Είμαι ένας άντρας που πάντα έχει υπάρξει δραστήριος. Παρόλο που είμαι 65 χρονών, καταφέρνω να επισκέπτομαι διάφορες τοποθεσίες και να γνωρίζω πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους. Θυμάμαι τη νεότητά μου με χαρά και λίγο μελαγχολία. Εκείνα τα χρόνια μπορούσες να πας διακοπές όπου ήθελες! Μπορούσες να ταξιδέψεις στη θάλασσα του Αιγαίου, να στήσεις σκηνή με φίλους και συναδέλφους έξω από το Ναύπλιο, ή να κάνεις κρουαζιέρα στα νησιά του Σαρωνικού. Και όλα αυτά με λίγα ευρώ στην τσέπη.
Όλα αυτά όμως είναι πια παρελθόν.
Πάντα μου άρεσε να συναντώ νέους ανθρώπους. Έχω γνωρίσει διάφορους στην παραλία, στο θέατρο του Ηρώδου Αττικού. Με αρκετούς από αυτούς, κράτησα φιλία για πολλά χρόνια.
Δεν καταλάβαινα ποιος θα μπορούσε να μας στείλει τέτοιο μήνυμα. Εγώ και η γυναίκα μου σίγουρα δεν είχαμε φύγει πουθενά. Αλλά στις τέσσερις τα ξημερώματα, κάποιος χτύπησε την πόρτα μας. Ανοίγω και μένω άναυδος. Στην εξώπορτα στεκόταν η Μυρτώ, δύο κορίτσια γύρω στα δεκαέξι, μια γιαγιά και ένας άντρας. Κουβαλούσαν μια τεράστια ποσότητα πράγματα. Εγώ και η γυναίκα μου μείναμε αποσβολωμένοι, αλλά τελικά αφήσαμε τους απρόσκλητους επισκέπτες να μπούνε στο διαμέρισμα. Και η Μυρτώ με ρώτησε:
«Γιατί δεν φύγατε για μας; Σας στείλαμε μήνυμα! Ένα ταξί κάνει λεφτά!»
«Συγγνώμη, αλλά δεν ξέραμε ποιός το έστειλε!»
«Είχα τη διεύθυνσή σου, ορίστε!»
«Νόμιζα πως απλά θα γράφαμε γράμματα, τίποτα παραπάνω.»
Μετά η Μυρτώ μου είπε ότι η μία από τις κοπέλες τελείωσε το σχολείο φέτος και ήθελε να μπει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η υπόλοιπη οικογένεια ήρθε για να τη στηρίξει.
«Θα μείνουμε μαζί σου! Δεν έχουμε ευρώ για ενοίκιο! Και είστε δίπλα στο κέντρο!»
Έμεινα σοκαρισμένος. Δεν ήμασταν καν συγγενείς. Γιατί να φιλοξενήσω τόσα άτομα; Έπρεπε να τους ταϊζω τρεις φορές τη μέρα. Έφεραν λίγα τρόφιμα αλλά δεν μαγείρεψαν ούτε μία φορά. Αναγκάστηκα να τους εξυπηρετώ όλους.
Δεν άντεξα άλλο και μετά από τρεις μέρες, ζήτησα από τη Μυρτώ και τους συγγενείς της να φύγουν. Δε με ένοιαζε πού θα πάνε. Έγινε τρομερός καβγάς. Η Μυρτώ άρχισε να σπάει πιάτα και να φωνάζει υστερικά.
Έμεινα απλώς σοκαρισμένος από τη συμπεριφορά της. Φεύγοντας, κατάφεραν να πάρουν τη ρόμπα μου, μερικές πετσέτες και, ως εκ θαύματος, ακόμα και μια μεγάλη κατσαρόλα με λαχανικά. Δεν ξέρω πώς τα κατάφεραν η κατσαρόλα απλά εξαφανίστηκε!
Στο τέλος κατάλαβα πως η ευγένεια δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ούτε να εκμεταλλεύεται κανείς την καλοσύνη των άλλων, ακόμα κι αν η ελληνική φιλοξενία είναι διάσημη. Θα είμαι πιο προσεκτικός στο μέλλον, αλλά χωρίς να χάνω τη διάθεση μου για νέες γνωριμίες.
