Εγώ, η Άννα Παπαδόπουλου, μιλάω τώρα στην Ελένη και στον Γιάννη. Κάποτε θα παρατηρήσετε πως γέρομαι· τα χέρια μου τρέμουν όταν κουμπώνω τα μπουρμπόνια και, στο μεσημεριανό, μπορώ να ρίξω το κουτάλι ή να λεκιάσω το πουκάμισό. Σας παρακαλώ, μην ενοχλείστε· να είστε καλοπροαίρετοι μαζί μου. Θυμήσου, Ελένη, πως κάποτε σε δίδασκα υπομονετικά όλα αυτά, όταν δεν ήξερες ακόμη να κρατάς το κουτάλι ή να ντύνεσαι μόνη σου. Αν επαναλαμβάνω τα ίδια, μην με διακόπτετε· ακούστε με απλώς. Θυμάσαι, Γιάννη, πως σου έλεγα παραμύθια ξανάξανά μέχρι να κοιμηθείς, αγκαλιάζοντάς με; Αν αρνούμαι να πάω μπάνιο, μη μου κάνετε αγενές. Θυμηθείτε πως εφεύρεσα ιστορίες για να σας πείσω να μπείτε στο ντουζ, επειδή αρνιζόσασταν να μπείτε. Αν δεν καταλαβαίνω τις νέες τεχνολογίες, δεν χειρίζομαι γρήγορα το κινητό ή την τηλεόραση· μην γελάτε. Δώστε μου λίγο χρόνο. Θυμηθείτε πως σας έγραφα τα πρώτα γράμματα, μετράγαμε μήλα και κάναμε αριθμούς, ενώ εγώ προσπαθούσα να μην κουραστώ. Αν ξεχνώ λέξεις ή χάνω το νήμα, να είστε υπομονετικοί. Μη θυμώνετε. Δεν είναι το τι λέω που μετράει, αλλά το ότι είστε δίπλα και με ακούτε, χωρίς να απομακρύνεστε. Όταν τα πόδια μου ασθενίσουν και δεν μπορώ να περπατήσω πλάι σας, μην πιστεύετε ότι γίνομαι βάρος· δώστε μου το χέρι σας, όπως σας το έδωσα όταν κάνατε τα πρώτα βήματά σας στο σπίτι μας στην Αθήνα. Μια μέρα θα καταλάβετε πως, παρά τα λάθη μου, ήθελα πάντα το καλύτερο για εσάς. Κάθε μου βήμα, κάθε μου απόφαση ήταν προσπάθεια να κάνει το δρόμο σας λίγο πιο ελαφρύ από το δικό μου. Δώστε μου λίγο από τον χρόνο σας, μια πίσσα υπομονής. Άφησέ με να στηριχτώ στον ώμο σας, όπως εσείς κάποτε κρυβόσασταν στον δικό μου όταν νιώθατε πόνο ή φόβο. Σας αγαπώ, κόρη μου. Σας αγαπώ, γιε μου. Και προσεύχομαι για εσάς, ακόμη και όταν δεν το παρατηρείτε πια.
Κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο έχω μεγαλώσει.
