Η μητέρα μου έχει ένα σπίτι στα προάστια της Αθήνας. Κάθε καλοκαίρι, ξεκινώντας από τη μαμά μου, πηγαίνουμε εκεί: το φτιάχνουμε, σκάβουμε τον κήπο. Πρόσφατα, ο σύζυγός μου έβαλε μια πισίνα εκεί. Υπάρχει και ένα κιόσκι. Από τη στιγμή που ο αδερφός μου παντρεύτηκε, δεν ξαναπάτησε στο σπίτι. Η γυναίκα του ήταν κάθετα αντίθετη. Η Εύη, η σύζυγός του, ξεκαθάρισε τα πράγματα από εδώ και πέρα, η οικογένειά τους και τα δικά τους συμφέροντα περνούν πάνω απ όλα. Αν χρειαστεί οτιδήποτε η μαμά, ας προσλάβει εργάτες.
Η μαμά δεν κρατάει κακία, προσπαθεί να καταλάβει. Αυτή τη φορά δούλεψε πολύ και δεν πήγε καθόλου στη μονοκατοικία το καλοκαίρι. Δεν της επιτρεπόταν να πάει, αλλά ανησυχούσε για το οικόπεδο της, αφού κανείς δεν το φρόντιζε.
Η μαμά πρότεινε στον αδερφό μου να φυτέψει κάτι, όμως η Εύη τον έπεισε να μην ασχοληθεί. Εγώ κι ο σύζυγός μου σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραία να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα. Άλλωστε, μπορείς να πας στην εξοχή το Σαββατοκύριακο. Κι η μαμά θα ήταν πιο ήσυχη.
Αγοράσαμε φυτά, σπορόφυτα, καθαρίσαμε το χώμα πριν τις φυτεύσεις, ανανεώσαμε τις ανθισμένες γλάστρες, προσέξαμε το θερμοκήπιο. Την Κυριακή ξεκουραζόμασταν. Και κάναμε όλα όσα μας είπε η μαμά.
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, εγώ κι ο σύζυγός μου πήγαμε στους γονείς του, οπότε δεν ήταν κανείς στο σπίτι. Όπως αποδείχθηκε, ο αδερφός μου κι η Εύη ήταν εκεί.
Όταν φτάσαμε ξανά το επόμενο Σαββατοκύριακο, πέσαμε από τα σύννεφα. Κάποιος έμενε μέσα. Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά κανείς δεν άνοιξε. Η Εύη εμφανίστηκε στο παράθυρο και είπε:
«Αποφασίσαμε να νοικιάσουμε το διαμέρισμά μας για να μαζέψουμε χρήματα για διακοπές, και θα μείνουμε εδώ. Οπότε, φύγετε, δεν σας καλέσαμε.»
«Η μαμά το ξέρει;» ρώτησα. Φυσικά! Από πού νομίζεις πήρα τα κλειδιά; απάντησε η Εύη.
Τηλεφώνησα στη μαμά. Ναι, έδωσα τα κλειδιά στον αδερφό σου, μου είπε ότι θα βοηθούσε εσένα. Μαμά, μένουν εδώ και δεν βοηθάνε καθόλου. Η Εύη αράζει και δεν μας αφήνει καν να μπούμε.
«Πώς δηλαδή μένουν εκεί;» ρωτάει η μαμά. Έτσι είναι. Νίκιασαν το διαμέρισμά τους και μένουν μόνοι τους στη μονοκατοικία, για να κάνουν οικονομία για διακοπές. Είπα στη μαμά την αλήθεια.
«Ε, αν φροντίζουν τον κήπο, τον ποτίζουν, τον καθαρίζουν από ζιζάνια ας μείνουν. Αν όχι, βγάλ τους έξω. Αυτοί είναι πονηροί, ξέρουν να τα χαλάνε όλα! Έρχονται το φθινόπωρο και μαζεύουν τα πάντα χωρίς να έχουν δουλέψει καθόλου. Πες τους ότι τώρα είναι η σειρά τους να φροντίσουν την μονοκατοικία!» αποφάσισε η μαμά. Ξαναχτυπάω την πόρτα. «Τι θες;» φώναξε η Εύη εκνευρισμένη. Της είπα τι αποφάσισε η μαμά. Η Εύη απάντησε ότι δεν σκοπεύει να κάνει τίποτα. «Έχω ραντεβού για μανικιούρ! Και τι είμαι εγώ, δούλα σας; Κι αν φυτέψω κάτι, πώς είσαι σίγουρος ότι θα το μοιραστώ; Αν θέλεις, αγόρασέ τα για τον εαυτό σου. Εδώ όλα θα είναι δικά μας.»
Φυσικά, θα χρειαστεί να τους διώξω. Δεν με άκουσαν, οπότε η μαμά μίλησε η ίδια. Τους είπε να φύγουν. «Και πού θα πάμε εμείς; Στο διαμέρισμά μας μένει άλλος!» φώναξε ο αδερφός μου. «Δώσ τους τα λεφτά», πρότεινα.
«Δε γίνεται. Τα έδωσα όλα για σκουλαρίκια στη Εύη», είπε ο αδερφός μου. «Και τι να τα βάλουμε στο ενεχυροδανειστήριο; Ούτε τα μισά δεν θα πάρουμε. Κι εμείς τι να κάνουμε; Δεν με νοιάζει. Τουλάχιστον να ενημερώσεις τη μαμά σου για τα σχέδιά σου. Γενικά, δεν είναι σωστό να κάνεις ό,τι θες χωρίς να το ζητήσεις. Αυτή είναι τελείως αγενής.» Η Εύη κι ο αδερφός μου πήγαν στη μητέρα της Εύης, στέλνοντάς μου κατάρες στον δρόμο. «Δεν θα ξαναέρθουμε ποτέ εδώ! Από εδώ και πέρα, μόνοι σας!»
Όμως κάτι μου λέει ότι το φθινόπωρο θα γυρίσουν με σακούλες, για τα μήλα και τις πατάτεςΤο σπίτι έμεινε ξανά ήσυχο. Η μαμά πέρασε από το κήπο, έβαλε τα χέρια της στη γη και μύρισε το χώμα. Χαμογέλασε. Ό,τι χτίζει κάποιος με αγάπη, ανθίζει. Την Κυριακή καθίσαμε όλοι μαζί στο κιόσκι, η μαμά, εγώ και ο σύζυγός μου, και κοιτάξαμε τον ήλιο να δύει πάνω από τα φυτά μας. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα πως η οικογένεια δεν ζει μόνο στα σπίτια, αλλά στις στιγμές που φροντίζουμε ο ένας τον άλλο Μερικές φορές, η αγάπη πρέπει να βάλει όρια. Κι από εκείνη την μέρα, το σπίτι άρχισε να ανθίζει ξανά αυτή τη φορά, από συντροφικότητα και φροντίδα, χωρίς σκιάδες και εγωισμούς.
