Έτσι εξηγείται γιατί δεν έχω αναμνήσεις από τον πατέρα μου. Μόνο μέσα από τις ιστορίες της μητέρας μου ξέρω ότι τα πράγματα ήταν καλά πριν εμφανιστώ εγώ. Ο πατέρας μου τη στήριζε και τη βοηθούσε· αλλά έμεινε μαζί μας λιγότερο από έναν χρόνο. Μόλις γεννήθηκα, ο πατέρας μου εξαφανίστηκε. Δεν υπήρχαν τότε κινητά τηλέφωνα, και η μητέρα μου δεν είχε τρόπο να τον βρει. Ούτε στη δουλειά του ήξεραν πού βρισκόταν. Εκείνη η περίοδος ήταν πραγματικά δύσκολη για τη μητέρα μου.
Βρήκε μια δουλειά, αλλά επειδή δεν είχε με ποιον να με αφήσει, με έπαιρνε παντού μαζί της. Θυμάμαι τόσο έντονα το κρύο που είχε στη μικρή αίθουσα όπου δούλευε η μητέρα μου. Γι αυτό ήμουν συχνά άρρωστη. Αργότερα άρχισα να πηγαίνω στον παιδικό σταθμό, και στο μεταξύ η μητέρα μου βρήκε νέα δουλειά ως καθαρίστρια.
Τα χρήματα ήταν λίγα, όμως έβλεπα πόσο πολύ πάλευε η μητέρα μου. Έκανε τα πάντα για μένα. Μετά το συμβάν με τον πατέρα μου, αποφάσισε να ζήσει μόνο για μένα. Τελείωσα το σχολείο και το πανεπιστήμιο. Βρήκα δουλειά και τώρα προσπαθώ να βοηθήσω τη μητέρα μου με ό,τι μπορώ, να μην την αφήνω να στεναχωριέται. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχαμε κανένα νέο από τον πατέρα μου. Ούτε μια φορά δεν με ρώτησε για τη ζωή μου.
Μια μέρα, όμως, άκουσα χτύπο στην πόρτα. Η μητέρα μου άνοιξε και αμέσως άκουσα την φωνή ενός άντρα. Βγήκα και είδα έναν ηλικιωμένο άντρα με μπαστούνι. Η μαμά γύρισε και μου είπε ότι ήταν ο πατέρας μου.
Έκλαιγε· ζητούσε συγγνώμη. Είπε ότι ήταν νέος και ανόητος, φοβήθηκε τη ζωή και τις ευθύνες. Αυτά τα χρόνια, ο πατέρας μου ζούσε στην Αθήνα με άλλη οικογένεια και μια κόρη λίγο μικρότερη από μένα. Αλλά αργότερα άρχισε να πίνει και η δεύτερη γυναίκα του τον έδιωξε. Τώρα, στα γεράματά του, κανείς δεν τον θέλει. Η κόρη του δεν του επέτρεψε να γυρίσει στο σπίτι. Τελευταία του ελπίδα είμαστε εγώ και η μητέρα μου. Κι εγώ, δεν ξέρω τι να κάνω.
Από τη μία, είναι ο πατέρας μου· τον περίμενα τόσα χρόνια. Από την άλλη, όμως, μας άφησε και γύρισε μόνο όταν είχε ανάγκη. Λυπάμαι την μητέρα μου περισσότερο από όλα. Δεν θέλω να την δω να ανησυχεί. Η μητέρα μου έβαλε όλη την ψυχή της και την υγεία της για να μάθει να ζει μόνη της, κι ύστερα εμφανίστηκε εκείνος. Του είπα πως χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ. Και η μητέρα μου σιωπηλή, είπε μόνο πως η απόφαση είναι δική μου.
