Η νοσοκόμα φίλη μου, η Ελένη Σαββίδη, έδωσε κρυφό φιλί στον όμορφο δικιηγόροδιευθύνοντα σύμβουλο που είχε πέσει σε κώμα τρία χρόνια, σκεπτόμενη πως ποτέ δεν θα ξυπνήσει. Αλλά, στην απίθανη στιγμή, τον αγκάλιασε αμέσως μετά το φιλί
Στο νοσοκομείο της Αθήνας, στις 2 το ξύπνημα, όλα ήταν τόσο ήσυχα μόνο ο ρυθμός της καρδιομηχάνησης και το αχνό φως των λαμπτήρων έδιδαν λίγη συντροφιά στην Ελένη. Για τρία χρόνια είχε φροντίσει τον Λάμπρο Καραμαλά, τον εκατομμυριούχο διευθύνοντα σύμβουλο που βυθίστηκε σε κώμα μετά από σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δεν τον είχαν επισκέπτηκαν συγγενείς, δεν είχε φίλους που να μένουν. Μόνο η Ελένη.
Δεν ήξερε γιατί τον ένιωσε τόσο κοντά. Μήπως ήταν το ήρεμο πρόσωπό του, ή η σκέψη ότι το μυαλό του, κρυμμένο στο πίσω μέρος, είχε μια φλόγα που τρεμόπαιζε στα καθίσματα των συνεδριάσεων; Η Ελένη την έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν μόνο φιλική συμπάθεια επαγγελματική συνάφεια, κάτι περισσότερο. Αλλά ήξερε καλύτερα.
Αυτή τη νύχτα, αφού τελείωσε η καθημερινή του εξέταση, κάθισε δίπλα του, κοιτώντας το πρόσωπο που είχε γίνει ένα κομμάτι της ζωής της. Τα μαλλιά του είχαν μεγαλώσει, το δέρμα του ήταν πιο ανοιχτό. Σημάδεψε: «Μα κέρδισες πολύ, Λάμπρε. Ο κόσμος προχώρησε, αλλά δεν το φανταζόμουν κι εγώ».
Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από σιωπή. Ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλό της. Σε μια ακατάστατη, τρελή σπινθήρα, τράβηξε το χέρι του, έκλεισε τα χείλη της στις δικές του. Ένα φιλί που δεν ήθελε να είναι ρομαντικό, μόνο ανθρώπινο. Μια αποχαιρετιστική στιγμή που δεν έπρεπε να πει λέξεις.
Και τότε συνέβη.
Ένας χαμηλός, μπερδεμένος ήχος βγαίνει από το λαιμό του. Η Ελένη πάγωσε. Ο ρυθμός της καρδιομηχάνησης άλλαξε, το ήχος έγινε πιο γρήγορος. Πριν καταλάβει τι έγινε, ένας δυνατός βραχίονας την τύλιξε στη μέση.
Ταχύτατα έσφυγε.
Ο Λάμπρος, ο άντρας που δεν είχε κουνηθεί για τρία χρόνια, ξύπνησε, τη συγκρατώντας. Η φωνή του ήταν ραγισμένη, ψιθυριστή: «Ποιος είσαι;»
Καρδιά της σχεδόν έσπασε.
Ήταν αυτό που όλοι νόμιζαν ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να συμβεί να ξυπνήσει στα χέρια της γυναίκας που μόλις τον φίκωσε.
Οι γιατροί το αποκαλούσαν θαύμα. Η εγκεφαλική του δραστηριότητα είχε παγώσει για χρόνια, κι μέσα σε λίγες ώρες άρχισε να αναπνέει, να μιλάει, να θυμάται κομμάτια του παρελθόντος. Αλλά για την Ελένη, το θαύμα ήρθε με τύψεις. Εκείνο το φιλί δεν είχε σκοπό να ενημερώσει κανέναν.
Όταν η οικογένεια του Λάμπρου δικηγόροι, βοηθοί, άνθρωποι που νοιαζόντουσαν περισσότερο για την εταιρεία του παρά για την υγεία του εμφανίστηκε, η Ελένη προσπαθούσε να πέσει στην άκρη του δωματίου. Αλλά δεν μπορούσε να ξεχάσει πώς τα μάτια του την παρακολουθούσαν στις συνεδρίες αποκατάστασης, πώς η φωνή του γλυκώνει όταν έλεγε το όνομά της.
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες. Ο Λάμπρος πάλεψε να περπατήσει ξανά, να ξανασυνθέσει τα μνήμες του. Θυμήθηκε το δυστύχημα το επιχείρημα με τον συνεργάτη του, την καταιγίδα, το χτυπήμα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν θολά μέχρι τη στιγμή που ξύπνησε και την είδε εκεί.
