Nigdy nie sądziłam, że moja przyszła teściowa stanie się moim własnym greckim dramatem dopóki nie zniknęła moja suknia ślubna warta 2750 euro! Wróciłam do domu po wieczorze spędzonym na przygotowaniach do wesela u mamy i zobaczyłam, że nie wisi tam, gdzie ją zostawiłam. Zanim zorientowałam się, co się właściwie stało, cały Saloniki wydawały się huczeć od plotek.
Nie powinnam się dziwić! Maria, czyli moja przyszła teściowa (ale bardziej jak wilk w owczej skórze), od tygodni zasypywała mnie wiadomościami. Katerina, już masz sukienkę? Lepiej wybierz coś stylowego, żeby nie wyglądać jak serwetka w kawiarni pod Parthenonem. Równie często pojawiały się wymówki, kiedy zapraszałam ją na zakupy: bóle głowy, pilny fryzjer, albo o, ironio kółko czytelnicze.
Moja mama, Eleni, zauważyła całą sytuację. „Dziwne, jaka zainteresowana, a nawet nie wysila się przejechać trzy przystanki autobusem,” rzuciła, gdy po raz trzeci tego dnia wyciągała mnie do kolejnego butiku przy Tsimiski.
Chyba lepiej, że jej nie ma, jeszcze by zaczęła krytykować moje wybory… próbowałam żartować.
I wtedy ją zobaczyłam: suknia jak z marzenia! Ivory, cudna koronka, dekolt w serce, jak z greckiej baśni. Przymierzyłam… i już wiedziałam. Moja mama popłakała się jak podczas ostatniego odcinka greckiego serialu.
Na metce 2750 euro. Zdecydowanie więcej, niż planowałam, ale jak mówią, ślub jest raz w życiu… w teorii.
Po powrocie wysłałam Marii zdjęcia. Odpisała w pięć sekund: Katerina, przywieź ją, chcę zobaczyć na własne oczy! Gdy grzecznie odmówiłam Suknia zostaje u mnie do ślubu, podeślę fotki wybuchła jak gejzer pod Meteora: Nie chcę zdjęć, tylko suknię na żywo!.
Odpowiedziałam: To niemożliwe, Maria, i temat ucichł na całe dwa tygodnie.
Pewnego popołudnia wracam z domu mamy, wchodzę do mieszkania przy Kamara a tam głucha cisza, a buty Jorgosa, mojego narzeczonego, zniknęły z tradycyjnego miejsca przy drzwiach. Jorgos? wołam i już wiem, że coś tu nie gra.
I faktycznie suknia ślubna zniknęła jak mityczny Minotaur. Telefon w dłoń, dzwonię do Jorgosa. A, bo… mama chciała tylko przymierzyć a ciebie nie było.
Nie doczekał końca. Natychmiast ją oddaj!. Kiedy wrócił, już wiedziałam, że to nie wróży dobrze.
Wyciągam suknię z torby a tam katastrofa gorsza niż grecki kryzys gospodarczy: koronka podarta, suwak pokrzywiony, materiał rozciągnięty. Co ona zrobiła?!
Jorgos oczywiście: To pewnie fabryczna wada. Serio? Pewnie centaur doszył zamek.
Zanim zdążyłam ochłonąć, zadzwoniłam do Marii na głośniku. Zniszczyłaś moją suknię! Wymieniacie ją na nową, to 2750 euro!.
Maria oczywiście zaczęła śmiać się jak na komedii w Odeonie. Nie przesadzaj! Zrobię ci zamek jak nowy, nawet moja babcia nie pozna różnicy.
Nie, Mario, to nie tylko zamek wzruszyłam się, a głos mi się załamał. To cała suknia, to są moje marzenia!
Z igły widły robisz! rzuciła, a Jorgos obrał strategię strusia i zanurzył się w podłogę.
Zamknęłam się w pokoju z resztkami sukni w ramionach i wypłakałam się jak matka Greków po przegranej w piłkę.
I wtedy, dwa dni później, na ratunek przyszła siostra Jorgosa Ioanna. Wpadła do bramy jak burza z Akropolu.
Byłam tam powiedziała na dzień dobry. Próbowałam powstrzymać mamę, ale znasz ją. Ale miałam pomysł: mam dowód. Pokazała mi zdjęcia Marii w mojej sukience, jak baleron w banderoli, z zamkiem pod napięciem, że aż lękam się, czy cały blok nie odczuł tej eksplozji.
To było moje ulubione uzbrojenie! Uzbrojona w kompromitujące zdjęcia, zadzwoniłam do Marii: Zapłacisz za suknię, inaczej zdjęcia obejrzy cały Facebook, łącznie z twoją grupą czytelniczą!.
Maria próbowała się rzucać: Nie odważysz się, Katerina! Pomyśl o rodzinie!
Wiesz co? A spróbuj mnie. Z kolejnym drżeniem rąk wrzuciłam zdjęcia na Facebooka, opisałam całą historię: suknię, zaufanie, marzenia, Greków zaangażowanych.
Następnego dnia Maria wpadła do mieszkania czerwona jak pomidor w sałatce horiatiki. Zdejmij to natychmiast! Ludzie mnie wyśmiewają!
Sama się wyśmiałaś. Trzeba było nie przymierzać cudzych sukni jakby to była promocja w Plaka.
Gdy próbowała wymusić na Jorgosie, by mnie przekonał, tylko uniósł niepewnie ręce: Mamo, może po prostu kupisz nową suknię.
Głos Marii przeszedł w częstotliwość odbieraną już tylko przez gołębie z placu Arystotelesa.
Wtedy spojrzałam na Jorgosa i wszystko stało się jasne zaufanie pękło szybciej niż zamek w tej nieszczęsnej sukni.
Zsunęłam pierścionek zaręczynowy i położyłam go na stole. Nie będzie ślubu, Jorgos. Zasługuję na kogoś, kto stanie po mojej stronie i teściową spoza greckiej tragedii.
Wychodźcie. Oboje.
Kiedy zamknęłam za nimi drzwi, poczułam, że po raz pierwszy od miesięcy mogę swobodnie oddychać. No cóż, zostanę panną młodą, ale za to własną panią a to chyba w Grecji cenniejsze niż jakakolwiek suknia.
*Ta opowieść jest luźno inspirowana rzeczywistością. Imiona, miejsca oraz sytuacje przetłumaczone na czysty grecki styl każda zbieżność z rzeczywistością jest zupełnie przypadkowa, jak wygrana w totolotka.*Na parapecie padły cienie popołudniowych fig. Nareszcie cisza. Przez chwilę po prostu słuchałam bicia swojego serca głośnego, odważniejszego niż jeszcze rano.
Wieczorem przyszła mama z ciepłą baklavą i nowym miarowym planem: Katerina, a może pojedziemy razem do Aten? Od zawsze marzyłaś o tym słynnym atelier na Pláce Tylko ty, ja, od podstaw i po swojemu.
Przy winie i śmiechach złożyłyśmy nową przysięgę: już żadna cudza opinia nie stanie nam na drodze niemiła teściowa, nieudany zamek, ani nawet katastrofa na Facebooku.
Patrząc przez okno na rozświetlone miasto, poczułam się lekka, jakbym zsunęła nie tylko pierścionek, ale też całą presję i przewidywania innych.
Bo życie nie zawsze idzie według planu ale czasem to właśnie jego nieoczekiwane zwroty są początkiem najpiękniejszej opowieści.
I tak, zamiast ślubu, była noc na Akropolu, pusta ulica i kawałek szarlotki w dłoni. A ja byłam bohaterką własnej greckiej tragedii i swojej własnej komedii.
