Συμβαίνει, λοιπόν, εγώ και η αδερφή μου να έχουμε την ίδια πεθερά.
Όλοι λάτρευαν τον άντρα μου, και ήξερε να γοητεύει. Μου έκανε το ερωτικό του παιχνίδι, αλλά παράλληλα είχε το βλέμμα του και στην αδερφή μου. Όταν ο Ανδρέας έμαθε πως η γιαγιά μου μου είχε γράψει το διαμέρισμα και όχι στην Μαριάννα, με ζήτησε αμέσως σε γάμο.
Τότε, η αδερφή μου ήταν ήδη έγκυος, επειδή σχεδίαζε να τον παντρευτεί και ήθελε να τον δεσμεύσει. Αναγκάστηκε να πει ψέματα στον πρώην σύντροφό της λέγοντάς του πως το παιδί είναι δικό του, για να έχει τουλάχιστον έναν άντρα δίπλα της.
Εγώ κι ο άντρας μου μέναμε σ’ ένα μικρό σπίτι με τους γονείς του. Όταν οι γείτονες αποφάσισαν να πουλήσουν το οικόπεδό τους, ο άντρας μου με έπεισε να πουλήσουμε το διαμέρισμά μου και να αγοράσουμε το οικόπεδο. Συμφώνησα. Ωστόσο, χρειάστηκε να πάρουμε και δάνειο για την ανέγερση του σπιτιού.
Η πεθερά μου ποτέ δεν με άφηνε ήσυχη. Κολλούσε σε κάθε τι, κακομάθαινε την κόρη της και σε εμένα έδινε εντολές συνεχώς. Όταν τελείωσε το δικό μας σπίτι, γκρέμισε το φράκτη και άφηνε τα σκυλιά της να μπαίνουν μέσα, παρόλο που ήξερε πως φοβάμαι τα σκυλιά. Ήθελε να δείχνει ότι αυτή κάνει κουμάντο. Όσο κι αν παρακαλούσα τον άντρα μου να μιλήσει μαζί της, εκείνος έλεγε πως μεγαλοποιώ τα πράγματα.
Δεν άντεχα άλλο. Πήγα στο δικαστήριο για να διεκδικήσω το δικό μου μερίδιο και να αγοράσω ξεχωριστό διαμέρισμα. Μα αποδείχθηκε πως μοναδική ιδιοκτήτρια του σπιτιού ήταν η πεθερά μου· δεν υπήρχε καμιά συνιδιοκτησία. Πώς τα κατάφερε κι έγινε αυτή το αφεντικό, ακόμα δεν ξέρω. Έμεινα κυριολεκτικά χωρίς στέγη.
Ο Ανδρέας, την ίδια ακριβώς στιγμή, ανακάλυψε ότι η αδερφή μου είχε πάρει διαμέρισμα από τον πατέρα μου και κινήθηκε κι εκείνος. Προσπαθώντας να διαλύσει τον γάμο της αδερφής μου, αποκάλυψε στον άντρα της πως αυτός ήταν ο βιολογικός πατέρας της κόρης της. Χώρισα μαζί του, και το ίδιο έκανε στη Μαριάννα όπως το είχε κάνει και σε μένα.
Όλον αυτόν τον καιρό δεν είχα καμία επαφή με την αδερφή μου και έτσι έμαθα τελείως τυχαία πως είναι μαζί. Όταν όμως η Μαριάννα κατάλαβε πως την είχε ξεγελάσει και εκείνη, μου πρότεινε να συνεργαστούμε.
Μιλήσαμε με τους γείτονες και ανακαλύψαμε ότι η πεθερά και ο γιος της είχαν ήδη αγοράσει πέντε οικόπεδα χάρη σε αφελείς γυναίκες. Πρώτα ο Ανδρέας έφερνε τη γυναίκα του στο σπίτι, μετά τη χώριζε και εκείνη έμενε ξεκρέμαστη.
