Κατάλαβα ότι ο πρώην άντρας μου με απατούσε, όταν άρχισε να σκουπίζει τον δρόμο μπροστά στο σπίτι. Μπορεί να ακούγεται απίστευτο, όμως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ήταν ηλεκτρολόγος και δούλευε κυρίως από το σπίτι, αφού το συνεργείο του βρισκόταν στο γκαράζ. Όλη μέρα τον έβλεπες ανάμεσα σε καλώδια, εργαλεία και πελάτες να μπαινοβγαίνουν. Ποτέ του δεν ήταν άνθρωπος για δουλειές του σπιτιού. Όχι γιατί θεωρούσε ότι δεν του άρμοζε, απλώς δεν του άρεσε. Όταν είχε ελεύθερο χρόνο, τον αφιέρωνε στη χαλάρωση να δει λίγο τηλεόραση, να πιει μια μπίρα με τους φίλους, να ψήσει κάτι στη σχάρα. Ήταν ήσυχος άνθρωπος, μακριά από φασαρίες ή ακραίες συμπεριφορές. Δεν του άρεσαν τα ξενύχτια, δεν ήταν δύσπιστος, ούτε από αυτούς που σου δίνουν εύκολα αφορμή για υποψία.
Το δρομάκι μας ήταν χωμάτινο, φαρδύ, γεμάτο πλατάνια και πεύκα. Πάντα υπήρχαν φύλλα, σκόνη, λάσπη· το σκούπισμα ήταν σχεδόν καθημερινή ασχολία. Συνήθως το έκανα εγώ νωρίς το πρωί, πριν ετοιμάσω το πρωινό. Όλα άλλαξαν όταν στη διπλανή μονοκατοικία ήρθε μια καινούρια ενοικιάστρια. Δεν μου φάνηκε περίεργο εκείνο το σπίτι άλλαζε συχνά ένοικους.
Πέρασαν μερικοί μήνες από τότε που εγκαταστάθηκε κι άρχισε να μου λέει:
«Άσε το σκούπισμα σήμερα, Γεωργία, θα το κάνω εγώ.»
Στην αρχή μου φάνηκε κάπως χαριτωμένο και εξυπηρετικό. Αξιοποιούσα τον χρόνο να καθαρίσω το μπάνιο, να μαζέψω την κουζίνα, να τακτοποιήσω. Δεν τον παρακολουθούσα. Δεν υπήρχε λόγος.
Όμως άρχισε να το κάνει κάθε μέρα. Και πάντα την ίδια ώρα: 7 το πρωί ακριβώς. Ούτε λεπτό νωρίτερα ή αργότερα. Αυτό με ξένισε γιατί πριν δεν ακολουθούσε πρόγραμμα, δεν είχε πειθαρχία σε τίποτα εκτός από τη δουλειά του. Κάποια μέρα, περισσότερο από περιέργεια, κοίταξα από το παράθυρο.
Και τον είδα. Ήταν εκεί όρθιος με τη σκούπα στο χέρι, χωρίς να σκουπίζει. Μιλούσε και χαμογελούσε. Απέναντί του στεκόταν η γειτόνισσα. «Τυχαίο είναι», σκέφτηκα τότε. Μα την επόμενη μέρα το ίδιο. Τη μεθεπόμενη πάλι. Πάντα όταν έβγαινε ο δικός μου, βρισκόταν κι εκείνη έξω. Ήταν σαν να το είχαν συνεννοηθεί.
Άρχισα να παρατηρώ πιο προσεκτικά. Δεν ήταν μόνο το πρωί. Ένα Σάββατο, μου είπε πως θα πήγαινε για μπίρα με τους φίλους του κάτι συνηθισμένο. Όταν άνοιξε την εξώπορτα, όμως, κάτι με πείραξε. Έριξα μια ματιά πίσω από την κουρτίνα και είδα τη γειτόνισσα να βγαίνει ακριβώς την ίδια στιγμή. Φώναξε μεγαλόφωνα:
«Καλησπέρα, γείτονα! Καλό βράδυ να έχεις.»
Κι εκείνος της απάντησε ανέμελα. Κι αυτή συμπλήρωσε:
«Τι σύμπτωση, και εγώ προς τα εκεί πάω.»
Και έφυγαν μαζί.
Το επόμενο Σαββατοκύριακο είπε ότι θα πήγαινε να παίξει ποδόσφαιρο κάτι που σπάνια έκανε. Βγήκε από το σπίτι· λίγα λεπτά μετά βγήκε κι η γειτόνισσα, μιλώντας στο κινητό και τραβώντας προς την ίδια κατεύθυνση.
Δεν είχα καμία απόδειξη. Ούτε μηνύματα, ούτε φωτογραφίες, τίποτα. Μόνο μοτίβα, ώρες, τυχαία περιστατικά που πια δεν φαίνονταν τυχαία.
Μια μέρα δεν άντεξα. Δεν τον ρώτησα, τον αντιμετώπισα κατευθείαν:
«Ξέρω ότι έχεις σχέση με τη γειτόνισσα.»
Με κοίταξε σαστισμένος στην αρχή. Προσπάθησε να το αρνηθεί, μα τότε του είπα:
«Σας έχω δει. Κάθε μέρα. Μη με κοροϊδεύεις.»
Σιώπησε, έσκυψε το κεφάλι και ψιθύρισε:
«Ναι… με εκείνη είμαι. Την ερωτεύτηκα.»
Του φώναξα να μαζέψει τα πράγματά του και να φύγει από το σπίτι. Δεν είχαμε παιδιά, δεν υπήρχαν δεσμεύσεις ή διαπραγματεύσεις. Και το πιο ειρωνικό; Μετακόμισε ακριβώς δίπλα, στο σπίτι της.
Δεν έμειναν πολύ. Ίσως δύο μήνες μόνο. Ύστερα εξαφανίστηκαν κι οι δυο από τη γειτονιά. Κανείς δεν έμαθε τι ακριβώς έγινε. Έφυγαν από την Καλαμάτα και από τότε δεν άκουσα ξανά νέα τους. Οι γείτονες κουβέντιαζαν, οι συγγενείς το ίδιο, όμως εγώ δεν ήθελα να μάθω τίποτα άλλο.
