Κατέβασα την ηλικιωμένη γειτόνισσά μου εννέα ορόφους κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς – δύο μέρες αργότερα, ένας άντρας χτύπησε την πόρτα μου λέγοντας: «Το έκανες επίτηδες!»

Είχα ανεβάσει τη γριά γειτόνισσα μου κάτω από εννιά ορόφους κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς δύο μέρες μετά, ένας άντρας ήρθε στην πόρτα μου λέγοντας: «Το έκανες επίτηδες!»
Οι φλόγες είχαν πλημμυρίσει το μπλοκ διαμερισμάτων στην πλατεία Βικτωρίας.
Είμαι 36 χρονών, πατέρας ενός 12χρονου αγοριού, του Μανώλη.
Από τότε που έφυγε η γυναίκα μου, τρία χρόνια πριν, είμαστε μόνο οι δυο μας.
Το σπίτι μας στον ένατο είναι μικρό, με σωληνώσεις που τρίζουν και μια σιωπή που βαραίνει, ειδικά όταν λείπει εκείνη.
Το ασανσέρ, παλιό, στενάζει κάθε φορά που ανεβοκατεβαίνει.
Στην είσοδο διάχυτη μυρωδιά από ψωμί καμένο και ελιές.
Δίπλα ζει η κυρία Ελένη Καραμήτρου.
Στα εβδομήντα, λευκά μαλλιά, αναπηρικό καροτσάκι, καθηγήτρια αγγλικών.
Γλυκιά φωνή, μνήμη κοφτερή σαν ξυράφι.
Διορθώνει τα μηνύματα μου και πάντα της λέω «σε ευχαριστώ».
Για τον Μανώλη είναι πια Γιαγιά Λένη.
Του φτιάχνει τάρτες πριν από σημαντικές εξετάσεις και μια φορά τον έβαλε να ξαναγράψει ολόκληρο έκθεση γιατί μπέρδεψε το there με το theyre.
Όταν δουλεύω ώς αργά, του διαβάζει ιστορίες για να μη νιώθει μόνος.
Εκείνο το βράδυ, όλα ξεκίνησαν όπως συνήθως.
Βραδιά με μακαρόνια.
Το αγαπημένο του Μανώλη.
Ο Μανώλης στo τραπέζι, παίζει τον σεφ.
«Λίγη ακόμα παρμεζάνα για τον κύριο;» μου λέει και ρίχνει τυρί παντού.
«Φτάνει, σεφ!
Έχουμε υπερβολή τυριού στο σπίτι.»
Γελάει και ξεκινά να μου πει για ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα που έλυσε.
Ξαφνικά, χτυπάει ο συναγερμός.
Στην αρχή, δεν δώσαμε σημασία.
Κάθε εβδομάδα έχουμε ψεύτικους συναγερμούς.
Αυτή τη φορά όμως, το ουρλιαχτό διαρκεί, και μυρίζω πλέον τον πραγματικό καπνό.
«Γρήγορα, μπουφάν και παπούτσια» φωνάζω.
Ο Μανώλης για μια στιγμή μένει ακίνητος, μετά τρέχει στην πόρτα.
Παίρνω τα κλειδιά και το κινητό και ανοίγω.
Ο γκρίζος καπνός ανεβαίνει στο ταβάνι.
Κάποιος βήχει.
Ένας άλλος φωνάζει: «Πάμε!
Κινήσου!»
«Το ασανσέρ;» ρωτάει ο Μανώλης.
Το panel σκοτεινό.
Οι πόρτες κλειστές.
«Σκάλα.
Μπροστά μου.
Χέρι στη κουπαστή.
Μην σταματήσεις.»
Ο καπνός πυκνώνει, όσο παίρνουμε την σκάλα.
Στην σκάλα, γεμάτο κόσμο: γυμνά πόδια, πιτζάμες, παιδιά που κλαίνε.
Εννιά όροφοι δεν φαίνονται πολύ μέχρι να τους κατέβεις με καπνό και το παιδί σου μπροστά.
Στον έβδομο αισθάνομαι τη γλώσσα να καίει.
Στον πέμπτο τα πόδια μου πονάνε.
Στον τρίτο νιώθω την καρδιά μου δυνατότερη απ το συναγερμό.
«Είσαι καλά;» βήχει ο Μανώλης και με κοιτάζει.
«Είμαι καλά» ψέματα.
«Συνεχίζουμε.»
Βγήκαμε στη είσοδο.
Ψυχρή αθηναϊκή νύχτα.
Ο κόσμος ήταν μαζεμένος σε μικρούς κύκλους, κάποιοι με κουβέρτες, κάποιοι ξυπόλητοι.
