Τρέμω από θυμό! Σήμερα καβγάδισα ξανά με τη μητέρα μου, ενώ η μητέρα του συζύγου μου ούτε καν μπαίνει στον κόπο να με πάρει τηλέφωνο. Κανονικά, θα έπρεπε να είμαστε τυχεροί, αφού έχουμε δύο γιαγιάδες στη ζωή μαςτη δική μου και τη σύντροφο της μητέρας μου.
Όμως, τυχεροί είναι μάλλον μεγάλη κουβέντα. Γιαγιάδες κατ όνομα μόνο. Και οι δύο μένουν κυριολεκτικά πενήντα μέτρα μακριά από το νηπιαγωγείο του γιου μας κι όμως αρνούνται πεισματικά να τον πάρουν, όταν τελειώνει. Θα τον έπαιρνα εγώ αν μπορούσα, αλλά η δουλειά μου τελειώνει στις εννιά το βράδυ, οπότε δεν γίνεται να φτάσω εγκαίρως. Ο άντρας μου επίσης, με τις βάρδιες στο εργοστάσιο, δεν προλαβαίνει συχνά. Στη γειτονιά μας, σχεδόν όλοι δουλεύουν βάρδιες σε βιομηχανίες κι έτσι υπάρχει μια ειδική ομάδα στο νηπιαγωγείο που κρατά τα παιδιά μέχρι τις δέκα το βράδυαλλά εκεί χρεώνουν έξτρα και αυτό είναι ένα έξοδο που πονάει πολύ το οικογενειακό μας ταμείο. Και αυτό παρόλο που έχουμε γιαγιάδες ζωντανές!
Η μητέρα μου σχολάει στις έξι κάθε μέρα και περνάει έξω από το νηπιαγωγείο καθώς επιστρέφει σπίτι. Η προσωπική της ζωή τώρα πια είναι η προτεραιότητά τηςχώρισε με τον πατριό μου και θέλει να ζήσει για τον εαυτό της. Λέει πως πρέπει να ξεκουραστεί μετά τη δουλειά, να κάνει τις μάσκες της για να δείχνει πιο νέα. Κάθε Σαββατοκύριακο έχει κανονισμένα πράγματα, σινεμά, εκθέσεις, καφέ με φίλες.
Με τον εγγονό της σπάνια περνάει χρόνοκαι αυτό μόνο όταν τη βολεύει. Ισχυρίζεται πως ο εγγονός τής ταράζει την καθημερινότητα, πως τρέχει συνεχώς στο διαμέρισμα και δεν τη αφήνει να κάνει τα διαλογιστικά της τελετουργικά. Παρ όλα αυτά, λατρεύει να μου δίνει συμβουλές για το πώς θα μεγαλώσω το παιδί μου, όμως η ίδια αρνείται πεισματικά να συμμετέχει σ αυτό το μεγάλωμα.
Η μητέρα του άντρα μου είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Δεν δούλεψε ποτένοικοκυρά μια ζωή. Έκανε τέσσερα παιδιά με διαφορά τριών ετών περίπου μεταξύ τους. Ο άντρας μου είναι ο μεγαλύτερός της. Λογικά θα ήταν το ιδανικό άτομο να μας βοηθήσει με τον εγγονό, αλλά κάθε φορά λέει πως έπαιξε αρκετά με τα δικά της και πως τώρα έχει άπειρες δουλειές στο σπίτι. Δεν έχει χρόνο ή διάθεση για εγγόνιαμαγειρεύει, καθαρίζει, πλένει ρούχα, ταΐζει τους πάντες που γυρίζουν το βράδυ, κι ύστερα πάλι καθάρισμα και ύπνο. Και ας είναι τα δύο μικρότερα παιδιά της άντρες πια, δεκαοχτώ και είκοσι ενός ετών, ικανοί να φροντίσουν τον εαυτό τους.
Μια φορά πήρε τον εγγονό της και μετά διαμαρτυρόταν ότι της χάλασε όλη τη μέρα κι όταν γύρισαν οι άντρες της ήταν κουρασμένοι και πεινασμένοι. Είπε ξεκάθαρα πως γεννήσαμε για εμάς και άρα δική μας υποχρέωση να φροντίζουμε το παιδίνα μην την υπολογίζουμε.
Κάποια στιγμή στάθηκα τυχερήη συνάδελφός μου αγαπάει τον ύπνο και δούλευε στη δεύτερη βάρδια, οπότε μπορούσα να περνάω να παίρνω τον μικρό. Μετά ήρθε η θεία της στη θέση της, που δεν θέλει να κάθεται το βράδυ, κι έτσι πάλι πρέπει να πληρώνουμε έξτρα για το νηπιαγωγείο. Αυτό τονώνει για τα καλά τις οικογενειακές δαπάνες μας.
Οργίζομαι με την υποκρισία των γιαγιάδων μαςμαζεύονται όλες τις γιορτές και μιλούν για το πόσο αγαπούν το εγγόνι τους, ποια του έφερε το καλύτερο δώρο. Μα εμείς δεν θέλουμε δώρα, θέλουμε αληθινή βοήθεια.
Έτσι λοιπόν, σήμερα χρειάστηκε να πάρω τηλέφωνο τη μητέρα μου και να τη παρακαλέσω να πάρει τον γιο μου από το νηπιαγωγείο, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε λεφτά για την απογευματινή ομάδα. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από τους δικούς μαςούτε οικονομικά, ούτε πρακτική βοήθεια. Η μητέρα του άντρα μου δεν βοηθά ούτε καν οικονομικάλέει ότι οι άντρες της τρώνε πολύ και πως τα ευρώ τελειώνουν στο φαγητό. Δεν ξέρω πώς θα βγούμε απ αυτήν την κατάσταση. Ό,τι βγάζουμε με τον άντρα μου πάει στο φαγητό, στα ρούχα και στα καθημερινάand μετά τσουπ, πληρώνουμε διπλα για το νηπιαγωγείο. Πώς γίνεται να φτάσουν οι γιαγιάδες μας στο σημείο να δώσουν πραγματική βοήθεια και όχι απλώς να μοιράζουν δώρα;.
