον καφέ του.
Φυσικά. Όπως πάντα κάθισα απέναντί του.
Το επαγγελματικό ταξίδι έρχεται σε άσχημη στιγμή αναστέναξε. Αλλά δεν μπορώ να το ακυρώσω. Καταλαβαίνεις μια ευκαιρία, ίσως η μοναδική. Προϊστάμενος τμήματος δεν είναι αστείο.
Μάλιστα Δεν περίμενα ότι για τέτοια θέση χρειάζεται να ταξιδεύεις.
Ξέρεις πώς είναι οι αφεντικοί. Τέλος πάντον, έχω ακόμα μισή ώρα, θα δουλέψω γρήγορα από το κινητό.
Σηκώθηκε και πήγε στο διπλανό δωμάτιο. Το φλιτζάνι του το άφησε. Λοιπόν, δεν πειράζει. Δεν μπορείς να του το κρατήσεις κακία είναι τελείως στρεσαρισμένος.
Πήρα το φλιτζάνι του, όταν το κινητό μου τίναξε ένα μήνυμα. Το άνοιξα.
«Ελισόβετ, ο Νίκος σου λέει ψέματα. Δεν είναι επαγγελματικό ταξίδι. Πετάει με τη Σοφία Παπαδοπούλου στην Ιταλία. Σταμάτησέ τον όσο είναι καιρός. Καταστρέφει τη ζωή του.»
Η Μαρία. Η μικρότερη αδερφή του.
Κάτι κλικ άκουσα στο κεφάλι μου. Αυτός με τη Σοφία; Δεν γίνεται. Αστείο; Αλλά η Μαρία δεν είναι άτομο που γράφει τέτοια πράγματα για πλάκα. Και ποτέ δεν θα έλεγε ψέματα.
Μπροστά στα μάτια μου όλα θολώθηκαν. Ο αέρας έγινε βαρύς σκυρόδεμα. Με μόλις δύσκολα αναπνοές στάθηκα πάνω, έριχνα νερό σε ένα ποτήρι και ξαναέπεσα στη καρέκλα.
Ήθελα να κλάψω. Να φωνάξω. Να τα σπάσω όλα. Αλλά στο κεφάλι μου υπήρχε μόνο μια ερώτηση: «Γιατί;»
Σφίγγω την οργή μου σε μια γροθιά. Ήθελα να τρέξω πάνω του, να του κάνω σκηνή, να του ξεριζώσω τη μάσκα από το πρόσωπο. Αλλά δεν το έκανα. Δεν το άξιζε.
Ας φύγει. Θα του ετοιμάσω μια έκπληξη. Όχι καυγά πράξη.
Άνοιξα την εφαρμογή της τράπεζας. Στον κοινό λογαριασμό 48.000 ευρώ. Απίστευτο, αλλά ακόμα κι εδώ ήταν πιο γρήγορος: 12.000 έλειπαν. Τα δικά μου, παρεμπιπτόντως. Οι αποδοχές μου από έργα, οι νυχτερινές βάρδιες. Κι αυτός ξοδεύει τις οικονομίες μου για διακοπές με την πρώην του.
Για τη Σοφία ήξερα. Ο Νίκος μου το είχε πει, και η Μαρία το ανέφερε κάποτε. Σχολική έρωτα, μια φλύαρη. Τον παράτησε δύο φορές πρώτα για έναν μεγαλύτερο, μετά για έναν «πολλά υποσχόμενο τύπο». Και τώρα επέστρεψε. Ο Νίκος την πιστεύει. Και λέει ψέματα.
Έστω αν ήταν ειλικρινής: «Ελισόβετ, αγαπώ μια άλλη. Λυπάμαι.» Θα πόνεσε, ναι. Αλλά όχι τόσο αηδιαστικά. Αντίθετα σαν αρουραίος. Άδειασε λογαριασμούς, μίλησε για επαγγελματικό ταξίδι, έβαλε βαλίτσα
Λοιπόν. Τα υπόλοιπα τα βγάζω εγώ. Σήμερα. Μέχρι το τελευταίο σεντ. Μετά διαζύγιο. Τα πράγματά του; Κούριερ στους γονείς του.
Έλεγξα το ημερολόγιο μου αύριο μεσημέρι σημαντική online παρουσίαση. Αν πάνε όλα καλά, θα πάρω άδεια. Όχι Ιταλία, όχι. Πορτογαλία ίσως. Ή κάπου που δεν έχει πάει ποτέ.
Ελισόβετ, φεύγω τότε, καλύτερα να βγω νωρίτερα μπήκε στην κουζίνα άψογα ντυ
