Η ΖΩΗ, ΣΑΝ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ: ΠΟΤΕ ΓΕΜΑΤΗ, ΠΟΤΕ ΛΕΙΨΗ Πίστευα πως ο γάμος μας ήταν ακλόνητος και αιώνιος, σαν το σύμπαν. Δυστυχώς… Τον μελλοντικό μου σύζυγο τον γνώρισα στην Ιατρική Σχολή, όταν ήμασταν φοιτητές. Παντρευτήκαμε στο πέμπτο έτος. Η πεθερά μου, για δώρο γάμου, μας χάρισε ένα ταξίδι στη Γιουγκοσλαβία (σήμερα Σλοβενία) και τα κλειδιά του σπιτιού μας. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μόλις γίναμε άντρας και γυναίκα, μπήκαμε κατευθείαν σε ένα μεγάλο τριάρι. Ο πεθερός και η πεθερά μας στήριζαν ενεργά. Κάθε χρόνο εγώ και ο άντρας μου γυρίζαμε την Ευρώπη χάρη στους γονείς του. Εγώ και ο Δήμος ήμασταν νέοι και ευτυχισμένοι, όλη η ζωή μπροστά μας. Εκείνος ιολόγος, εγώ παθολόγος. Δουλειά, θεραπεία, αγάπη. Γεννήθηκαν οι γιοι μας: ο Δανιήλ και ο Βιάτσεσλας. Τώρα, τόσα χρόνια μετά, καταλαβαίνω πως τότε η ζωή μου ήταν ένα ποτάμι γεμάτο νερό. Σίγουρα έζησα δέκα χρόνια μέσα στη χλιδή του γάμου μας. Όλα γκρεμίστηκαν μέσα σε μια στιγμή. Ένα χτύπημα στην πόρτα. Ανοίγω. Στο κατώφλι στέκεται μια όμορφη, θλιμμένη κοπέλα. – Ποιόν θέλετε, κοπέλα μου; ρωτάω χαλαρά. – Εσείς είστε η Σοφία; Τότε σε εσάς ήρθα. Μπορώ να μπω; – Περάστε, απάντησα ήδη περίεργη. Βλέπω πως είναι ελαφρώς έγκυος. – Σοφία, με λένε Τάνια. Ντρέπομαι, αλλά αγαπώ πολύ τον άντρα σας. Και ο Δημήτρης με αγαπάει. Θα κάνουμε παιδί, είπε λαχανιασμένα. – Χμ… Αναπάντεχο. Αυτά όλα; σχεδόν της φώναξα. – Όχι, είπε και έβγαλε από την τσέπη ένα όμορφο κουτάκι. – Πάρτε το, Σοφία. Είναι για σας. Άνοιξα το κουτάκι. Μέσα είχε ένα χρυσό δαχτυλίδι. – Γιατί; Θέλετε να αγοράσετε τον άντρα μου; Ο Δήμος δεν πουλιέται! Πάρτε το πίσω! – Δεν θέλω να σας προσβάλλω! Νιώθω τόσο άσχημα! Δεν ξέρω τι να κάνω. Ξέρω πως εσείς και τα παιδιά σας θα υποφέρετε. Η μαμά μου πάντα μου έλεγε: «Αν αγαπήσεις ξένο άντρα, θα καταστραφείς!» Αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Δήμο! Πάρτε έστω το δαχτυλίδι! Ίσως νιώσω καλύτερα! Και η Τάνια ξέσπασε σε λυγμούς. Για μια στιγμή τη λυπήθηκα. Μα, ποιος θα λυπηθεί εμένα; Αυτή μου ’κλεψε την ευτυχία και εγώ τη συμπονάω… Ξαναέβαλα πίσω το “λύτρο” και την πέταξα έξω από το σπίτι μου. Από αυτή τη στιγμή η ζωή μου άρχισε να γλιστράει στον γκρεμό… Η πεθερά μου πήρε τηλέφωνο: Ο Δήμος φεύγει από την οικογένεια. Ήρθε