Ήμουν πραγματικά τυχερός, γιατί πάντοτε ήμουν ένας άνθρωπος με στόχους. Μέχρι την ηλικία των 25, κατάφερα μόνος μου να αποκτήσω ένα δικό μου διαμέρισμα στην Αθήνα.
Δεν είχα καμία οικονομική βοήθεια από τη μητέρα ή τον πατέρα μου, ούτε από κανέναν συγγενή όλα τα έκανα μόνος. Κι όταν γνώρισα τη γυναίκα που ερωτεύτηκα, ήμουν αρκετά τρελός να της πω πως διαθέτω δικό μου σπίτι.
Παρόλα αυτά, της ξεκαθάρισα πως δεν σκόπευα να μείνω στο δικό της διαμέρισμα. Εκείνη λοιπόν πρότεινε να νοικιάσουμε ένα καινούριο σπίτι μαζί, κι εγώ αποφάσισα να νοικιάσω το δικό μου, ώστε να βάλω στην άκρη χρήματα για να αγοράσω αυτοκίνητο.
Εκείνη συμφώνησε με το πλάνο, κι είπε πως σύντομα θα μαζεύαμε χρήματα από το νοίκι και θα μέναμε μαζί. Έξι μήνες αργότερα, ήρθε στο σπίτι μου με μια βαλίτσα παραμάσχαλα. Μου είπε πως δεν είχε δουλειά και πως είχαν τελειώσει τα ευρώ της.
Μου ζήτησε να την φιλοξενήσω για λίγο καιρό. Ευτυχώς έχει ίδια γονείς να την στηρίξουν. Όχι, δεν την πήρα σπίτι μου. Νομίζω πως ήταν απλώς δικαιολογία για να βολευτεί εις βάρος μου, τίποτα περισσότερο. Στο τέλος, αποφάσισα να χωρίσω μαζί της.