Μετά από συνεδρίες φυσιοθεραπείας, τον άγγιξε η ερώτηση: «Ήσουν εκεί όταν ξύπνησα, δεν ήσουν;»
Η Ελένη κοίταξε τρεμάμενη. «Ναι.»
Το βλέμμα του καρφώθηκε στα δικά της. «Και με φίλησες.»
Τα χέρια της τρεμόπαιζαν. «Θυμάσαι;»
«Θυμάμαι τη ζεστασιά», είπε. «Και τη φωνή σου.»
Απάντησε: «Ήταν λάθος, κύριε Καραμαλά. Συγγνώμη.»
Αλλά εκείνος κούνησε το κεφάλι. «Μην ζητάς λυπάσαι. Νομίζω αυτή η στιγμή με έβγαλε ξανά.»
Την κοιτούσε με αυτό το γλυκό, απρόσμενο χαμόγελο όχι το άψογο χαμόγελο του εκδικού σε περιοδικές εφημερίδες, αλλά κάτι πραγματικό, κάτι τρυφερό.
Καθώς ανάρρωσε, άρχισε να κυκλοφορούν φήμες ότι η νοσοκόμα είχε ερωτευτεί τον Διευθύνοντα Σύμβουλο, ότι είχε παραβιάσει κάποιον κώδικα. Ο αρχηγός του νοσοκομείου τη κάλεσε στο γραφείο του. «Θα μεταφερθείς», είπε ψυχρά. «Αυτή η ιστορία δεν μπορεί να βγει έξω.»
Η καρδιά της έσπασε. Πριν μπορέσει να του πει αντίο, το δωμάτιο άδεια ο Λάμπρος είχε φύγει νωρίς, επιστρέφοντας στον δικό του κόσμο.
Νιωθόταν σαν το τέλος, αλλά βαθιά ήξερε ότι δεν είχε τελειώσει.
Τρία μήνες αργότερα, η Ελένη εργαζόταν σε ένα μικρό φαρμακοπώλιο στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί τον είδε ξανά. Ο Λάμπρος, σταματώντας στην ουρά, φορούσε γκρι κουστούμι και το ίδιο εκείνο έκφραση.
« Χρειάζομαι έναν έλεγχο», είπε χαλαρά. «Ίσως για να δω κάποιον.»
Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. «Κύριε Καραμαλά»
«Λάμπρο», διόρθωσε. «Σε ψάχνω εδώ και καιρό.»
Προσπάθησε να παραμείνει επαγγελματική, αλλά η φωνή της τρεμούσε. «Γιατί;»
«Γιατί μετά από όλα, συνειδητοποίησα κάτι», είπε ήσυχα. «Όταν ξύπνησα, το πρώτο που ένιωσα δεν ήταν πόνος ή σύγχυση. Ήταν ηρεμία. Και προσπαθώ να τη βρω ξανά.»
Την κοίταξε κάτω. «Ευχαριστώ. Αυτό είναι όλο.»
«Όχι», είπε σταθερά. «Είμαι ζωντανός χάρη σ εσένα. Ζω γιατί θέλω να σε ξαναδώ.»
Το φαρμακοπώλιο έσβηνε γύρω τους, αλλά όλα έσβηναν. Πλησίασε, τα μάτια του κλειδώθηκαν στα δικά της. «Μου έδωσες ένα λόγο να επιστρέψω. Ίσως το φιλί δεν ήταν τυχαίο.»
Τα δάκρυά της έσκαξαν. «Δεν ήταν», ψίθυσε. «Αλλά δεν ήθελε να σημαίνει τίποτα.»
Το χαμόγελό του ήταν εκείνο που θυμόταν, ήσυχο και βαθύ. «Τότε ας το κάνουμε κάτι πραγματικό.»
Έφυγε, όχι με παλαιότητα, αλλά με ευγνωμοσύνη, με έναν ήπιο πόνο που έρχεται μόνο μετά την απώλεια. Όταν τα χείλη τους ξανασυνέλθουν, δεν ήταν κλοπή ήταν μια αρχή.
Ανέπτεψαν, γέλιο ήπιο. «Δεν έπρεπε να είσαι εδώ. Η εφημερίδα»
«Άφησ τη να μιλήσει», είπε. «Έχω κουραστεί να ανησυχώ για τις κεφαλίδες. Αυτή τη φορά, επιλέγω τι μετράει.»
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Ελένη τον πίστεψε. Ο άντρας που κάποτε κυβερνούσε αυτοκρατορίες, τώρα στεκόταν μπροστά της σε ένα μικρό φαρμακοπώλιο, επιλέγοντας την αγάπη πάνω από την κληρονομιά.
Και έτσι, το τσανίδι του υπερβολικού πάθους έσπασε, ένα χτύπημα καρδιάς τη φορά.
