**Η Συνέχεια της Ιστορίας Μου**
Ξύπνησα στις πέντε το πρωί, όταν ο ουρανός μόλις άρχιζε να ασπρίζει.
Δίπλα μου, ο Νίκος ρόχαλιε, με το χέρι του πάνω από το κεφάλι του η γνωστή πόση ενός ανθρώπου που ποτέ δεν κοιμάται αρκετά. Ήσυχα, στην μύτη, πήγα στην κουζίνα, άναψα το φως και πήρα από το ψυγείο όλα όσα χρειαζόμουν για το κέικ: μπισκότα, κρέμα, φρέσκα φρούτα. Σήμερα ο Μιχάλης γιόρταζε πέντε χρόνια, και ονειρευόμουν να γίνει αυτή η μέρα μαγική.
Πολύ νωρίς; ακούστηκε μια φωνή στην πόρτα. Ο σύζυγός μου στεκόταν, ζωγραφισμένος από το φως, με τα μαλλιά του αχτένιστα.
Πήγαινε κοιμήσου, χαμογέλασα, ανακατεύοντας το βούτυρο. Αν δεν ξεκινήσω τώρα, δεν θα προλάβω μέχρι να έρθουν οι καλεσμένοι.
Έγνεψε, αλλά αντί να φύγει, με πλησίασε από πίσω, με αγκάλιασε και έσκυψε το κεφάλι του στον λαιμό μου.
Μερικές φορές νιώθω ότι δεν σε αξίζω, ψιθύρισε.
Χαμογέλασα και άφησα το μπολ.
Μιλάει για την προαγωγή; Φυσικά, τώρα είσαι ο προϊστάμενος, κι εγώ παραμένω η δασκάλα του δημοτικού.
Άννα, σταμάτα, με γύρισε προς το μέρος του. Σήμερα θα κοινοποιήσουμε σε όλους. Θα είναι η καλύτερη έκπληξη.
Έγνεψα, συγκρατώντας τον ενθουσιασμό μου. Έξι χρόνια γάμου, και ακόμη οι αγγίες του με έκαναν να νιώθω σαν είκοσι χρονών. Αν και κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρναμε.
Μέχρι τις έντεκα, το κέικ ήταν έτοιμο, οι διακοσμήσεις κρεμασμένες, τα δώρα κρυμμένα στην ντουλάπα. Χτύπησε η πόρτα. Πήρα μια βαθιά ανάσα, έσπρωξα μια τούφα από τα μαλλιά μου και άνοιξα.
Μαρία! Καλημέρα, ήρθες τόσο νωρίς!
Στο κατώφλι στεκόταν η πεθερά μου με ένα τεράστιο πακέτο. Τα άψογα χτενισμένα μαλλιά της (σαλόνι κάθε εβδομάδα αλλιώς αδύνατο) και το προσεγμένο μακιγιάζ της έσκαγαν μπροστά στο χαλαρό μου παντελόνι και τα αχτένιστα μαλλιά μου.
Άννα μου, φίλησε τον αέρα δίπλα στο μάγουλό μου, ήρθα νωρίτερα για να βοηθήσω. Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να είναι όλα άξια.
Σιωπηλά πήρα το παλτό της και την οδήγησα στην κουζίνα. Το «βοήθεια» για εκείνη σήμαινε να ελέγξει κάθε κίνησή μου και να επισημάνει κάθε λάθος ειδικά αν αφορούσε κάτι που θα μπορούσε να βελτιωθεί με το γούστο και το κύρος της.
Ω, τι είναι αυτό; έδειξε το κέικ που μόλις είχα βγάλει από το ψυγείο. Το έφτιαξες μόνη σου; Γιατί δεν παρήγγειλες από μια καλή ζαχαροπλαστική;
Ήθελα να το φτιάξω εγώ, απάντησα ήρεμα, αφαιρώντας τα πιάτα. Ο Μιχάλης του αρέσει όταν μαγειρεύσω εγώ.
Είναι μικρός, τι ξέρει, έκανε μια grimace η πεθερά. Και οι καλεσμένοι; Τι θα σκεφτούν; Άννα μου, μην θυμώνεις, αλλά η ζαχαροπλαστική είναι το επίπεδο. Αυτό είναι σπιτικό.
Δεν απάντησα, συγκεντρώνομαι στο μαγείρεμα. Έξι χρόνια τέτοιες
