Η φίλη μου δεν μου έδωσε ούτε ένα ευρώ για το δικό μου γάμο, και τώρα με προσκαλεί στο δικό της.
Η Αλεξία και ο Νίκος παντρεύτηκαν πριν από έναν χρόνο. Τα δύο ζευγάρια, μοναχικοί από τα γονεϊκά τους, αποφάσισαν ότι η τελετή πρέπει να είναι άψογη· οι γονείς τους, υπερήφανοι, οργάνωσαν ένα κοσμοπολίτικο γαμήλιο πάρτι στην καρδιά της Αθήνας. Η νεαρή ζευγάρα ήθελε μετά το κέφι του γάμου να συγκεντρωθεί με φίλους για ένα «μπαρμπέκι», αλλά οι μητέρες, που ονειρευόταν παραμυθένιο νυφικό και άρμα, δεν έδωσαν καμία ευκαιρία σε αυτήν τη σκέψη.
Συνειδητοποιώντας ότι δεν θα μπορούσαν να το παραλείψουν, οι Νίκος και Αλεξία πήραν στα σοβαρά την προετοιμασία: manicure, μακιγιάζ, αγορά νυφικού και κουστουμιού, και άπειρα μικροσκοπικά, αλλά απαραίτητα, λεπτομερή πράγματα. Οι γονείς συμφώνησαν να καλύψουν όλα τα έξοδα εκτός από το νυφικό της Αλεξίας και το κουστούμι του Νίκου. Εξασφάλισαν το πιο πολυτελές εστιατόριο της πόλης· για τη νύφη επέλεξαν ένα μπουκέτο από λευκές τριανταφυλλιές, ενώ η τούρτα θα την ετοίμαζε η φίλη της μητέρας του Νίκου, η Μαρία, γνωστή για τα ζαχαροπλαστεία της.
Οι γονείς συνέθεσαν μια προσεκτική λίστα προσκεκλημένων, θέλοντας να καλύψουν κάθε συγγενή, ακόμα και εκείνους με τους οποίους δεν είχαν επαφή. Υπέδειξαν ότι οι πλούσιοι καλεσμένοι θα έφερνε καλά δώρα χρήματα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για αυτοκίνητο ή για απόσπαση στέγης. Μετά από έντονη συζήτηση, αποφάσισαν να μην προσκαλέσουν πολύ απομακρυσμένους συγγενείς· κάποιοι, με πειστικές δικαιολογίες, αποσύρθηκαν. Στο τέλος, στην καλεστική λίστα απομένουν κυρίως οι φίλοι που είχε επιλέξει το ίδιο το ζευγάρι.
Την ημέρα της τελετής, ο ουρανός ήταν γαλάζιος, παρά τις προβλέψεις βροχής για το πρωί. Η Αλεξία φαινόταν θεσπέσια σε ένα βελούδινο νυφικό με λεπτή δαντέλα. Η Νίκος, μαγευμένος, δεν μπορούσε να της σκέψει το μάτι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Η ευτυχία γέμιζε κάθε γωνιά. Ο φωτογράφος, γεμάτος ενθουσιασμό, κλικαρε αδιάκοπα, προσπαθώντας να αποζημιώσει το αμοιβό του, ενώ οι καλεσμένοι ανυπομονούσαν για το σιέρι στο εστιατόριο.
Μετά το φωτογραφικό γύρο, το ζευγάρι ανέβηκε σε ένα άσπρο άμαξι, σκαρφαλώνοντας στο εστιατόριο. Σαμπάνια και ευχές έσπρωταν σαν ποτάμι. Στο τραπέζι έφτασαν κυρίως φακέλοι γεμάτοι ευρώ. Οι νέοι είχαν προειδοποιήσει όλους ότι προτιμούν χρήματα, όμως μερικοί ηλικιωμένοι, αδυνατώντας να αντισταθούν, έριξαν μέσα κουβέρτες, σεντόνια και πιάτα.
Η πολύπλοκη τριήλικη τούρτα εντυπωσίασε και τους πιο απαιτητικούς, στολισμένη με χρυσή δαντέλα, κρέμες-λουλούδια και πολύτιμους στολίδια. Η εκδήλωση έλαμπε. Μόνο στο πρωί, εξαντλημένοι, οι καλεσμένοι άρχισαν να διασπαστούν, ενώ το ζευγάρι αποδράει στο δωμάτιο ξενοδοχείου που είχε κλειστεί εκ των προτέρων.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Νίκος και η Αλεξία επισκέφθηκαν τους γονείς, η μητέρα ανακοίνωσε στην Αλεξία ότι ένας από τους φακέλους ήταν άδειος. Πρόσθετα, είπε πως το κενό δώρο είχε δοθεί από την κοντινή φίλη του ζευγαριού, τη Σοφία. Η διαφορά ήταν εύκολη να εντοπιστεί· ο φάκελος δεν είχε υπογραφή, αντίθετα με τους άλλους. Η Αλεξία νιώθει απογοήτευση και ντροπή.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν, πριν το γάμο, η Σοφία δηλώνει ότι δεν υπάρχει πλέον παραδοσιακό έθιμο του «χίλια ευρώ» και διαβεβαιώνει ότι θα στηρίξει την Αλεξία οικονομικά.
Λίγος και μισός χρόνος αργότερα, η Σοφία γίνεται ίδια νύφη και προσκαλεί τη Αλεξία και τον σύζυγό της στο δικό της γάμο. Αμέσως, η Σοφία ζητάει από την Αλεξία να της δώσει χρήματα, επιμένοντας πως το ζευγάρι ελπίζει τα κεφάλαια να καλύψουν τα έξοδα. Η Αλεξία κοσμίζει το πνεύμα του άγχους· ο σύζυγός της προτείνει να της δώσει έναν άδειο φάκελο, όπως έκανε η φίλη του· η σύζυγός του προτείνει να βάλει περισσότερα χρήματα, για να τη ντροπιάσει· η μητέρα της συμβουλεύει την Αλεξία να βάλει το ελάχιστο δυνατό, ώστε να μην αποκαλύψει στο φίλο της τι ξέρει για το ξόρνιση. Η ημέρα του γάμου της Σοφίας πλησιάζει, και η Αλεξία μένει παγιδευμένη ανάμεσα στην τιμή, την προδοσία και το δικό της ένστικτο· δεν ξέρει τι θα κάνει.
