Ο άντρας μου είχε μια γιαγιά. Περνούσε μαζί της κάθε καλοκαίρι στο σπίτι της στην Καλαμάτα. Εκείνη ποτέ δεν είχε αντίρρηση. Εκείνη την εποχή διατηρούσε τη δική της μικρή επιχείρηση. Τα έκανε όλα μόνη της, οργάνωνε και πουλούσε βότανα για θεραπευτικές χρήσεις στα φαρμακεία της περιοχής. Ο άντρας μου τότε ήταν παιδί και δεν ξέρει πώς ακριβώς ήταν οργανωμένα όλα, αλλά θυμάται πως, για τα δεδομένα της εποχής, έβγαζε αρκετά χρήματα, περισσότερα από τους περισσότερους γύρω της. Ήταν γυναίκα με πολύ προσωπικό χαρακτήρα. Αγαπούσε τον εγγονό της, δεν τσιγκουνευόταν τα χρήματα για το φαγητό, αλλά ποτέ δεν του έδινε ούτε ευρώ για μικρές διασκεδάσεις. Όλοι τότε πίστευαν πως κάτι αποταμιεύει, ότι κάπου μαζεύει χρήματα για κάτι σημαντικό. Στο σπίτι είχε τεράστιες παλιές ντουλάπες με αμέτρητα συρτάρια, όλα κλειδωμένα με κλειδάκι.
Ο άντρας μου, στην παιδική του ηλικία, συχνά αναρωτιόταν τι μπορεί να βρίσκονταν εκεί μέσα, αλλά η γιαγιά πάντα απαντούσε πως όλα αυτά ήταν για τη δουλειά της. Μετά άλλαξαν οι εποχές. Η επιχειρηματικότητα έγινε καθημερινότητα και ο ανταγωνισμός την ξεπέρασε. Τότε ξεκίνησε να δουλεύει ως θεραπεύτρια, βοτανολόγος. Δεν έπαιρνε χρήματα για τις υπηρεσίες της, αλλά την επισκέπτονταν άνθρωποι με μεγάλα πορτοφόλια. Τη θυμάμαι να ζει πάμφτωχα, φορώντας σχεδόν κουρέλια, και να τρώει μόλις τα βασικά. Εμείς φέρναμε φαγητό κάθε που πηγαίναμε να τη δούμε όταν ήταν ακόμη ζωντανή, αλλά εκείνη δεν άγγιζε τίποτα. Μας έλεγε ότι δεν πρέπει να τη χαλάσουμε, πως συνήθισε έτσι από χρόνια.
Όταν τελικά πέθανε, άφησε το σπίτι στον άντρα μου. Όταν πήγαμε στην Καλαμάτα να τακτοποιήσουμε τις κληρονομικές υποθέσεις, ανακαλύψαμε στην αποθήκη της βουνά από τρόφιμα, μα όλα περασμένης ημερομηνίας. Φάνηκε ότι οι ευγνώμονες πελάτες της, της έφερναν αγαθά, αλλά εκείνη ποτέ δεν τα έτρωγε. Όμως το πραγματικό σοκ ήρθε όταν ανοίξαμε τις ντουλάπες της. Εκεί ήταν αμύθητα αντικείμενα των δεκαετιών του 90, ένα ολόκληρο μουσείο σπάνιων πραγμάτων, σε ποσότητες που δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε. Γιατί, άραγε, αποθήκευε τα λεφτά της σε πράγματα που με τον καιρό θα χάνουν την αξία τους; Πραγματικά, δεν κατάλαβα ποτέ αυτή τη γυναίκα…
