Jurnal personal, 6 Ιουνίου
Αν και δεν θέλω να αποφορτίσω την καρδιά μου σε χαρτί, σήμερα αισθάνομαι πως είναι απαραίτητο. Η συμπεριφορά της ανιψιάς μου, της μικρής Καλλιόπης, έχει αρχίσει να ανησυχεί σοβαρά όλη την οικογένεια. Οι γονείς της έχουν φερθεί τόσο υπερπροστατευτικά και γενναιόδωρα, που μεγαλώνει με την πεποίθηση πως είναι πριγκίπισσα και ότι όλοι γύρω της υπάρχουν μόνο για να ικανοποιούν τις επιθυμίες της. Τώρα που πρόκειται να ξεκινήσει το σχολείο, η κατάσταση φαίνεται να ξεφεύγει. Ακόμα βασίζεται στο γεγονός ότι ξέρει να μετράει με τα δάχτυλά της τίποτα παραπάνω.
Όλα ξεκίνησαν από τη γέννησή της. Όλη η οικογένεια αισθάνθηκε σχεδόν υποχρεωμένη να γίνει μέρος της ανατροφής της. Η πεθερά της αδερφής μου μετακόμισε στο ήδη στενό διαμέρισμά τους στην Καλλιθέα για να βοηθήσει με τη νεογέννητη. Δυστυχώς, αντί να δώσει σωστή καθοδήγηση, κάθε ενήλικας έσπευδε να ικανοποιήσει το παραμικρό καπρίτσιο της μικρής. Της έμαθαν πως, με λίγο κλάμα και φωνές, μπορεί να αποκτήσει ό,τι βάλει στο μυαλό της.
Μέχρι έξι μηνών, η Καλλιόπη είχε μάθει να χειρίζεται άψογα τους γύρω της. Αυτό έφερε σταθερά αναστάτωση στο σπίτι και, φυσικά, αμέλεια προς τις ανάγκες των υπολοίπων μελών της οικογένειας. Σε μια στιγμή απελπισίας, ο γιος της πεθεράς αποφάσισε να φύγει, αλλά ακόμη και μετά το διαζύγιο, συνεχιζε να κακομαθαίνει τη μικρή του κόρη. Τη γέμιζε φορέματα, παιδικά καλλυντικά και παπούτσια σαν να ήταν πρωταγωνίστρια σε παιδικό παραμύθι της Μυκόνου. Κάθε προσπάθεια, είτε από εμάς είτε από παιδαγωγούς, να της τραβήξουμε την προσοχή και να τη κατεβάσουμε λίγο από το θρόνο της, κατέληγε σε καυγάδες χωρίς τέλος.
Η εκπαίδευση της ανιψιάς μου τελικά εστιάστηκε σε αυτό το φαντασιακό σενάριο όπου είναι πριγκίπισσα, αδιαφορώντας για τις βασικές δεξιότητες που θα έπρεπε να έχει στην ηλικία της. Καθώς πλησιάζει η πρώτη τάξη, ακόμη βασίζεται στα δάχτυλά της για να μετρήσει και δεν έχει τις στοιχειώδεις γνώσεις που άλλα παιδιά της τάξης της διαθέτουν. Οι γονείς της πρεσβεύουν μια ελεύθερη ανατροφή, επιτρέποντάς της να παίρνει όλες τις αποφάσεις της χωρίς κανέναν περιορισμό. Ο δάσκαλος όμως υποστηρίζει πως κάθε παιδί πρέπει να δείχνει περισσότερη σεμνότητα και να γνωρίζει τουλάχιστον πώς να μιλάει με τους ενήλικες με σεβασμό.
Βιώνοντας καθημερινά αυτή τη συμπεριφορά και την έλλειψη τρόπων, πολλοί στη φροντίδα της έχουν αποφασίσει να περιορίσουν τις επαφές τους μαζί της, σώζοντας τη δική τους ψυχική ισορροπία. Όλοι μαζί καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τους γονείς της, να της εμφυσήσουν, αλλά και να της εξηγήσουν, κάποιες βασικές αξίες και αρχές, ώστε να ξέρει κι εκείνη κάποτε τι θα πει σεβασμός και όρια στη ζωή.
