Το όνομά μου είναι Ελένη Παπαδημητρίου.
Για τον άντρα μου, τον Νίκο Παπαδημητρίου, ήμουν πάντα μια απλή γυναίκα· σεμνή, αξιόπιστη, κάπως αθόρυβη. Η σύζυγος που σταδιακά περνά απαρατήρητη και γίνεται σχεδόν αόρατη στο ίδιο της το σπίτι.
Αυτό που ποτέ του δεν έμαθε: πριν ακόμη παντρευτούμε, ήμουν ήδη η μοναδική ιδιοκτήτρια του Αστήρ της Φωκίδας, ενός πολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος στις ακτές της Αιγίου, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα Καλάβρυτα. Μου το άφησε κληρονομιά η γιαγιά μου, και είχα αποφασίσει να το κρατήσω μυστικό.
Το μόνο που ήθελα πραγματικά ήταν να με αγαπούν για αυτό που είμαι, όχι για αυτό που κατέχω.
Η πραγματικότητα με ξύπνησε απότομα.
Το πρωί της Παρασκευής, ο Νίκος με ενημέρωσε ότι είχε επαγγελματικό ταξίδι.
Σεμινάριο με τη διεύθυνση, τίποτα σπουδαίο, μου είπε.
Στην πραγματικότητα, είχε κλείσει πολυτελές σαββατοκύριακο με την ερωμένη του, τη Μαργαρίτα Ανδρέου στο δικό μου ξενοδοχείο.
Η μοίρα το φερε έτσι: εκείνη τη μέρα αποφάσισα αυθόρμητα να κάνω μια αιφνίδια επίσκεψη στο συγκρότημα. Μου αρέσει να περνάω ξαφνικά για να ελέγχω τα πάντα, ντυμένη απλάβαμβακερή βερμούδα, λευκό μπλουζάκι, ίσιες σαγιονάρες.
Εκεί τους είδα πρώτη φορά μαζί.
Ο Νίκος και η Μαργαρίτα, χέρι-χέρι, χαλαροί και υπερβολικά οικείοι.
Η Μαργαρίτα φορούσε ακριβό μαγιό, τεράστια γυαλιά ηλίου και είχε αέρα ανθρώπου που θεωρεί ότι του ανήκει ο κόσμος.
Τι μαγικό μέρος, ψιθύρισε. Σίγουρα το αντέχουμε οικονομικά;
Ο Νίκος χαμογέλασε.
Μην ανησυχείς, χρησιμοποίησα την κάρτα της Ελένης. Δεν ρωτά ποτέ, είναι υπερβολικά καλόπιστη.
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Με ξεδιάντροπο τρόπο χρηματοδοτούσε το δεσμό του με τα δικά μου χρήματα, στο δικό μου ξενοδοχείο.
Προχώρησαν προς τη ρεσεψιόν. Καθώς περνούσαν δίπλα μου, ανάμεσα στους κήπους, η Μαργαρίτα με κοίταξε με απαξίωση.
Συγγνώμη! φώναξε. Εξυπηρέτηση! Πάρε τη βαλίτσα μου, είναι βαριά.
Έμεινα ακίνητη. Το χαμόγελό της πάγωσε.
Κουφή είσαι; Νίκο, κοίτα την υπάλληλο
Ο Νίκος γύρισε.
Ξαφνικά χλόμιασε. Έμεινε άφωνος… αλλά τα χειρότερα ακολουθούσαν.
Ελένη;
Η Μαργαρίτα σούφρωσε τα φρύδια της.
Την ξέρεις;
Χαμογέλασα ήρεμα.
Γεια σου, Νίκο. Πώς πάει το σεμινάριο;
Τι κάνεις εδώ; ψέλλισε. Με παρακολουθούσες;
Η Μαργαρίτα ξεκαρδίστηκε.
Περίμενε είναι η γυναίκα σου; Τώρα καταλαβαίνω γιατί ήθελες μια αλλαγή. Νομίζει κανείς ότι δουλεύει εδώ.
Στρέφεται στη ρεσεψιόν.
Θέλω να τη διώξετε. Χαλάει τη διαμονή μου. Και θέλω την καλύτερη σουίτα. Αμέσως.
Η ρεσεψιονίστ κοίταξε διστακτικά εμένα. Έγνεψα με το κεφάλι.
Μα φυσικά, κυρία μου. Παρακαλώ, ακολουθήστε μας στην VIP πτέρυγα.
Η Μαργαρίτα χαμογέλασε θριαμβευτικά. Δύο άντρες της ασφάλειας τις συνόδευσαν, εγώ ακολουθούσα διακριτικά.
Λίγο μετά, η Μαργαρίτα αναστατώθηκε.
Πού μας πάτε; Δεν είναι αυτός ο δρόμος.
Περάσαμε από τις βοηθητικές εγκαταστάσεις, τη σκάλα του προσωπικού και το πάρκινγκ του ξενοδοχείου. Κοντοστάθηκε απότομα.
Αυτό είναι αστείο;
Εδώ φτάσατε.
Συγγνώμη; Φωνάξτε τη διεύθυνση!
Εμφανίστηκε ο γενικός διευθυντής. Κομψός, με αυστηρό ύφος. Έριξε μια ματιά στη σκηνή και γύρισε σε εμένα.
Καλησπέρα, κυρία Παπαδημητρίου. Η κυρία Παπαδημητρίου είναι η ιδιοκτήτρια του Αστήρ της Φωκίδας. Οι λογαριασμοί που σχετίζονται με τον κύριο Παπαδημητρίου έχουν ήδη κλείσει.
Η Μαργαρίτα χλώμιασε στη στιγμή. Έβγαλα τα γυαλιά μου.
Μαργαρίτα, δεν εργάζομαι εδώ. Μου ανήκει το ξενοδοχείο.
Και στον Νίκο:
Αληθινή αφέλεια είναι να απατάς τη γυναίκα σου με τα δικά της λεφτά στο ξενοδοχείο που της ανήκει.
Κατέρρευσε.
Ελένη, σε παρακαλώ
Όχι.
Γύρισα στην ασφάλεια.
Παρακαλώ, συνοδεύστε τους έξω. Μόνιμη απαγόρευση εισόδου.
Εκείνο το βράδυ, μπροστά στη θάλασσα, με ένα ποτήρι κρασί στα χέρια, θαύμαζα το ηλιοβασίλεμα. Μόνη, αλλά ελεύθερη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, οργάνωσα μια λαμπερή εκδήλωση για την έναρξη του προγράμματος Γυναίκες του Αστήρ, μιας πρωτοβουλίας για γυναίκες που ξαναχτίζουν τη ζωή τους.
Δεν το βίωσα σαν προδοσία. Ήταν αφύπνιση. Να χάσεις τον λάθος άνθρωπο πολλές φορές, είναι ο μόνος τρόπος να βρεις ξανά την αξία σου στον κόσμο.