σπίτι και μάζεψε όλα του τα πράγματα. – Σοφία μου, ό,τι και να γίνει, παραμένουμε οικογένεια. Ο Δημήτρης με την Τάνια είναι σαν δυο μοσχάρια: όπου σταθούν, εκεί γλείφονται, είπε ψύχραιμα. Μετά από μισό χρόνο γεννήθηκε η κόρη τους. Άκουσα αργότερα πως ο Δήμος υιοθέτησε και τη μεγάλη κόρη της Τάνιας. Ν’ αγνοεί εντελώς τους δυο του γιους. Μέσω της πεθεράς μου έστελνε κάτι ψιλά, ονομαζόμενα διατροφή, αυτά στα χρόνια του ’90… Κατέληξα στο νοσοκομείο με νεύρωση. Τα παιδιά μου τα είχε η πεθερά. Αγαπούσε και καλομάθαινε τα εγγόνια της. Όταν βγήκα, έτρεξα να τα πάρω, αλλά αρνήθηκαν να έρθουν μαζί μου. Η γιαγιά τα τάιζε νόστιμα, δεν τα μάλωνε ούτε τους στέρησε το γλυκό. Δεν είχα επιχειρήματα. Η πεθερά, αγκαλιάζοντας τα εγγόνια, μου το ζήτησε: – Σοφία μου, άσε τα αγόρια με εμάς μέχρι να τελειώσεις με το μοίρασμα του διαμερίσματος. Είναι δύσκολο και τα παιδιά θέλουν επίβλεψη. Με τον Δήμο συμφωνήσαμε πως μόνη σου δεν θα πληρώνεις το τριάρι. Μια γκαρσονιέρα σου αρκεί, ε; Έτσι, γύρισα μόνη σπίτι. Πρώτα μου πήραν τον άντρα, τώρα και τα παιδιά μου… Χρειάστηκε να πουλήσω το διαμέρισμα και να μείνω σε μια μικρή γκαρσονιέρα, παλιό σπίτι, ξεθωριασμένοι τοίχοι, μπάνιο από άλλη εποχή, ξύλινο πάτωμα. Τα παιδιά μου έμειναν στη γιαγιά τους. Μου επέτρεπαν να τα βλέπω μόνο τις μεγάλες γιορτές. – Σοφία μου, μην αναστατώνεις τα αγόρια, έχουν ανάγκη από γαλήνη, μου έλεγε η πεθερά. Κοίτα να ζήσεις τη ζωή σου. Οι γιοι μου απομακρύνθηκαν. Η δεσμός ανάμεσά μας χάθηκε για χρόνια. Ήθελα να χαθώ σε μια γωνιά του ψυχρού μου κουτιού και να ξεχαστώ. Είχα χάσει το νόημα της ζωής. Η γιαγιά μου πάντα έλεγε: “Η ζωή, σαν τη σελήνη: πότε γεμάτη, πότε λειψή.” Ήξερα ότι έτσι δεν γινόταν να συνεχίσω. Θα τρελαινόμουν. Ήθελα να κάνω κάτι τρελό, παράλογο. Δεν άντεχα άλλο να είμαι η καλή κοπέλα που την πατάνε όλοι. Είχα πάρει το πτυχίο ιατρικής με άριστα. …Με έστειλαν για δουλειά σε συνέδριο στη Γαλλία. Εκεί γνώρισα έναν νεαρό. Ο Γιάννης, ένας Σέρβος γιατρός. Ακόμα δεν ξέρω πώς συνεννοούμασταν. Δεν χρειάζονταν λέξεις. Ζήσαμε έναν ξέφρενο έρωτα. Μετά από δέκα μέρες γύρισα πίσω. Δεν ήθελα! Αυτή η τυχαία σχέση με τον Γιάννη με έφερε ξανά στη ζωή. Ένιωθα να πετάω! Τα μάτια μου ξανάλαμψαν! Μετά γνώρισα κι άλλους άντρες, χάρες και αποχωρισμοί, τίποτα σοβαρό. Ψίχουλα. Η πεθερά μου