Μαμά, δεν θέλω να πάω στη γιαγιά! φώναξε η μικρή Ελένη, επτά χρονών, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα χέρια της μητέρας της. Δεν με αγαπά! Μόνο τον θείο Νίκο αγαπάει!
Ελένη, μην επινοείς πράγματα απάντησε η Μαρία, κουρασμένη, ενώ κουμπώνε το παλτό της κόρης της. Η γιαγιά αγαπά όλα τα εγγόνια της το ίδιο.
Δεν είναι αλήθεια! η κοπέλα χτύπησε το πόδι της στο πάτωμα. Χθες έδωσε παγωτό στον Μιχάλη, το γιο της θείας Σοφίας, και σε μένα δεν έδωσε τίποτα!
Ίσως είχες πονόλαιμο; προσπάθησε να δικαιολογήσει η Μαρία.
Όχι! Απλώς δεν με συμπαθεί γιατί δεν είμαι κόρη του γιου της!
Η Μαρία σταμάτησε, με τη βούρτσα ακόμα στο χέρι. Πώς γνώριζε ένα επτάχρονο παιδί τέτοια πράγματα; Ποιος της τα είπε;
Ελένη, ποιος σου το είπε αυτό;
Κανείς η μικρή γύρισε προς το παράθυρο. Το κατάλαβα. Ο Μιχάλης λέει ότι ο πατέρας του και ο δικός μου πατέρας είναι αδέρφια. Και ξέρω ότι ο πατέρας μου δεν είναι ο πραγματικός μου πατέρας. Ο πραγματικός μου πατέρας ζει μακριά.
Η καρδιά της Μαρίας σφίχτηκε. Κάθισε δίπλα στην κόρη της στον καναπέ.
Ελένη, άκουσέ με καλά. Ο πατέρας Γιάννης είναι ο πραγματικός σου πατέρας. Σε αγαπάει πολύ, σε φροντίζει από τότε που ήσουν δύο χρονών. Και η γιαγιά Δέσποινα κι αυτή σε αγαπά.
Τότε γιατί πάντα επαινούν τον Μιχάλη και με μαλώνουν εμένα; τα μάτια της κοπέλας γέμισαν δάκρυα.
Η Μαρία δεν ήξερε τι να πει. Γιατί η Ελένη είχε δίκιο. Η πεθερά της όντως φερόταν διαφορετικά στη κόρη της απ’ ό,τι στον εγγονό του μεγαλύτερου γιου της.
Μαμά, αργούμε μπήκε ο Γιάννης στο σαλόνι. Ελένη, ντύσου γρήγορα, αλλιώς η γιαγιά θα περιμένει.
Δεν θέλω να πάω εκεί! έκλαιγε ξανά η Ελένη. Δεν με συμπαθεί!
Ο Γιάννης κοίταξε τη σύζυγό του, μπερδεμένος.
Τι συμβαίνει;
Θα σου πω μετά ψιθύρισε η Μαρία. Ελένη, ντύσου. Θα πάμε όλοι μαζί.
Περπάτησαν στο πάρκο της Θεσσαλονίκης σιωπηλοί. Η Ελένη σέρνονταν πίσω τους, κλαίγοντας κατά διαστήματα. Ο Γιάννης κρατούσα