Έπιασα τον Μανώλη, γονάτισα μπροστά του.
Ο Μανώλης κάνει νεύμα, βιαστικά.
«Θα χάσουμε τα πάντα;»
Ψάχνω για το πρόσωπο της κυρίας Καραμήτρου, αλλά πουθενά.
«Δεν ξέρω» λέω.
«Άκου.
Χρειάζομαι να μείνεις εδώ, κοντά στους άλλους.»
«Πού πας;»
«Πρέπει να πάω να φέρω την κυρία Καραμήτρου.»
«Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σκάλα.»
«Τα ασανσέρ νεκρά.
Δεν γίνεται να βγει αλλιώς.»
«Δεν μπορείς να μπεις εκεί μέσα!
Μπαμπά, καίγεται το σπίτι!»
«Το ξέρω.
Δεν μπορώ να την αφήσω όμως.»
Έβαλα τα χέρια μου στους ώμους του.
«Αν εσύ ήσουν εκεί πάνω, κι όλοι σε αγνοούσαν, δεν θα συγχωρούσα ποτέ κανέναν.
Ούτε τον εαυτό μου.»
«Κι αν πάθεις κάτι;»
«Θα προσέχω.
Μα αν με ακολουθήσεις, θα σκέφτομαι εσένα και εκείνη ταυτόχρονα.
Μείνε ασφαλής, εδώ.
Μπορείς να το κάνεις;»
«Σε αγαπώ», του λέω.
«Κι εγώ» ψιθυρίζει.
Γυρίζω κι αψηφώ το φόβο, επιστρέφω στο κτίριο που όλοι εγκαταλείπουν.
Η σκάλα προς τα πάνω μοιάζει πιο στενή, πιο ζεστή, ο καπνός κολλά στο ταβάνι, ο συναγερμός τρυπάει το μυαλό μου.
Στον ένατο η αναπνοή μου καίει, τα πόδια μου τρέμουν.
Η κυρία Καραμήτρου κάθεται ήδη στον διάδρομο, στο αναπηρικό της καροτσάκι.
Η τσάντα στην αγκαλιά, τα χέρια της τρέμουν στο τιμόνι.
Με βλέπει και αναστενάζει με ανακούφιση.
«Ευτυχώς που ήρθες» ψιθυρίζει.
«Το ασανσέρ δεν δουλεύει.
Δεν ξέρω τι να κάνω.»
«Έλα, πάμε μαζί.»
«Καλέ μου, δεν μπορείς να σπρώξεις το αναπηρικό κάτω από εννιά ορόφους.»
«Δεν θα σε σπρώξω.
Θα σε πάρω αγκαλιά.»
Κλειδώνω τα ροδάκια, βάζω ένα χέρι κάτω από τα γόνατά της κι ένα πίσω από την πλάτη, σηκώνω.
Είναι πιο ελαφριά απ’ όσο φαντάστηκα.
Τα δάχτυλα της κρατούν σφιχτά τη μπλούζα μου.
«Αν με ρίξεις» γκρινιάζει, «θα σε στοιχειώσω.»
Κάθε σκαλοπάτι, μία μάχη μεταξύ μυαλού και σώματος.
Όγδοος.
Έβδομος.
Έκτος.
Τα μπράτσα μου καίνε, η πλάτη ουρλιάζει, ο ιδρώτας γεμίζει τα μάτια μου.
«Μπορείς να με ακουμπήσεις για λίγο» λέει ήσυχα.
«Είμαι πιο δυνατή απ’ ό,τι φαίνομαι.»
«Αν σε ακουμπήσω, ίσως δεν μπορώ να σε ξανανέβω.»
Σιωπή για μερικούς ορόφους.
Έφτανε.
Στην είσοδο, τα γόνατά μου σχεδόν λυγίζουν, μα δεν σταματώ.
Την ακουμπώ σε πλαστική καρέκλα.
Ο Μανώλης τρέχει κοντά.
«Θυμάσαι τον πυροσβέστη στο σχολείο; Αργές αναπνοές.
Εισπνοή από τη μύτη, εκπνοή από το στόμα.»
Η κυρία Καραμήτρου γελάει και βήχει μαζί.
«Άκου αυτό το γιατράκι!»
Οι πυροσβεστικές φτάνουν.
Σειρήνες, φωνές, μάνικες που ξεδιπλώνουν.
Η φωτιά είχε ξεκινήσει στον ενδέκατο.
Η δική μας γλίτωσε, γεμάτη καπνό αλλά άθικτη.
«Τα ασανσέρ ακίνητα μέχρι να επιθεωθηθούν» λέει ο πυροσβέστης.
«Ίσως μέρες.»
