Ο άντρας μου κι εγώ ζούμε μαζί εδώ και δέκα χρόνια. Η οικογένειά μας είναι από αυτές που πολλοί θα ζήλευαν αν και τελευταία το… σπίτι μοιάζει με τη σκηνή από αρχαία τραγωδία, με κάτι τσακωμούς που ξεφυτρώνουν κάθε τόσο. Μετά τη γέννηση των παιδιών, αναγκαστήκαμε να μάθουμε να ζούμε με τρόπο «δημοκρατικό», όχι πάντα πετυχημένα.
Μια μέρα παρατήρησα πως τα παιδιά έχασαν μερικά παιχνίδια. Και όχι κανένα πλαστικό κουβαδάκι της παραλίας μιλάμε για ακριβά παιχνίδια, που ούτε η λαϊκή αγορά της Κυψέλης τα δίνει φτηνά. Ξεκίνησα το «αντίστροφο CSI»: ρωτάω τα παιδιά, ψάχνω όλο το διαμέρισμα, τίποτα. Μήπως μιλάμε για φαινόμενο τύπου Πύλος; Μήπως μπήκανε Ληστές; Μέχρι και ο άντρας μου με βοηθάει, κι αυτός τίποτα.
Η πεθερά μου, η κυρία Δέσποινα, συχνά έρχεται να μας επισκεφτεί. Την αγαπάνε τα παιδιά, και πάντα έχουν μαζί της γαλανό ουρανό, καφέ και μετά χαμόγελα στο παιδικό δωμάτιο. Αυτή τη φορά, όμως, μπήκε στο δωμάτιο των παιδιών για ένα λεπτό, κι έφυγε αστραπιαία.
Όταν παρατήρησα ότι ένα ακόμη παιχνίδι λείπει, ξεκίνησα νέα ανάκριση. Όμως όλοι οι ένοικοι δηλώνουν αθώοι κανένας δεν έπαιζε με το χαμένο αντικείμενο. Κι εδώ η λύση ήρθε από τον μικρό μας, τον Γιώργο: «Μαμά, η γιαγιά κρατούσε το παιχνίδι, το έβαλε στην τσάντα κι έφυγε». Ο άντρας μου αποφάσισε να μιλήσει στη μητέρα του.
Δυο μέρες μετά, είχαμε παρέα στο σπίτι και ξεχάσαμε προσωρινά το θέμα. Θυμηθήκαμε όλο το μυστήριο όταν η κυρία Δέσποινα έφυγε νωρίτερα: από την τσάντα της πεταγόταν το λούτρινο αρκουδάκι της Μαρίας!
Απαίτησα εξηγήσεις (με θεατρικό ύφος, τύπου Μελίνα Μερκούρη): «Τα θέλω για να τα πλύνω!», είπε. Μα, ποιος πλένει παιχνίδια και τα παίρνει στο σπίτι του; Δεν ήθελα να την προσβάλλω, αλλά κατάλαβα κάτι δεν πήγαινε καλά. Της πήρα τελικά το μυστικό και η ίδια παραδέχτηκε: «Τα δίνω στον γιο της κουνιάδας μου. Δεν έχει χρήματα να του πάρει παιχνίδια, οπότε χαίρεται με αυτά».
Τη συζητήσαμε υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει. Και όμως, τα παιχνίδια συνεχίζουν την πορεία τους προς άγνωστη κατεύθυνση, λες και τα παίρνει ο Ερμής της αρχαιότητας στο ταξίδι του. Ο άντρας μου έχει ήδη κάνει σκάνδαλο με τη μάνα του κλέβει και μοιράζει παιχνίδια σαν να είναι φιλανθρωπική οργάνωση.
Έφτασε στο σημείο που τα παιδιά το αντιλήφθηκαν. «Γιαγιά, μη ξανάρθεις, γιατί κλέβεις τα παιχνίδια μας!» Εμείς πλέον, όταν η πεθερά θέλει να επισκεφθεί το σπίτι, ψάχνουμε ένα σωρό δικαιολογίες: «Έχουμε επίσκεψη από τον θείο Κώστα», «Ο κορονοϊός ήρθε πάλι», «Οι πλανήτες δεν είναι σε ευνοϊκή θέση».
Τι να πω; Άδικο δεν είναι; Τα έκανε με τα χεράκια τηςΜα μια μέρα, καθώς τα παιδιά γκρίνιαζαν για το χαμένο παζλ τους, η κυρία Δέσποινα εμφανίστηκε στην πόρτα με μια αγκαλιά παιχνίδια, σαν τη Μάγισσα Κίρκη που αποφάσισε να γίνει Άγιος Βασίλης. Τα μάτια της έλαμπαν, κι εκείνα άνοιξαν κυριολεκτικά το στόμα από έκπληξη. Για πρώτη φορά, αντί να μαλώσουμε, η Μαρία έτρεξε και την αγκάλιασε: «Γιαγιά, κι εμείς θέλουμε να μοιραζόμαστε!».
Σαν να γύρισε το κλειδί στο σπίτι μας, η γιορτή άρχισε. Βρήκαμε μια παλιά κούτα, μαζέψαμε τα παιχνίδια που δεν χρειάζονταν πλέον τα παιδιά και τα βάλαμε όλα εκεί. Η κυρία Δέσποινα έγινε η επίσημη απεσταλμένη μας, έτοιμη να μοιράσει χαμόγελα σε όλα τα παιδιά της οικογένειας. Τα μυστικά δεν χρειάζονταν πια η ανταλλαγή έγινε μια νέα παράδοση που μας έφερε πιο κοντά.
Και κάπως έτσι, τα παιδιά έμαθαν τη χαρά της προσφοράς, ο άντρας μου άφησε τους τσακωμούς, κι εγώ άρχισα να γελάω, βλέποντας πως ακόμα και μια αρχαία τραγωδία μπορεί να κλείσει με happy end, αρκεί να δοθεί η σωστή αφορμή. Γιατί, όπως λέει κι η γιαγιά, «η οικογένεια δεν είναι μόνο να κρατάς είναι και να δίνεις». Τα παιχνίδια ταξιδεύουν, η αγάπη μένει.
