Η φτωχή προβατίνα – Γεια σας, γονείς, – μπαίνει φουριόζα η Ντάσα στο σπίτι ένα σαββατιάτικο πρωινό, – παντρεύομαι! Ο Ρόμκος μου έκανε πρόταση κι εγώ αμέσως είπα το ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη. – Παναγία μου, Ντάσα μας, μεγάλωσες πια, – αναφώνησε η Λυδία και κοίταξε τον άντρα της, τον Στέφανο, που καθόταν αγέρωχος, σοβαρός, μασουλώντας ακόμα τα νέα της κόρης. – Ε βέβαια, τι νόμιζες δηλαδή; Τελείωσα τη σχολή, δουλεύω στην πόλη, ο Ρομάνος μου κι αυτός δουλεύει, είπαμε να νοικοκυρευτούμε. Τον Ρομάνο, γέννημα-θρέμμα της πόλης, οι γονείς τον ήξεραν: ζούσε με τη μάνα του στη γειτονική κωμόπολη, ήσυχος και ευγενής νεαρός, γνωρίζονταν καιρό, κανείς δεν είχε αντίρρηση για γαμπρό. Το γλέντι της χαράς το ανέλαβαν η Λυδία κι ο Στέφανος – το χωριό είχε τις παραδόσεις του, το νοικοκυριό δεν τους έλειπε. Ο Ρομάνος είχε βάλει λίγα στην άκρη, αλλά ο Στέφανος ήταν ξεκάθαρος: – Ρομάνο, κράτησέ τα αυτά για το σπίτι όταν με το καλό φτιάξετε, εμείς θα κάνουμε το γάμο με την μάνα σου, κι άμα μπορεί βοηθάει κι αυτή. Η μάνα του Ρομάνου, η Μαία, ξεκαθάρισε γρήγορα: – Δεν υπάρχει ευρώ στην άκρη, μόνη μου τον μεγάλωσα με έναν μισθό, άντε να πάρω κάτι συμβολικό για το γάμο. Οι γονείς της Ντάσας δεν έκριναν σκληρά την συμπεθέρα, όμως η Λυδία, αλήθεια, δεν της εμπιστεύτηκε ποτέ και πολύ. Τον γάμο αξιοπρεπώς τον έκαναν σε καφέ της πόλης, σεμνά κι απέριττα, όμως τον χάρηκαν όλοι. Μετά τον γάμο τα παιδιά πήραν σπίτι με δάνειο, η προίκα ήρθε από τους γονείς της Ντάσας, η συμπεθέρα πάλι δεν μπόρεσε, «τα φανάρια γεμάτα δόσεις» είπε. Η Ντάσα με τον Ρομάνο τούς έκατσε και το εγγόνι – η μικρή Μαρία. Η Λυδία με τον άντρα της με κάθε σύνταξη όλο και κάτι αγοράζανε για το μωρό, προϊόντα από το χωριό, φρούτα, γάλατα, λαχανικά. Καμιά φορά έπαιρνε η Λυδία τη Μαία: – Έλα, να μαζευτείτε οι γιαγιάδες να κάνουμε ένα σωστό δώρο στο παιδί, μεγαλώνει βλέπεις! – Αχ, Λυδία, δεν έχω καθόλου χρήματα, μόνη τα έβγαζα πάντα πέρα… – κι άρχιζε τα δάκρυα… Στα γενέθλια της Ντάσας, οι γονείς ήρθαν φορτωμένοι από το χωριό, η Μαία χάρισε χίλια ευρώ, δεν άρεσε της Λυδίας, αυτή με τον Στέφανο έβαλαν άλλα πέντε χιλιάρικα από πάνω. Ποτέ δεν λυπήθηκε η Λυδία για το παιδί. Όμως την έτρωγε που η συμπεθέρα τίποτα. – Στέφανε, γιατί εμείς δεν λυπόμαστε κόπο και χρήμα για τα παιδιά μας κι εκείνη τίποτα, μόνιμα γκρίνια και κλάψα; Όλοι δύσκολα περνάμε, αλλά δουλεύουμε! Τι είναι δηλαδή, να καθόμουν κι εγώ στην πλάτη σου όλη μέρα; Δε με ξέρεις φαίνεται – δουλεύω δίπλα σου χρόνια τώρα! – Ο