Σήμερα είχα ρεπό από τη δουλειά και είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με τις δουλειές του σπιτιού. Ξαφνικά, με παίρνει τηλέφωνο η φίλη μου, η Ειρήνη, και κυριολεκτικά με ενημερώνει πως αυτή και ο γιος της θα έρθουν σε λίγο από το σπίτι μου. Όσο κι αν προσπάθησα να της εξηγήσω ότι κάνω γενική καθαριότητα, ήταν σαν να μην άκουγε τίποτα.
Δέκα λεπτά αργότερα, χτυπούν το κουδούνι και έρχονται. Δεν χάρηκα ιδιαίτερα όταν είδα τον Μάριος, γιατί είναι ένα παιδί πολύ ζωηρό και ανήσυχο.
Καθίσαμε στην κουζίνα, ήπιαμε ελληνικό καφέ ενώ ο Μάριος είδε κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Μερικά λεπτά μετά, ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Έτρεξα στο σαλόνι και είδα το ενυδρείο σπασμένο. Όλοι οι ψαράδες απλωμένοι στο χαλί και το νερό να χύνεται παντού, μέχρι τις γωνιές.
Η Ειρήνη έτρεξε να δει αν ο Μάριος ήταν καλά. Εγώ άρχισα να σκουπίζω το νερό με μία παλιά πετσέτα για να μην βρέξω τον κάτω όροφο. Όταν τελείωσε η όλη ακαταστασία, η Ειρήνη μου είπε πως θα φύγουν.
«Δεν με βοηθάς να πάω το χαλί στο καθαριστήριο;» τη ρώτησα.
«Όχι, ο γιος μου είναι τρομαγμένος, πρέπει να τον ηρεμήσω.»
Ρώτησα τον Μάριο γιατί έσπασε το ενυδρείο. Μου είπε ότι προσγειώθηκε ένα χάρτινο αεροπλανάκι και προσπάθησε να το πιάσει. Το αστείο είναι ότι, κοιτάζοντας το χαρτί, συνειδητοποίησα πως δεν ήταν απλό φύλλο. Ο Μάριος έδειξε το ντουλάπι λέγοντας πως από εκεί το πήρε. Κατάλαβα πως είχε φτιάξει το αεροπλάνο από το πιστοποιητικό γάμου μου.
«Βρε, θα βγάλεις αντίγραφο, δεν είναι και τίποτα», μου είπε η Ειρήνη, με στόμφο.
Σωστά, γιατί να ανησυχώ; Θα αγοράσω καινούργιο ενυδρείο, θα βγάλω αντίγραφο χαρτί γάμου και θα πληρώσω τις ζημιές στον γείτονα. Η Ειρήνη, φυσικά, με κατηγόρησε δεν έπρεπε να το αφήσω σε εμφανές σημείο.
Όταν έφυγαν οι καλεσμένοι μου, πήγα στον γείτονα από κάτω για να σιγουρευτώ πως δεν είχα προκαλέσει ζημιές. Έκανα ξανά καθαριότητα και στο τέλος έπεσα στο κρεβάτι για να ξεκουραστώ. Το βράδυ, μου έστειλε μήνυμα η Ειρήνη, λέγοντάς μου ότι της χρωστάω λεφτά. Είπε πως πήγαν σε ψυχολόγο γιατί ο Μάριος είναι ακόμα τρομαγμένος. Δεν της απάντησα καν, απλά μπλόκαρα τον αριθμό της.
Άλλο να δίνεις σημασία και άλλο να σε παίρνουν για δεδομένη. Η Αθήνα, τελικά, έχει πολλή τρέλα.
