Ceva περίεργο και ακατανόητο συνέβη τη μέρα της βάπτισης αυτού του αγοριού. Κανείς δεν είχε δει ποτέ ένα μωρό να ουρλιάζει, να κλαίει και να σπαρταράει τόσο έντονα.
Πανικός κυρίευσε τους παριστάμενους όταν άκουσαν τις κραυγές του μικρού Αντώνη καθώς ο παπα-Γρηγόρης τον βουτούσε στην αγιασμένη κολυμπήθρα. Για μια στιγμή, η θεία Μαρία βεβαιώθηκε πως το νερό ήταν καυτό από τον τρόπο που το μωρό σπαρταρούσε. Η καρδιά της μητέρας του, της Ειρήνης, κοβόταν στη μέση ακούγοντάς τον. Κοίταξε σιωπηλά τον πατέρα, τον Μανώλη, και τελικά πλησίασε αθόρυβα για να του ψιθυρίσει, με δάκρυα στα μάτια:
Συγγνώμη, πότε θα τελειώσει αυτή η δοκιμασία;
Σε ένα τέταρτο της απάντησε ψυχρά.
Μπορούμε να επισπεύσουμε λίγο τα πράγματα; Δεν αντέχω να βλέπω τον γιο μας να υποφέρει έτσι.
Ξέρεις πολύ καλά, Ειρήνη, πως αν διακοπεί το μυστήριο, όλα θα χαθούν. Το παιδί πρέπει να βαπτιστεί όπως ορίζει η εκκλησία.
Μα κοίτα πώς πονάει!
Ναι. Αλλά η αιτία δεν βρίσκεται στο βάπτισμα. Είναι αλλού…
Πού;
Η αιτία είναι εσύ κι ο Μανώλης.
Δηλαδή;
Παντρευτήκατε με θρησκευτικό γάμο;
Όχι, ομολόγησε ταπεινά η Ειρήνη.
Ο μικρός Αντώνης είναι ενός μηνός. Μπορώ να υποθέσω πως συνελήφθηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Σαρακοστή. Κι επίσης, ύστερα από ορισμένες πράξεις που η εκκλησία θεωρεί αμαρτίες…
Η Ειρήνη έσκυψε ντροπιασμένη το κεφάλι της.
Έκανες ποτέ εξομολόγηση για να λυτρωθείς, να ζητήσεις συγχώρεση;
Η Ειρήνη δεν είπε τίποτα. Η σιωπή της αντηχούσε στην αίθουσα.
Να, λοιπόν. Παράβλεψες τον νόμο του Θεού. Γι αυτό, όχι μόνο εσύ, αλλά και ο Αντώνης υποφέρει. Αν θέλεις να δεις το παιδί σου να γαληνεύει, μετανοήσε και προσπάθησε να’σαι καλύτερος άνθρωπος, άξια μάνα.
Τα δάκρυα της Ειρήνης χύνονταν τώρα ασταμάτητα, μουσκεύοντας τα μάγουλά της. Πήγε και αγκάλιασε την οικογένειά της κι ο μικρός Αντώνης, σαν να ηρέμησε αμέσως. Ο παπα-Γρηγόρης συνέχισε το μυστήριο.
Κι εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε λες και οι αμαρτίες των γονιών είχαν ξεπλυθεί, γιατί το βρέφος δεν έκλαψε πια έπεσε απόλυτη σιγή στην εκκλησία.