Ο κόσμος ξεφυσάει.
Η κυρία Καραμήτρου σιωπηλή.
Όταν μας αφήνουν να μπούμε, την ανεβάζω ξανά αγκαλιά, σε πιο αργό ρυθμό, σταματώντας στα πλατύσκαλα.
Συγγνώμη σε κάθε όροφο.
«Μισώ να νιώθω βάρος.»
«Δεν είσαι βάρος.
Είσαι οικογένεια.»
Ο Μανώλης μπροστά, ανακοινώνει τον κάθε όροφο σαν μικρός ξεναγός.
Τακτοποιήσαμε, τσέκαρα φάρμακα, νερό, τηλέφωνο.
«Φώναξέ με αν χρειαστείς κάτι.
Ή χτύπα στον τοίχο.»
«Θα το έκανες το ίδιο για μένα» λέω, αν και ξέρουμε και οι δύο πως δεν θα μπορούσε να με μεταφέρει κάτω.
Οι επόμενες δυο μέρες γεμάτες σκάλες και πονεμένους μυς.
Της φέρνω ψώνια, κατέβασα τα σκουπίδια, μετακίνησα τραπέζι για καλύτερη πρόσβαση.
Ο Μανώλης ξεκίνησε πάλι να μελετάει στο σπίτι της, με την κόκκινη πένα της να κρέμεται σαν φάρος.
Η ευχαριστία της τόσες φορές που απλώς χαμογελάω πια.
«Είσαι κολλημένη μαζί μας.»
Για λίγο, η αίσθηση ηρεμίας.
Ώσπου κάποιος χτυπά με μανία την πόρτα.
Ετοιμάζω τοστ, ο Μανώλης σκεπτικός με τα κλάσματα.
Η πρώτη κρούση τραντάζει την πόρτα.
Η δεύτερη πιο δυνατή.
Σκουπίζω τα χέρια, καρδιά μανιασμένη.
Ανοίγω λίγο, το πόδι να κρατάει φραγή.
Ένας πενηντάρης.
Κόκκινο πρόσωπο, γκρίζα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, ακριβό ρολόι, φτηνός θυμός.
«Έχουμε να μιλήσουμε» μούγκρισε.
«Εντάξει.
Μπορώ να σας βοηθήσω;»
«Ξέρω τι έκανες.
Επίτηδες στην πυρκαγιά.»
«Το έκανες επίτηδες.
Είσαι ντροπή.»
Πίσω μου το κάθισμα του Μανώλη γλιστράει.
Γεμίζω το άνοιγμα.
«Ποιος είστε και τι κατηγορείτε;»
«Ξέρω ότι πήρε το διαμέρισμα.
Νομίζεις είμαι ηλίθιος; Την έπεισες.»
«Η μάνα μου.
Η κυρία Καραμήτρου.»
Δέκα χρόνια δίπλα της.
Τον δεν τον έχω δει ποτέ.
«Δεν είναι δουλειά σου.»
«Εσύ ήρθες στην πόρτα μου.
Είναι.»
«Την εκμεταλλεύεσαι, κάνεις τον ήρωα, τώρα αλλάζει το συμβόλαιο.
Είστε πάντα αθώοι εσείς.»
Κάτι μέσα μου παγώνει στη φράση.
«Δεν είναι δουλειά σου.»
«Φύγε τώρα» λέω ήρεμα.
«Ένα παιδί πίσω μου.
Δεν το κάνω παρουσία του.»
Πλησιάζει τόσο που μυρίζω παλιό καφέ.
«Δεν τελείωσε.
Δεν θα πάρεις ό,τι μου ανήκει.»
Κλείνω την πόρτα.
Δεν αντιστέκεται.
Ο Μανώλης στο διάδρομο, άσπρος.
«Μπαμπά, έκανες κάτι κακό;»
«Όχι.
Έκανα το σωστό.
Μερικοί μισούν να το βλέπουν όταν δεν το έκαναν οι ίδιοι.»
«Θα σου κάνει κακό;»
«Δεν θα του δώσω αυτή την ευκαιρία.
Εσύ είσαι ασφαλής.
Αυτό μετράει.»
Δύο λεπτά μετά, ξανά χτυπήματα.
Όχι στη δική μου πόρτα στης κυρίας Καραμήτρου.
Ανοίγω.
Αυτός μπροστά στο διαμέρισμα της, γεμάτος μίσος.
«ΜΑΜΑ!
Άνοιξέ μου τώρα!»
Βγαίνω με το κινητό αναμμένο.
«Ναι, θέλω να αναφέρω επιθετικό άντρα που απειλεί ηλικιωμένη-άτομο με αναπηρία στον ένατο.»
