Νίκο, έχουμε κορίτσι 3500! είπε χαρούμενη η Γαλή στο τηλέφωνο.
Στένονταν κάτω από τα παράθυρα του γενέσιμου νοσοκομείου και κούνησα τη σύζυγό μου που κρατούσε το παιδί στα χέρια.
Έχουμε κορίτσι. Εγώπατέρας! Γαλή, ποιο παιδί μας, δεν είχαμε συμφωνήσει για αγόρι;!
Στη γραμμή ήρθε σιωπή, μετά η σύζυγός μου ψιθύρισε:
Μάλλον έγινε λάθος
Ανέστρεψα και περπάτησα ανάμεσα σε χαρούμενους πατέρες που έγραφαν με κιμωλία καρδιές στο πεζοδρόμιο και άφηναν μπαλόνια στον ουρανό, ανάμεσα σε στολισμένα αυτοκίνητα και συγγενείς που τους περιτριγυρίζουν. Ποτέ δεν φανταζόμουν να έχω γιο, κληρονόμο, συνέχιση της οικογένειας. Όσο η Γαλή κυκλοφόρησε έγκυος, ζωγράφιζα στο μυαλό μου το μέλλον: «Τρέχουμε μπάλα στην αυλή, πηγαίνουμε ψαρεύουμε, μιλάμε ανδρικά θέματα, φέρνουμε στη μητέρα πλούσιο ψάρι· το βράδυ μαζευόμαστε γύρω από το τραπέζι, μοιραζόμαστε την ημέρα, και εκεί είναι ο γιος μου, η υπερηφάνεια μου».
Η Γαλή δεν μπόρεσε ποτέ να μείνει έγκυος· πήγαμε σε εξετάσεις ακόμα και σε έναν φημισμένο ιατρό, έναν «αστέρα» της επιστήμης, και μόνο πέντε χρόνια αργότερα μου έφερε το χαρούμενο νέο.
Νίκο, εσύ;!
Άκουσα από πίσω βήματα γύρισα, ήταν ο Πέτρος, παλιός φίλος από το πανεπιστήμιο.
Πόσες χρονιές, πώς είσαι;
Ήρθα στην πατρίδα για να φροντίσω τη μητέρα μου που αρρωσταίνει λίγο· ο πατέρας της έφυγε πριν πέντε χρόνια. Εσύ;
Ξεχώρισα από το γενέσιο· η σύζυγος γέννησε κορίτσι.
Συγχαρητήρια! Και εσύ δεν χαίρεσαι;
Έκανε ένα χαμόγελο.
Ναι
Με κοίταξε γύρω και, βλέποντας ένα καφέ λίγα μέτρα μακριά, με κάλεσε να μπει μέσα για κουβέντα.
Λοιπόν, περίμενες αγόρι; Όλοι περιμένουμε αγόρια, κληρονόμους, είναι φυσιολογικό. Μια φορά κι εγώ, όπως κι εσύ, προετοιμαζόμουν να γίνω πατέρας αγόρι, και η σύζυγός μου γέννησε κορίτσι.
Πώς είναι τα παιδιά σου; Ερχόταν μαζί;
Ο Πέτρος έβαλε τη μύτη του στο τραπέζι, σιωπήσε, και μετά με κοίταξε με βλέμμα που έμοιαζε να κρατά όλη τη στεναχώρια του σύμπαντος.
Είμαι μόνος, δεν έχω οικογένεια. Νίκο, δεν είναι η ώρα για δάκρυα, εσύ είσαι στη χαρά σου.
Τι συνέβη;
Ένα δυστύχημα δεν θέλω να θυμηθώ. Είμαι μόνος εδώ και ένα χρόνο· σκέφτομαι να μετακομίσω στη μητέρα, να βρω δουλειά, να κάνω ανακαίνιση στο διαμέρισμα.
Καθόμασταν πολύ ώρα, θυμόμασταν τις φοιτητικές μέρες, τους γνωστούς, μοιραζόμασταν τα σχέδια για το μέλλον. Άφησα το τηλέφωνό του και του είπα ότι μπορεί να με καλέσει όποτε.
Την επόμενη μέρα, με ένα μεγάλο μπουκέτο από τα αγαπημένα γαρίφαλα της Γαλή και μια δέσμη μπαλονιών, έδρασα γρήγορα προς τα παράθυρα του νοσοκομείου.
Γαλή! φώναξα όταν άκουσα τη φωνή της στη γραμμή.
Συγγνώμη! Είμαι τρελαμένος από την κοριτσά μας! Πώς μοιάζει;
Σαν εσένα, Νίκο, τέλεια!
Σοβαρά; Χθες ήμουν
Μην ανησυχείς, το καταλαβαίνω
Με διέκοπτε η σύζυγός.
Νίκο, το κορίτσι είναι υγιές, ήρεμο, τρώει και κοιμάται, και στο όνειρο χαμογελάει. Σύντομα θα μας βγάλουν στο σπίτι· θα δεις.
P.S. Τα παιδιά δεν ήρθαν ξανά· οι γέννοιες ήταν δύσκολες και άφησαν σημάδια στην υγεία της Γαλή. Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν, η Ευδοκία μας μεγάλωσε έξυπνη και όμορφη· την αγαπάμε και είμαστε περήφανοι. Ο Πέτρος έγινε κηδεμόνας.
Ακόμη και σήμερα ευχαριστώ τον φίλο μου για εκείνη τη συζήτηση, που μου άνοιξε τα μάτια και με δίδαξε να εκτιμώ και να αγαπώ όσους είναι κοντά μου. Έμαθα ότι η αξία δεν κρύβεται στο φύλο του παιδιού, αλλά στην παρουσία και την υποστήριξη των ανθρώπων που μας στηρίζουν· αυτό είναι το πιο πολύτιμο δώρο της ζωής.