Στέφανος άκουγε χωρίς πολλές αντιδράσεις. Η Λυδία έβλεπε ότι η Μαία μια χαρά περιποιημένη, κομμωτήριο, νυχάκια, όλα λαμπερά. Από πού τα βρίσκει τα λεφτά αφού παραπονιέται συνέχεια; Όμως ο Στέφανος την άφησε άφωνη: – Έτσι πρέπει, μια γυναίκα να περιποιείται τον εαυτό της, μπράβο στη συμπεθέρα μας. Γι’ αυτό και φαίνεται νεότερη! Άρπαξαν τα νεύρα τη Λυδία. – Ε, βέβαια, έχει όλη μέρα μπροστά της… Ζει στην πόλη, ούτε κοτέτσι ούτε κήπο, μονάχα ομορφιές. Ενώ εγώ από το χάραμα ως το βράδυ δεν σηκώνω κεφάλι! Θα φτίαξω κι εγώ τον εαυτό μου κι εσύ να τα βγάλεις πέρα μόνος σου – για να σε δω! Ο Στέφανος δεν ήταν για καυγάδες, καλύτερα ησυχία. Όμως, από τις κουβέντες δεν άλλαξε τίποτα. Οι δουλειές στο σπίτι πάνω στη Λυδία, ο Στέφανος οδηγός στο χωριό. Η γιαγιά Μαρία έφτασε τριών, πήγε παιδικό σταθμό αλλά συχνά άρρωστη. Αποφάσισαν να μείνει σπίτι με τη Μαία για λίγο. – Θα κάτσω, τι να κάνω, συνταξιούχα είμαι, – είπε η Μαία. Η Λυδία χάρηκε. – Επιτέλους βοηθάει κι αυτή με τα παιδιά. Πέρασε λίγος καιρός. Η Λυδία πρόσεξε πως ο Στέφανος όλο συχνότερα ταξίδευε στην κωμόπολη: – Λυδία, μάζεψε αυγά, πατάτες, γάλα, τα πάω στα παιδιά, και έχω και δουλειές στη πόλη, για ανταλλακτικό με στέλνουν! Και να δω και το εγγόνι. Η Λυδία ετοίμαζε χαρούμενη – γιατί τα παιδιά στην πόλη δεν έχουν τα δικά τους, όλα ακριβά. Αλλά ο Στέφανος καθυστερούσε όλο και πιο πολύ στην πόλη. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, αλλά όσο συχνότερα αργούσε, μπήκε το «σαράκι» στο μυαλό της. – Παναγία μου, ο άντρας μου μάλλον έχει βάλει στόχο τη συμπεθέρα… Κάτι γίνεται εκεί… Για να δω! Την άλλη φορά, που ετοιμαζόταν ο Στέφανος, η Λυδία είπε: – Στέφανε, έρχομαι κι εγώ, μου έλειψε το εγγονάκι και θέλω να πάω και στο μαγαζί – τον κοίταξε στα μάτια, μπερδεύτηκε κι αυτός, αλλά δεν είπε τίποτα. Στον δρόμο η διάθεση του Στέφανου δεν ήταν καλή. – Τι τρέχει; Του λέει. – Τίποτα, λίγο πονοκέφαλο έχω… Όταν έφτασαν, άνοιξε η Μαία με τη ρόμπα ανοιχτή, βαμμένη και χαμογελαστή· με το που είδε και τη Λυδία, σαν να της έσβησε το χαμόγελο στη στιγμή. – Α, δεν σας περίμενα… Περάστε, – λέει κλείνοντας βιαστικά τη ρόμπα. Έπαιξαν με τη μικρή, της έφεραν δώρα, έδειξε τα παιχνίδια της, μετά κοιμήθηκε κι η Μαία είπε: – Να πιούμε κι ένα τσάι! Στο τραπέζι η Λυδία πρόσεξε κάτι ύποπτες ματιές ανάμεσα στη συμπεθέρα και τον Στέφανο. – Α, μάλιστα, κάνουν πως δεν τρέχει τίποτα – μπροστά στα μάτια μου! – σκέφτεται η Λυδία, αλλά κρατήθηκε. Ο Στέφανος κάποια στιγμή σηκώθηκε δήθεν για τσιγάρο. Η