κάποτε είπε: – Σοφία, ομόρφυνες! Έγινες γυναίκα-άνοιξη! Παρ’ όλα αυτά, πάλι μόνη. Η καλύτερή μου φίλη, λίγο πριν φύγει για πάντα στην Ελλάδα, με κάλεσε να τη δω τελευταία φορά. Η Όλγα άγαμη και άτεκνη. – Βαρέθηκα τους δικούς μας με τα ποτά. Παντρεύομαι Έλληνα! Θέλω να ζήσω όπως μια φυσιολογική γυναίκα, έκλαψε. – Γιατί κλαις; Σε νέα ζωή μπαίνεις! Στα σαράντα όλα τώρα αρχίζουν, της είπα. – Λοιπόν, Σοφία, ο Σούλης μου δεν ξέρει τίποτα. Θέλω να σε γνωρίσω μαζί του. Ίσως τον παρηγορήσεις. Καλέ, πάρ’ τον! Στον χαρίζω! Κι έτσι μάζεψα τον παρατημένο άντρα. Έτσι ο Σούλης έγινε νόμιμος άντρας μου. Είχε μόνο ένα “ελάττωμα”, αλλά αυτό έσβηνε όλα τα άλλα καλά του. Όπως λένε, καλό το βιζόν, αλλά… στραπατσαρισμένο. Ο Σούλης έπινε ασταμάτητα. Αλλά η αγάπη είναι τυφλή… Μπορεί και διάβολο να δεις για άγγελο. Δεν φανταζόμουν τη ζωή μου χωρίς αυτόν τον αλκοολικό! Και άρχισαν τα βάσανα… Ναρκολόγοι, κέντρα αποκατάστασης, τα δάκρυά μου. Όλα μάταια. Εγώ πάντα δίπλα του. Και ο Σούλης μου έλεγε: – Σοφία, εσύ θέλεις να κόψω το ποτό. Εγώ, όμως, δεν θέλω. Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα να τον αφήσω! Τουλάχιστον, άντρας, έστω όπως είναι. Είχα απελπιστεί από μοναξιά. Για κάποιο λόγο, αποφάσισα να παλέψω για τον άντρα μου, όπως η Τάνια που μου τον πήρε τόσο εύκολα. Αυτός ο αγώνας κράτησε επτά χρόνια… Ο Σούλης σταμάτησε. Έπιασε δουλειά οδηγός σε νεκροτομείο. Αυτά που βλέπει καθημερινά, τον σημάδεψαν. Εγώ όμως είμαι ευτυχισμένη! Μπορεί να ακούγεται κυνικό. Αλλά, επιτέλους, έχω άντρα… υπόδειγμα! Έρχεται σπίτι ήσυχος, σκεπτικός, και — κυρίως — νηφάλιος! Η Όλγα, όταν έρχεται από την Ελλάδα, δεν το πιστεύει: – Ο Σούλης δεν πίνει; Απίστευτο! Κι εγώ γελάω: – Δεν ανταλλάσσεται ούτε επιστρέφεται! …Μεγάλωσαν οι γιοι μου. Τώρα είναι λίγο πάνω από τα τριάντα. Και οι δυο ελεύθεροι. Από όσα είδαν μικροί με τους μεγάλους, δεν θέλουν να παντρευτούν. Έκαναν μερικές προσπάθειες, αλλά μάταια. Βλέπω πρόβλημα με τα εγγόνια. …Λίγα για τον πρώην άντρα. Η δεύτερη ευαίσθητη σύζυγός του, η Τάνια, βυθίστηκε οριστικά στο ποτό. Η κόρη τους μεγαλώνει το παιδί μόνη. Ο Δήμος παντρεύτηκε τρίτη φορά τη νοσοκόμα του. Πριν, ρώτησε διακριτικά τους γιους μας: – Μήπως θέλει η μαμά να ξαναπροσπαθήσουμε; Κι εγώ απάντησα, σαν σφραγίδα: Μόνο στις καλένδες του Καρότου! Δηλαδή — ποτέ!