Κόβει, με κοιτάζει.
«Αν χτυπήσεις ξανά αυτή την πόρτα, θα το κάνω στ’ αλήθεια.
Και υπάρχουν κάμερες στον διάδρομο.»
Μουντά λόγια, κατεβαίνει.
Η πόρτα έκλεισε πίσω του με βρόντο.
Χτυπάω απαλά την πόρτα της κυρίας Καραμήτρου.
«Εγώ είμαι.
Έφυγε.
Είσαι καλά;»
Άνοιγμα λίγων εκατοστών.
Φαίνεται χλωμή, χέρια τρέμουν στο καρότσι.
«Συγγνώμη» ψιθυρίζει.
«Δεν ήθελα να σε ενοχλήσει.»
«Δεν χρωστάς τίποτα.
Θες να καλέσω αστυνομία ή διαχειριστή;»
Τρέμει.
«Όχι.
Θα θυμώσει περισσότερο.»
«Είναι αλήθεια; Για το διαμέρισμα, για τη διαθήκη;»
Στα μάτια της δάκρυα.
«Ναι.
Σου το άφησα.»
Γέρνω στο πλαίσιο.
Προσπαθώ να το χωνέψω.
«Γιατί; Έχεις γιο.»
«Γιατί ο γιος μου νοιάζεται μόνο για τα υπάρχοντά μου.
Έρχεται μόνο για λεφτά, μιλά για γηροκομείο σα να ξεφορτώνει παλιό έπιπλο.»
«Εσείς και ο Μανώλης με νοιάζεστε.
Φέρνετε σούπα.
Είστε μαζί μου όταν φοβάμαι.
Με κουβαλήσατε κάτω εννιά ορόφους.
Θέλω ό,τι έχω να πάει σε ανθρώπους που νοιάζονται.
Που δεν με βλέπουν ως βάρος.»
«Σʼ αγαπάμε.
Ο Μανώλης σε λέει Γιαγιά Λένη όταν νομίζει πως δεν ακούς.»
Γελά γεμάτα δάκρυα.
«Άκουσα.
Μου αρέσει.»
«Δεν το έκανα για αυτό.
Θα σε μετέφερα ακόμα κι αν όλο πήγαινε στο γιο σου.»
«Το ξέρω.
Γι αυτό σε εμπιστεύομαι.»
Έσκυψα, της έπιασα τους ώμους.
Με αγκαλιάζει δυνατά.
«Δεν είσαι μόνη» λέω.
«Έχεις εμάς.»
«Και εσείς εμένα.
Και οι δύο.»
Την νύχτα φάγαμε στο τραπέζι της.
Αυτή επέμενε να μαγειρέψει.
«Δυο φορές με κουβάλησες.
Δεν θα αφήσω το παιδί σου να φάει καμένο τυρί.»
Ο Μανώλης στρώνει τραπέζι.
«Γιαγιά Λένη, θες βοήθεια;»
«Μαγειρεύω πριν γεννηθεί ο πατέρας σου!
Κάτσε, αλλιώς θα σου βάλω έκθεση.»
Φάγαμε μακαρόνια και ψωμί.
Ήταν το πιο νόστιμο γεύμα εδώ και μήνες.
Ο Μανώλης μας κοιτάζει εναλλάξ.
«Οπότε τώρα είμαστε…αληθινή οικογένεια;»
Η κυρία Καραμήτρου γέρνει το κεφάλι.
«Υπόσχεσαι να αφήνεις να διορθώνω τη γραμματική σου πάντα;»
Ο Μανώλης γκρινιάζει.
«Ναι, μάλλον.»
«Τότε, είμαστε οικογένεια.»
Χαμογελά, επιστρέφει στο πιάτο του.
Στην πόρτα της κυρίας Καραμήτρου παραμένει το βαθούλωμα εκεί που χτύπησε ο γιος της.
Το ασανσέρ ακόμα στενάζει.
Στον διάδρομο μυρίζει ακόμη καμένο ψωμί.
Όμως όταν ακούω τον Μανώλη να γελάει στο σπίτι, ή τη Γιαγιά Λένη να μας φέρνει γλυκό, η σιωπή μοιάζει ελαφρύτερη.
Κάποιες φορές, αυτοί που μοιράζεσαι το αίμα, δεν είναι δίπλα όταν μετράει.
Κάποιες φορές, αυτοί που ζουν δίπλα σου επιστρέφουν μέσα στη φωτιά.
Κι όταν κουβαλάς κάποιον κάτω εννιά ορόφους, δεν του σώζεις μόνο τη ζωή.
Του βρίσκεις θέση στην οικογένειά σου.