Υπάρχει ένας τύπος ανθρώπου με τον οποίο απλώς δεν αντέχεις να συναναστραφείς. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που χαίρονται στην καλή διάθεση των λεγόμενων τοξικών ατόμων. Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό, βασισμένο σε αληθινή ιστορία μιας φίλης μου. Θα γράψω, εμπνευσμένη από τις εντυπώσεις της για το γεγονός.
Διατηρώ καλή σχέση με μία ξαδέρφη μου, αρκετά κοντινή. Μιλάμε ανοιχτά, επισκεπτόμαστε η μία την άλλη συχνά. Έτσι, αυτή τη φορά, πήρα μελομακάρονα κι έκανα μια βόλτα στο διαμέρισμα της Αργυρώς για τσάι.
Φυσικά, αυτή τη μέρα διάλεξα τη λάθος στιγμή. Η Αργυρώ είχε ήδη επισκέπτη. Ήταν η γειτόνισσά της, η Φωτεινή. Μια ηλικιωμένη κυρία που έχει μόνιμη σχέση με το ούζο και το κρασί. Σπαταλά όλη τη σύνταξή της στα μπουκάλια, κι επειδή της τη δίνει να πίνει μόνη της, κάνει περιοδείες στις πολυκατοικίες για παρέα στο ποτήρι. Σου αφαιρεί κάθε προσωπικό χώρο με ευκολία.
Προσωπικά, προσπαθώ να αποφεύγω τη Φωτεινή. Δεν τη σηκώνω με τίποτα. Μιλάει ακατάπαυστα, τα λόγια της δεν βγάζουν ούτε λέξη νόημα. Πάντα προσπαθώ να φανώ όσο πιο αδιάφορη γίνεται μπροστά της. Ήμουν έτοιμη να φύγω, αλλά η Αργυρώ επέμενε να μείνω. Ε, δεν είπα όχι. Έτσι κι αλλιώς, δεν σκόπευα να κάτσω πολύ. Ώσπου ζεσταινόταν το τσαγιερό, η Φωτεινή ξεκίνησε τη γνωστή μονότονη διάλεξη.
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους αντέχει κανείς. Συνήθως πρώτα με κάνουν να βάλω τα κλάματα και μετά να γελάω με τα χάλια μου. Η Αργυρώ πάντα είχε περίεργο γούστο στους γνωστούς. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ στην θέση της ούτε στην είσοδο της πολυκατοικίας μου δεν θ’ άφηνα τέτοιον άνθρωπο.
Αποφάσισα να την κάνω με ελαφρά. Είχα βαρεθεί να ακούω αδιάκοπες κουταμάρες. Λίγο αργότερα, η Αργυρώ μου διηγήθηκε τι ακολούθησε μετά την αποχώρησή μου. Ήρθε να την δει κι άλλη φίλη της. Στην αρχή όλα κυλούσαν ήσυχα, μέχρι που η Φωτεινή ξανάρχισε τα δικά της.
Κατέληξαν να μαλώσουν άσχημα η Αργυρώ με τη φίλη της.
«Δεν θα το πιστέψεις, η Φωτεινή μας εξόργισε τόσο που κοντέψαμε να πλακωθούμε! Πρώτη φορά συνέβη και δεν το χω ξαναζήσει…» μου εκμυστηρεύεται η Αργυρώ.
Επιτέλους, καταλαβαίνω το νόημα του «τοξικού ανθρώπου». Η Φωτεινή είναι το άψογο παράδειγμα. Καβγάδες ξεσπούν από το πουθενά μαζί της και το ήξεραν όλοι οι γείτονες, άλλωστε κανείς δεν ήθελε να την κάνει παρέα. Μόνο η Αργυρώ άντεχε τα καμώματά της.
Μόνο που τώρα άρχισε και η ίδια να καταλαβαίνει σιγά-σιγά. Η Αργυρώ μου εξηγεί:
«Ξέρεις, εγώ και η Ελένη είμαστε φίλες χρόνια. Έχουμε περάσει πολλά. Τελικά η Φωτεινή είναι εξπέρ στο να μας βάζει να τσακωνόμαστε για ανούσια πράγματα. Τη ρώτησα την Ελένη πως νιώθει, και μου είπε ότι ένιωσε λες και τη μάγεψαν! Συμβαίνει κι αυτό, έτσι;»
Η Αργυρώ κατάλαβε, επιτέλους, ποια είναι η αλήθεια. Δεν έχει νόημα να κάνεις κουβέντα με όλους. Καλύτερα να αποφεύγεις τέτοια άτομα. Κι εγώ κατάλαβα πως είμαι ευτυχισμένη στην πολυκατοικία μου μη σου πω, έχω τους πλέον φυσιολογικούς γείτονες της Αθήνας.
Μετά από καιρό, η Αργυρώ με πληροφόρησε πως η Φωτεινή μετακόμισε. Το διαμέρισμά της πωλείται, κι εκείνη μένει πια με την κόρη της στα Πατήσια οικογενειακά προβλήματα ήταν η αιτία. Η πολυκατοικία ξανάγινε ήσυχη. Να πώς μπορεί μία κι μόνο ψυχή να κάνει άνω-κάτω τις ζωές τόσων ανθρώπων μαζί.
Το περιβάλλον σου είναι το παν! Εύχομαι σε όλους σας μια ομαλή οικογενειακή ζωή και φυσιολογικούς, πολιτισμένους γείτονες. Δεν μας περισσεύουν αρκετά νεύρα για τόσες παραξενιές!
