Θα μείνουμε στο σπίτι σου για λίγο, γιατί δεν έχουμε λεφτά για δικό μας διαμέρισμα! μου είπε η φίλη μου.
Είμαι γυναίκα που δεν κουράζεται ποτέ. Παρόλο που έχω 65, ακόμα ταξιδεύω, βγάζω έξω και συναντώ καταπληκτικούς ανθρώπους. Θυμάμαι με χαρά και μια δόση νοσταλγίας τη νεότητά μου. Τότε μπορούσες να περάσεις τις διακοπές όπου θέλεις! Έπαιρνες το λεωφορείο για τη θάλασσα, κάναμε κάμπινγκ με φίλους, ήβασσες σε καραβάκι στο ποτάμι. Και όλα αυτά με λίγα ευρώ.
Αλλά αυτά είναι πια παλιά.
Πάντα μου άρεσε να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους, στη θάλασσα, στο θέατρο, στα καφενεία. Έχω φίλους που μένουν ακόμη και τώρα.
Κάποια μέρα, όμως, γνώρισα μια γυναίκα που την έλεγαν Δήμητρα. Η μέναμε μαζί σε ένα μικρό κατάλυμα στη Χαλκιδική κατά τη διάρκεια των διακοπών. Χωριστήκαμε φίλες. Πέρασαν μερικά χρόνια, και κάποιες φορές ανταλλάξαμε καρτ-πόστελ με ευχές για τα Χριστούγεννα. Ξαφνικά, μια μέρα, έλαβα ένα τηλεγράφημα χωρίς αποστολέα. Μόνο έγραφα: «Την τρίτη π.μ. έρχεται το τρένο. Στο σταθμό με περιμένεις!»
Δεν ήξερα ποιος το έστειλε. Δεν πήγαμε πουθενά με τον άντρα μου. Αλλά στις τέσσερις το πρωί, κάποιος χτύπησε την πόρτα μας. Άνοιξα και έμεινα άναυδ, επειδή στην πόρτα στεκόταν η Δήμητρα, με δύο εφηβικές κοπέλες, μια γιαγιά και έναν άντρα. Έφεραν μια τεράστια στοίβα πράγματα. Ο άντρας μου κι εγώ ήμασταν σαστρωμένοι από το σοκ, όμως τους αφήσαμε μέσα. Η Δήμητρα με ρώτησε:
Γιατί δεν έφυγες μετά από μας; Σου έστειλα το τηλεγράφημα! Τέλος, ένα ταξί κοστίζει!
Συγγνώμη, δεν ήξερα ποιος το έστειλε!
Είχα τη διεύθυνσή σου· ήρθα!
Στη συνέχεια μου είπε ότι η μια από τις κοπέλες μόλις τελείωσε το λύκειο και θα πάει στο πανεπιστήμιο. Η υπόλοιπη οικογένεια ήρθε να τη στηρίξει.
Θα ζήσουμε μαζί σου! Δεν έχουμε λεφτά για ενοίκιο! Και εσείς είναι κοντά στο κέντρο!
Έμεινα έκπληκτη. Δεν είμασταν καν συγγενείς. Πώς να τους επιτρέψω να μένουν μαζί μας; Έπρεπε να τους ταΐζουμε τρεις φορές τη μέρα. Έφερναν λίγα τρόφιμα, αλλά δεν μαγείρευαν τίποτα. Έπρεπε να τα φροντίζω όλους.
Μετά από τρεις μέρες δεν άντεξα άλλο· ζήτησα από τη Δήμητρα και την οικογένειά της να φύγουν. Δεν με ενδιέφερε που θα πήγαιναν. Έσκασε μεγάλο σκάνδαλο. Η Δήμητρα άρχισε να σπάει πιάτα και να φωνάζει ιστορικά.
Ήμουν σοκαρισμένη από τη συμπεριφορά της. Έφυγαν, αλλά όχι χωρίς να πάρουν κάτι: μου πήραν το ρόμπα, μερικές πετσέτες και, για κάποιον παράτολμο λόγο, το μεγάλο κατσαρόλι με την λάχανο. Δεν ξέρω πώς το έκαναν· το κατσαρόλι εξαφανίστηκε.
Και έτσι τελείωσε η φιλία μας. Ευχαριστώ τον Θεό! Δεν άκουσα ποτέ ξανά για τη Δήμητρα και δεν την είδα ξανά. Τώρα είμαι πολύ πιο προσεκτική όταν βγαίνω με καινούργιους ανθρώπους.