Λυδία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία: – Άσε τις αθωότητες, δεν είμαι χαζή να μη βλέπω τι γίνεται. Κατάλαβα πού πηγαίνει ο άντρας μου και δεν είναι για το εγγόνι. Σταμάτα να του κάνεις γλυκόλογα – αν θες άντρα, παντρέψου ξανά, αλλά όχι τον δικό μου! Κατάλαβες; Αν συνεχίσεις, εγώ θα έρθω να κάθομαι με το εγγόνι. Μην αναστατώνεις το σπίτι του παιδιού σου, φτάνει οι χαριτωμενιές. Ντροπή και μόνο ντροπή! Η Μαία κοκκίνισε, δεν το περίμενε τόσο ντόμπρα από χωριατιά. Πίστευε πως η Λυδία χαμένη μέσα στα χωράφια της δεν θα πάρει χαμπάρι ποτέ. Βγαίνοντας, η Λυδία απάντησε στη συμπεθέρα, με τον άνδρα μπροστά: – Μη με περνάς για χαζή… Στον δρόμο έβαλε τον άντρα της προ των ευθυνών του: – Ξέχνα το, δεν πας μόνος σου πια, τώρα κατάλαβα. Κι αυτή η φτωχή προβατίνα, δεν θα τολμήσει ξανά να σου κάνει παιχνίδια. Της είπα ένα χεράκι εγώ! – Τι είναι αυτά που λες, Λυδία, δεν συμβαίνει τίποτα! – προσπαθούσε να δικαιολογηθεί ο Στέφανος. – Καλά, όπως θες. Αλλά δεν θα πατήσεις πόδι σε ξένο σπίτι, όταν λείπουν τα παιδιά. Αν χρειαστεί, εγώ θα πάω να κρατάω τη μικρή, εσύ κάτσε να σπαρταράς με το νοικοκυριό! Με ξέρεις, μια φορά τα λέω! Το βράδυ τηλεφωνεί η Ντάσα με παράπονα. – Μαμά, γιατί στεναχώρησες τη Μαία; Μας βοηθάει με την μικρή και την αγαπώ πολύ. Εσύ ζηλεύεις τον μπαμπά με τη γιαγιά! Τι πειράζει που ο πατέρας μου βλέπει το εγγονάκι; Η Λυδία νευρίασε – η συμπεθέρα ανακατεύει και την κόρη! – Κόρη μου, μικρή είσαι ακόμα και δεν έχεις ζήσει. Θα σου άρεσε αν ο άντρας σου κρεμόταν με τις ώρες σε σπίτι κάποιας φίλης; Η συμπεθέρα ξέρει τι κάνει – δεν είναι σωστό να γλυκοκοιτάζει ξένο άντρα! Και κράτα το καλά: μάνα έχεις μία και ό,τι κάνουμε με τον πατέρα σου για σας, είναι δικό μου κατόρθωμα, όχι του μπαμπά. Αυτός είναι άντρας… Κι εάν η Μαία σταματήσει να φυλάει τη μικρή, εγώ θα έρθω. – Μαμά, κατάλαβα, συγγνώμη… Η γιαγιά τα είπε αλλιώς – σε έκανε να φαίνεσαι η κακιά! – Ας πρόσεχε! Τα είπα κι εγώ ένα χεράκι. Με πέρασε για χαζή – αλλά εγώ τα πιάνω όλα… Κοκκίνισε σαν παντζάρι! Από τότε ο Στέφανος κάθε φορά που έπαιρνε τον δρόμο για την πόλη, ρωτούσε αν θα πήγαινε κι η Λυδία. Και η Λυδία ευχάριστα, για να δει τη μικρή της. Ενώ ο Στέφανος, τώρα, βοηθάει περισσότερο στο νοικοκυριό, της προτείνει ακόμα και διαλείμματα. – Ο άντρας πρέπει να ασχολείται με κάτι, αλλιώς κάνει ανοησίες, και να ξέρει να εκτιμά τη γυναίκα του, – συλλογιζόταν πια χαμογελώντας η Λυδία. – Κι εγώ τώρα έχω χρόνο και για εμένα, να φροντίζω τον εαυτό μου. Τι, χειρότερη από τη συμπεθέρα είμαι;