Ήμουν μόλις 22 χρονών όταν βρέθηκα μόνη, χωρίς σύζυγο, ζωσμένη με τον μικρό Μιχάλη στην αγκαλιά μου. Ο γιος μου τότε είχε μόλις δύο χρόνια ζωής. Ο άντρας μου έφυγε γιατί βαρέθηκε το άγχος, το να πρέπει να κερδίσει ευρώ και να τα ξοδέψει στην οικογένειά του. Δεν του άρεσε καθόλου αυτή η ιδέα. Άλλωστε, ποιος να ξοδέψει σε οικογένεια, αν είναι καλύτερα να ξοδεύεις σε σένα και στην ερωμένη σου! Όπως κι αν ήταν σαν σύζυγος, για μένα τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα όταν έφυγε. Από τότε, όλα τα φορτία έπεσαν στους δικούς μου ώμους.
Έβαλα τον Μιχάλη στον παιδικό σταθμό κι εγώ ξεκίνησα να δουλεύω μόνη μου στην Αθήνα. Θυμάμαι πως ξεπερνούσα τον εαυτό μου από την κούραση πολλές φορές δεν ένιωθα καν τα πόδια μου, όμως το σπίτι ήταν πάντα καθαρό, το φαγητό μαγειρεμένο και το παιδί περιποιημένο, χορτάτο και πεντακάθαρο.
Η μητέρα μου μού είχε μάθει να προσέχω πάντα τα πάντα, και η γενιά μας είχε αντοχή. Παραδέχομαι ότι κακομάθαινα λίγο τον γιο μου στα 27 του πια, ο Μιχάλης δεν ξέρει καν να τηγανίσει πατάτες. Πρόσφατα όμως παντρεύτηκε, σκέφτηκα πως βρήκε επιτέλους γυναίκα και θα φροντίζεται αυτό το μαμούνι, κι εγώ θα κάνω τα δικά μου χόμπι, ίσως αλλάξω κι εργασία. Με λίγα λόγια, θα ζήσω ήσυχα τη ζωή μου.
Κι εκεί που νόμιζα πως ησυχάζω, μου λέει ο γιος μου ότι αυτός και η Ιφιγένεια, η γυναίκα του, θα μείνουν για λίγο μαζί μου. Δεν χάρηκα ιδιαίτερα, αλλά δέχτηκα, τι να κάνω ας μείνουν, σκέφτηκα. Αυτή θα μαγειρεύει στον Μιχάλη, θα πλένει τα ρούχα, κι εγώ θα έχω υπομονή για λίγο. Αλλά όχι! Η Ιφιγένεια ήταν πραγματικά παράξενη φιγούρα. Δεν καθάριζε τίποτα μετά το φαγητό, ούτε πιάτα, ούτε ρούχα, δεν σκούπιζε ούτε το δωμάτιό της δεν έκανε τίποτα. Τρεις μήνες πρόσεχα τρεις ανθρώπους. Είχα ανάγκη αυτό το βάρος;
Τι έκανε η νύφη μου; Αφού ο Μιχάλης αποφάσισε να συντηρεί τη νέα οικογένεια, η Ιφιγένεια δεν δούλεψε πουθενά. Από το πρωί ως το βράδυ, μέχρι να επιστρέψει ο Μιχάλης, ήξερε να γυρνά στην Ερμού με τις φίλες της ή να κάθεται με το κινητό. Εγώ εργαζόμουν. Όταν γυρνούσα σπίτι, παντού χάος, όλα σκορπισμένα, το ψυγείο άδειο ούτε μαγειρεμένο φαγητό. Πήγαινα στο σούπερ μάρκετ, ψώνιζα, μαγείρευα, και μετά έπλενα όλα τα πιάτα.
Η Ιφιγένεια ούτε ίχνος συνείδησης. Ήρθε μάλιστα μια φορά, καθώς έπλενα πιάτα, και μου έφερε ένα πιάτο που είχε κρατήσει μέρες στο δωμάτιό της κι είχε πάνω νερόνη, ψίχουλα, πασχαλίτσες. Την επόμενη φορά που μου πήγε ένα πιάτο, της είπα στη στιγμή πως αν είχε λίγη συνείδηση, θα είχε πλύνει τα πιάτα της τουλάχιστον μια φορά.
Και τι νομίζετε, ζήτησε συγγνώμη και άλλαξε κάτι; Όχι, την επόμενη μέρα, με φασαρία, αυτή κι ο γιος μου έφυγαν κι έψαξαν για διαμέρισμα προς ενοικίαση στην Κυψέλη. Ο Μιχάλης είπε πως ήθελα να τους διαλύσω την οικογένεια. Με τι; Επειδή είπα στη νύφη μου να πλύνει έστω τα πιάτα της;
Τέλος καλό, όλα καλά, τώρα θα ζήσω ήσυχα και καθαρά και δε θα χρειάζεται να καθαρίζω για κανέναν. Η σημερινή νεολαία τί να σας πω τίποτα δεν κάνουν, άχρηστοι.
