Ξέρεις πόσες συγκινητικές ιστορίες υπάρχουν για ανθρώπους που ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια; Αυτή που θα σου πω είναι μία απ τις πιο ιδιαίτερες. Η Νεκταρία, όταν ήταν μόλις τεσσάρων, είδε τον πατέρα της να φεύγει από το σπίτι. Η μητέρα της, η κυρία Όλγα, την μεγάλωσε μόνη της, αλλά αυτή η απουσία πάντα βάραινε τη μικρή. Από μικρή προσπαθούσε να βοηθάει όσο μπορούσε φαντάσου, έπιασε δουλειά μερικής απασχόλησης από νωρίς, γιατί δεν υπήρχε κανείς άλλος να στηρίξει οικονομικά το σπίτι. Έτσι, η Νεκταρία δεν είχε πολλούς φίλους, σπάνια έβγαινε και γενικά πέρασε τα χρόνια της κάπως μοναχικά.
Όταν επιτέλους η μαμά της βγήκε σε σύνταξη, η Νεκταρία ξεκίνησε να βρίσκει λίγο χρόνο και για τον εαυτό της. Εκεί γνωρίζει και τον Παναγιώτη. Πέρασε ο καιρός, γνωρίστηκαν οι οικογένειες και τελικά ο Παναγιώτης της έκανε πρόταση γάμου. Ήθελαν να οργανώσουν έναν γάμο, όπως τον ονειρευόταν από μικρή παραμυθένιο, με πολύ κόσμο. Όταν έφτασαν στο σημείο να φτιάξουν τη λίστα με τους καλεσμένους, η Νεκταρία σκέφτηκε να καλέσει και τον πατέρα της.
Δεν είχε όμως ούτε τη διεύθυνσή του, ούτε κανένα τηλέφωνο. Ο Παναγιώτης τής πρότεινε να δώσει την πρόσκληση στον θείο της, τον αδερφό του πατέρα της. Αυτός ήξερε πού ακριβώς να τη στείλει. Ε, μέσα σε όλη τη φασαρία, και λίγο λόγω μιας χαζής σύγχυσης, η Νεκταρία άργησε στο ληξιαρχείο. Έβρεχε καταρρακτωδώς στη Νέα Σμύρνη εκείνη τη μέρα. Έριξε βιαστικά το παλτό πάνω απ το νυφικό και βγήκε τρέχοντας από το σπίτι.
Ξαφνικά, βλέπει ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο κι έναν άντρα, που ήταν ο πατέρας της, να την περιμένει. Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά μπήκε στο αμάξι. Έκλαιγε όλη τη διαδρομή, σου λέω. Αυτό το ραντεβού το περίμενε μια ζωή. Είχαν τόσα πολλά να πουν, τόσα χρόνια να τα αναπληρώσουν… Σκέψου τώρα, ο καθένας με τη δική του ιστορία και ένα σωρό συναισθήματα, τελικά να βρίσκονται ξανά, σε μια μέρα που η Νεκταρία δεν θα ξεχάσει ποτέ.
