Άκου να σου πω, φίλη μου, μια ιστορία από αυτές που μόνο οι γιαγιάδες μας ξέρουν να σκαρώνουν! Η Ελένη Χατζηδάκη, μια δυναμική και αποφασιστική γυναίκα λίγο πάνω από τα 60, αποφάσισε να ανοίξει το θέμα μια μέρα στην εγγονή της:
Μαρία! Έκανα υπομονή τόσο καιρό, αλλά πια δεν αντέχω. Θα με αφήσεις να φύγω με την ψυχή ήσυχη επιτέλους;
Η εικοσιεφτάχρονη Μαρία, μικροκαμωμένη με μελαχρινά μαλλιά και μεγάλη αγάπη στην ιστορία της τέχνης, δεν το περίμενε αυτό το ερώτημα.
Γιαγιά, τι είναι αυτά που λες; πώς να γνωρίσω κόσμο με τη δουλειά, το μάθημα ιταλικών και τη διδακτορική διατριβή; Στο μουσείο που δουλεύω, μόνο ο κύριος Αρτέμης είναι ελεύθερος, τον έχεις δει!
Αρτέμης; Αυτόν ούτε για πλάκα δεν τον λες γαμπρό, ούτε και γαρίδα μισοπεθαμένη, βρε Μαρία, είπε η γιαγιά σοβαρά.
Την επόμενη μέρα πήρε τηλέφωνο την παλιά της φίλη, την κυρία Βασιλείου, για να μάθει πώς η εγγονή της Βασιλείου βρήκε γαμπρό. Και ω του θαύματος, η μικρή βρήκε τον άντρα της σε ένα νυχτερινό κέντρο. Η Μαρία όμως δεν πατάει σε τέτοια μέρη, οπότε η Ελένη Χατζηδάκη είπε να ελέγξει η ίδια αν υπάρχουν υποψήφιοι γαμπροί για την εγγονή της ή να βρει άλλα σημεία να ψαρέψει.
Έμαθε πως τα νυχτερινά κέντρα έχουν δωρεάν είσοδο για γυναίκες από τις εννιά ως τα μεσάνυχτα, και την επόμενη, είπε στη Μαρία πως βγαίνει για περπάτημα πριν τον ύπνο και τράβηξε εκεί. Στοίβαξε σταθερά στον ψηλό στρογγυλό σκαμπό της μπάρας, αφού τακτοποιήθηκε με τη βοήθεια των φρουρών που πήγαν να της πουν για ηλικία, και αγριοκοίταξε γύρω. Όλη η ατμόσφαιρα πάγωσε, λες και είσαι στη συνέλευση γονιών με διευθυντή που πιάσε παιδιά να πίνουν μπύρες στο γήπεδο.
Πώς πάει το μαγαζί; Σας αρέσει; ρωτάει ο μπάρμαν διστακτικά και της προσφέρει ένα ψηλό ποτήρι. Χωρίς αλκοόλ, κερασμένο από εμάς.
Δεν βλέπω φως, είπε αυστηρά η Ελένη Χατζηδάκη. Καμιά αξιοπρεπής κοπέλα δεν έχει λόγο να ξαναέρθει εδώ. Καλά, δεν σας έλειψε λίγη ρακί μέσα στο ποτό; Έλα πες μου, αυτός ο κοκκινομάλλης χορεύει έτσι επειδή έχει πρόβλημα στο ισχίο ή έτσι χορεύουν τώρα;
Ως την Πρωτοχρονιά, η Χατζηδάκη είχε πάει σε ροκ συναυλία, φεστιβάλ φωτιάς, και σε ολονύκτια μαραθώνια βράδια με μπαλάντες και ποίηση. Έκανε ό,τι μπορούσε, ακόμα κι ένα τουρνουά τάβλι και σεμινάριο νέων ποιητών. Οι ποιητές την κατασάπισαν. Δεν στέλνεις δόλωμα σε τέτοια μέρη, θα πιάσεις λάθος ψάρι!
Ε, Μαρία μου, σε καταλαβαίνω, της είπε με τρυφερότητα. Εγώ διάλεγα τότε μεταξύ του παππού σου και δέκα άλλων πολύ άξιων! Ακόμα και η Βασιλείου είχε επιλογές, αν και πάντα κοίταζε λαχταριστά τον παππού σου… Μα στις μέρες μας, οι άντρες δεν μετράνε πια, δεν βρίσκεις κανέναν που να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον
Τον Μάρτιο, όταν πήγε να δει τη Βασιλείου, αποφάσισε να κάνει μια στάση στο μουσείο όπου δουλεύει η Μαρία. Έξω από το μουσείο γλίστρησε και έπεσε, ευτυχώς όχι στα σκαλιά! Ένας αξιωματικός του στρατού έτρεξε να τη σηκώσει. Η Ελένη Χατζηδάκη, κρατώντας τον, τσεκάρει αν έχει σπάσει τίποτα και τον κοιτάζει καλά.
Κύριε ταγματάρχη, βλέπω πως είστε τεθωρακισμένος. Ο άντρας μου διοικούσε τεθωρακισμένο. Μήπως έχετε μια ώρα ελεύθερη;
Ο ταγματάρχης σκέφτηκε ότι ίσως πρέπει να κουβαλήσει τη γιαγιά σπίτι, και κούνησε το κεφάλι.
Ωραία. Έχετε μπει ποτέ σ αυτό το ιστορικό μουσείο; Όχι ε; Χάσατε. Πολύ ωραίο μέρος. Τώρα μπείτε, και ζητήστε να σας κάνει ξενάγηση η Μαρία Χατζηδάκη. Θα σας ενθουσιάσει, δεν θα το μετανιώσετε!
Ο ταγματάρχης δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε στο μουσείο. Η γιαγιά σαν να τον μάγεψε…
***
Πρόσφατα, η Ελένη Χατζηδάκη ψιθύρισε στον κοιμισμένο δισέγγονό της, τον Μανώλη:
Εσύ, φως μου, αγαπημένο μου αρκουδάκι, σε λίγο θα πας σχολείο, ο μπαμπάς σου τελειώνει την στρατιωτική σχολή, η μαμά σου τελειώνει επιτέλους το διδακτορικό της. Εγώ με ήσυχη καρδιά θα φύγω Αλλά, θα μεγαλώνεις μόνος σου, σπουργιτάκι μου; Όχι, χρειάζεσαι μια αδερφούλα! Και μόλις έρθει η αδερφή σου, μετά θα πας κι εσύ σχολείο, μετά Και βλέπουμε πώς θα πάει η ζωή!
