Η μαμά μου ήδη έχει θυμώσει μαζί μου μετά που έμαθε ότι οι συγγενείς του άντρα μου μας κάλεσαν το καλοκαίρι σπίτι τους. Αυτοί μένουν δίπλα στη θάλασσα και θα ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχισμένοι να φιλοξενήσουν εμένα και την κόρη μας όλο το καλοκαίρι. Φυσικά και θέλω να πάωο γιατρός μας είπε ότι είναι καλό για το παιδί να κάνει μπάνιο στη θάλασσα το καλοκαίρι, για να μην αρρωσταίνει τόσο συχνά τον χειμώνα.
Αλλά η μαμά έχει βαλθεί να μου ρίξει κλάμα και γκρίνια. «Πού θα με αφήσεις εμένα!» λέει. «Όλο το καλοκαίρι έχει δουλειές στον κήπο και δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου!» Περιμένει πολύ τη βοήθειά μου και δεν παραλείπει να μου θυμίσει ότι ούτε πέρσι τη βοήθησα αρκετά. Σωστό κι αυτό. Πέρσι η μικρή ήταν λίγων μηνών κι εγώ δεν είχα χρόνο ούτε για να πάω τουαλέτα, πόσο μάλλον να σκύψω στα κολοκυθάκια της μαμάς.
Από το λύκειο ακόμα, είχα βαρεθεί τον κήπο της. Όλοι οι άλλοι είχαν διακοπές, καφετέριες και βουτιές, ενώ εγώ πήγαινα κάθε μέρα με μια λίστα «εκκρεμοτήτων» και ξεχορτάριαζα, πότιζα και φύτευα μέχρι να γίνει η μέση μου φιόγκος. Οι γονείς μου δούλευαν, οπότε μόνο τα Σαββατοκύριακα έβαζαν χέρι κι εγώ, που ήμουν τάχα άνετη, έπρεπε να λιώσω στον μαραθώνιο των μπάμιων.
Όσο άλλοι έπαιζαν ρακέτες και έκαναν βουτιές, εγώ βουτούσα με τα μούτρα στα τοματάκια και τις ντοματιές. Κι όλα αυτά για να ακούω τη μάνα μου το Σαββατοκύριακο να σχολιάζει ότι όλα τα κάνω λάθος και πως με τον νου μου… κάνω τις πιπεριές κουβάρι.
Στο πανεπιστήμιο, ήθελα να μαζέψω και καμιά δραχμή (ή μάλλον, ευρώδεν είμαι τόσο παλιά!) το καλοκαίρι. Εκεί να δεις γκρίνια: «Πάλι τη φασολιά θα αφήσεις τελευταία;»
Όταν παντρεύτηκα, η μάνα μου προσπάθησε να στρατολογήσει και τον άντρα μου στον αγώνα του καλλιεργητή. Αλλά εκείνος πήγε δυο φορές, συνειδητοποίησε πως αυτή η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ (και το τελικό αποτέλεσμα είναι πως πάλι στο μανάβικο θα τρέχεις) και δήλωσε ευγενικά ότι προτιμά να τα αγοράζει όλα απ το σούπερ μάρκετ. Προς μεγάλη απογοήτευση της πεθεράς μου που νόμιζε πως θα έχουμε προσωπική παραγωγή… για τρεις ζωές.
Και εγώ τελευταία αραιώνω τις επισκέψειςη μάνα μου μου τρώει τα αυτιά ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χιλιόμετρο πριν φτάσω. Μετά έμεινα έγκυος, και το θέμα λύθηκε μόνο του: στη ζέστη μαυρίζω σαν μελιτζάνα στο φούρνο, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθώ με ντομάτες.
Μετά τη γέννα, έκανα ντου από παντού, εκτός από τον κήπο. Η μαμά μου πάλι μάς έστειλε με υπονοούμενα ότι θα μπορούσα να τα συνδυάσω, αλλά ακόμα κι εκείνη κατάλαβε ότι δε γίνεται ένα μωρό να τριγυρνάει σ αγγουριές με σαράντα βαθμούς. Βέβαια, κρατούσε σημειώσεις για του χρόνου.
Το σκεπτικό της μαμάς: μέχρι του χρόνου, το παιδί θα έχει μεγαλώσει, θα ερχόμαστε όλοι στο χωριό, εγώ θα βοηθάω (ξανά) στον κήπο, και το εγγόνι θα απολαμβάνει καθαρό αέρα. «Στην Αθήνα όλα είναι μολυσμένα! Εκεί θα βάλουμε και μια παιδική πισίνα, θα βάλουμε και ομπρέλα να παίζει το παιδί.» Έτσι ονειρευόταν η μαμά, ενώ εγώ άκουγα σιωπηλή τα «ωραία» της.
Δικά μου σχέδια, βέβαια, τελείως αλλού. Στις γιορτές, μας ήρθε επίσκεψη η θεία του άντρα μου νονά του, «δεύτερη μάνα» του άντρα μου. Μέχρι που της έχω δώσει το προσωνύμιο «Θεοφανώ η Μεγαλοπρεπής». Η θεία και ο θείος μένουν σε χωριό έξω απ την Καβάλα, μες στ αλμυρίκια, σπίτι μπαλκονάτο να βλέπει μέχρι το Αιγαίο. Ο γιος τους μεγάλος, στην Αγγλία, οπότε σπίτι μόνοι και ανοιχτοί για επισκέψεις.
Μας κάλεσαν να πάμε για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ διακοπέςούτε Airbnb, ούτε έξοδα, μόνο να σηκωθούμε και να πάμε. Στην αρχή νόμιζα θα είναι από ευγένεια, αλλά η θεία όλο μας παίρνει τηλέφωνο: «Σας περιμένουμε! Μην το ξεχάσετε!»
Ο άντρας μου, εννοείται, δεν μπορεί να λείψει όλο το καλοκαίρι από τη δουλειάαλλά να μας πάει μια εβδομάδα αρχές Ιουνίου και να μας πάρει πάλι πίσω τον Σεπτέμβριο, μια χαρά γίνεται.
Ενθουσιαστήκαμε! Πόσο μάλλον που ο παιδίατρος λέει «θάλασσα παρακαλώ, το παιδί θα δυναμώσει». Κι εγώ, φυσικά, είπα ναι. Κι εκεί που όλα γινόντουσαν υπέροχα, ήρθε η μαμά μου να το χαλάσει.
Ξαφνικά ο ήλιος έγινε επικίνδυνος, οι συγγενείς του άντρα μου «ξένοι», και η δουλειά στον κήπο… θεραπεία για παιδιά! Θυμήθηκε και πέρσι που έχωσε μόνη της τα λάχανα. Εγώ παραμένω ανυποχώρητη, που την εξοργίζει ακόμα περισσότερο.
Γιατί, μεταξύ μας, ποιος άνθρωπος με σώας τας φρένας θα διαλέξει να κόβει χόρτα αντί να παίρνει βιταμίνη D στη θάλασσα της Χαλκιδικής; Ειδικά όταν το μόνο που παίρνεις απ τον κήπο είναι επικές πλάκες (και κανένα αγγούρι παραπάνω). Εμείς όλα τα ψωνίζουμε έτσι κι αλλιώςκαι τα τουρσιά και οι μαρμελάδες της μαμάς μένουν στην αποθήκη να θυμίζουν… σοβιετικό μπουντρούμι με προμήθειες. Δε λέω, καλή η αγάπη της μαμάς, αλλά εγώ θα πάρω θάλασσακι όποιον πάρει το κύμα!
