Aveam 16 χρονών când έμεινα έγκυος με έναν αγόρι που αγαπούσα τρελά. Είχα σχέση με τον Χρήστο για έναν χρόνο και μετά συνέβη ό,τι συνέβη. Ο Χρήστος ήταν συμμαθητής μου το κλασικό παιδί που κάθεται στην τελευταία σειρά και κάνει τους άλλους να γελάνε. Όταν μάθαμε για την εγκυμοσύνη, ο πανικός ήταν σαν να χτύπησε σεισμός στην Αθήνα. Φυσικά, δεν είπαμε τίποτα στους γονείς μας ήξερα ότι θα γίνει χαμός αν μάθαιναν.
Όταν τελικά οι γονείς μου το έμαθαν, θύμωσαν τόσο πολύ που ο πατέρας μου κόντεψε να σπάσει το τραπέζι της κουζίνας. Η οικογένειά μας, φανταστείτε, θεωρούνταν πρότυπο στη γειτονιά μου στο Παγκράτι. Ήμουν μοναχοκόρη, διάβαζα σαν τυφώνας για το σχολείο και όλοι περίμεναν να περάσω στη Νομική Αθηνών. Ο Χρήστος κι εγώ ήμασταν ακόμα ανήλικοι, οπότε οι γονείς μας πήραν τις αποφάσεις αντί για εμάς.
Εγώ και ο Χρήστος τα πηγαίναμε περίφημα στο σχολείο, και οι γονείς μας ονειρεύονταν να μας δουν να μπαίνουμε σε καλά πανεπιστήμια και να κάνουμε λαμπρές καριέρες. Ένα μωρό εκείνη τη στιγμή ήξεραν θα τα ανέτρεπε όλα. Έτσι, η μαμά μου με ανάγκασε να κάνω έκτρωση. Δεν ήταν πολύ αργά, είπαν οι γιατροί. Και τελικά όλα πήγαν „καλά”, όπως λένε στα νοσοκομεία της Αθήνας.
Μετά, επιστρέψαμε στη „κανονικότητα” μας. Συνεχίσαμε να βγαίνουμε, τελειώσαμε το σχολείο, μπήκαμε στο πανεπιστήμιο και παντρευτήκαμε μόλις έκλεισα τα είκοσι. Οι γονείς μου δεν ασχολήθηκαν πλέον μαζί μας. Και λίγο αργότερα, έμεινα πάλι έγκυος. Αυτή τη φορά όλοι πανηγύριζαν ακόμη και ο παππούς μου άνοιξε σπιτικό κρασί.
Δυστυχώς, στον έκτο μήνα άρχισα να αιμορραγώ. Το αγοράκι μας γεννήθηκε πολύ μικρό, μόλις ενάμισι κιλό σαν καλοκαιρινό καρπούζι στη λαϊκή αγορά. Και τρεις ώρες μετά τη γέννα, έφυγε. Οι γιατροί έτρεχαν πανικόβλητοι, υπήρχαν επιπλοκές, η αιμορραγία ήταν ανεξέλεγκτη και, για να σωθώ, μου αφαίρεσαν τη μήτρα. Η πραγματικότητα; Ποτέ ξανά παιδιά.
Η μαμά ήρθε να με δει στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός και με κλαμένη φωνή μου είπε πως μετάνιωσε που με πίεσε για την έκτρωση τόσα χρόνια πριν. Αλλά, αλήθεια, τι να το κάνω; Αυτό δεν με κάνει να νιώσω καλύτερα.
Το παρελθόν δεν μπορείς να το πάρεις πίσω λάθη γίνονται και δυστυχώς, δεν διορθώνονται. Τώρα πια δεν θα μπορέσω να γίνω μητέρα, δεν θα έχω δικά μου παιδιά. Καθόμαστε εγώ και ο Χρήστος στην κουζίνα, πίνουμε ελληνικό καφέ και αναρωτιόμαστε αν η σχέση μας θα αντέξει ή θα διαλυθεί μαζί με τα όνειρά μας. Γιατί, όπως λένε στην Ελλάδα, χωρίς παιδιά, η οικογένεια είναι μισή.