Επικοινωνήσαμε με τις άλλες γυναίκες και καταθέσαμε μήνυση συλλογική. Όμως δεν υπήρχε πια κανείς να καταγγείλουμε ο άντρας είχε φύγει στο εξωτερικό. Η πεθερά έμεινε εδώ και τώρα ζητά να της δώσουμε τα παιδιά, επειδή είναι τα μοναδικά της εγγόνια.
Προσπάθησε να μας αφαιρέσει την επιμέλεια των παιδιών, ισχυριζόμενη ότι δεν έχουμε ιδιόκτητο διαμέρισμα. Σε κάθε μία από εμάς διασφαλίστηκε στέγη, και όλη αυτή η κατάσταση ήταν αποτέλεσμα της δικής της απάτης. Μετά τη δίκη, μας υποχρέωσαν να επιτρέπουμε στα παιδιά να βλέπουν τη γιαγιά τους και να μην εμποδίζουμε την επικοινωνία.
Το χειρότερο είναι ότι η πεθερά βάζει τις κόρες μας εναντίον μας. Έχει καταφέρει να τις πείσει πως εκείνη είναι η καλή και εμείς οι κακές. Μας σαμποτάρει στυγνά τη ζωή, τις μαθαίνει να ζητούν παράλογα πράγματα, να αποκρύπτουν αλήθειες για το κάπνισμα και το αλκοόλ. Τώρα μας απειλούν: αν δεν τους πάρουμε τάμπλετ, θα το πουν στην Πρόνοια.
Θα πάρω τα εγγόνια μου! Θα δείτε! φωνάζει η πεθερά.
Και τι θα κάνουμε εμείς; Πώς να της αντισταθούμε; Μας έχει βλάψει τόσο πολύ και δεν ησυχάζει με τίποταΕκείνη τη στιγμή, για πρώτη φορά μετά από καιρό, κοιταχτήκαμε εγώ και η Μαριάννα και χαμογελάσαμε αληθινά. Ό,τι και να λέει η πεθερά, όσα κόλπα και να σκαρφιστεί, καταλήξαμε και οι δύο πως τα παιδιά μας χρειάζονται την αλήθεια και κυρίως, εμάς ενωμένες. Αφήσαμε στην άκρη πίκρες και παλιές πληγές. Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι, κλείσαμε τα κινητά, και ζητήσαμε από τις κόρες μας να μας ακούσουν.
Τους είπαμε όλη την ιστορία απλά, αληθινά, χωρίς να κατηγορούμε ούτε τον Ανδρέα ούτε τη γιαγιά τους. Τα πρόσωπα των κοριτσιών άλλαζαν καθώς άκουγαν. Στο τέλος, η μικρή κόρη μου ρώτησε: «Δηλαδή, μαμά, κι εσείς μπορείτε να κάνετε λάθη;»
Γέλασα και άγγιξα απαλά το χέρι της. «Μόνο έτσι μαθαίνουμε πώς να αγαπάμε σωστά. Όχι με πονηριές, αλλά με αλήθεια. Όσοι αγαπούν, κάποιες φορές πληγώνουν κι άλλες συγχωρούν.»
Για πρώτη φορά ένιωσα πως, ακόμα κι αν ποτέ δεν αποκτήσουμε τα σπίτια που χάσαμε, καταφέραμε να βρούμε κάτι πιο σπουδαίο: Μια καινούρια οικογένεια, χτισμένη πάνω στην ειλικρίνεια και την αποφασιστικότητα να μην αφήσουμε ποτέ ξανά κανέναν να μας διαιρέσει. Η πεθερά μας μπορεί να είχε κερδίσει γη, αλλά εμείς κερδίσαμε την ελευθερία μας.
Και, κάπου στο βάθος, η Μαριάννα ψιθύρισε: «Δε φοβάμαι πια, αδερφή μου. Δεν είμαστε μόνες.»
Ένιωσα, για μια στιγμή, έτοιμη να πιστέψω πως, όσες πεθερές κι αν περάσουν από τη ζωή μας, αυτό που πραγματικά μετράει είναι ποια θα είμαστε εμείς μαζί.
