Maria, o γυναίκα 67 ετών, συνεχίζει με συνέπεια τη συνήθειά της να περπατά καθημερινά στο πάρκο. Ωστόσο, αυτή τη μέρα, ένα κύμα θλίψης την κατακλύζει καθώς θυμάται τα παλαιότερα χρόνια. Τότε η ζωή της έμοιαζε να κυλά ομαλά και η οικογένειά της ακμαία. Μέχρι που μία στιγμή άλλαξε τα πάντα. Ο γιος της, καθώς ανηφόριζε τα σκαλοπάτια της καριέρας του, έλαβε το τραγικό νέο του πνιγμού του. Οι συνθήκες του θανάτου του παρέμειναν αινιγματικές. Ο άντρας της, ανίκανος να αντιμετωπίσει τη θλίψη, είδε την υγεία του να επιδεινώνεται. Έγινε καταθλιπτικός, απουσίαζε συχνά από το σπίτι και τελικά έχασε τη ζωή του σε ένα τραγικό ατύχημα. Έτσι, η Μαρία έμεινε χήρα στα πενήντα της, χωρίς συγγενείς δίπλα της. Αν και η σύνταξή της ήταν επαρκής, έζησε μια μοναχική ζωή. Ευτυχώς, όμως, είχε κοντά της τον Πέτρο, ένα αγόρι της γειτονιάς, που την επισκεπτόταν συχνά.
Ένα απόγευμα, καθώς επέστρεφε στο σπίτι της στο Παγκράτι, η Μαρία παρατηρεί ένα ασθενοφόρο να είναι σταθμευμένο στη γειτονιά της. Ανάμεσα στους ανήσυχους γείτονες, διακρίνει τον Πέτρο δίπλα στο φορείο της μητέρας του, να την εκλιπαρεί με δάκρυα να ξυπνήσει. Ένας αστυνομικός καλεί κάποιον να παραλάβει το παιδί, αλλά η Μαρία κάνει ένα βήμα μπροστά και προσφέρεται να τον φιλοξενήσει η ίδια. Ο αστυνομικός σημειώνει το όνομά της, εξηγώντας ότι θα ενημερώσουν και την Πρόνοια. Η Μαρία αποφασίζει στην καρδιά της να κρατήσει τον Πέτρο δίπλα της, αν και γνωρίζει πως η απόφαση αυτή δεν είναι δική της.
Οι κοινωνικές υπηρεσίες εμφανίζονται μόλις έπειτα από ένα μήνα, διάστημα αρκετό για να έρθουν η Μαρία και ο Πέτρος πιο κοντά. Η Μαρία γίνεται μητέρα για το αγόρι, του μαγειρεύει παραδοσιακά φαγητά και του τραγουδά νανουρίσματα πριν κοιμηθεί. Εκφράζει την επιθυμία της να τον φροντίσει για πάντα, αλλά οι υπάλληλοι επικαλούνται τον νόμο και αφήνουν να εννοηθεί πως θα είναι δύσκολο να γίνει επίσημα κηδεμόνας λόγω της ηλικίας της. Παρά τα σκληρά τους λόγια, η Μαρία ξέρει ότι δε θα βρει πια γαλήνη αν ο Πέτρος δε μείνει στο πλευρό της.
