Η αδελφή μου αποφασίζει να μεγαλώσει μόνη της τα τέσσερα παιδιά της. Ο άντρας της την πρόδωσε με μια συνάδελφο. Από τότε, δεν έχει κάνει καμία καινούργια σχέση. Η αδελφή μου είναι μορφωμένη γυναίκα, με τρία πτυχία. Ένα από αυτά είναι στη μαγειρική. Θυμάμαι πως έχει δουλέψει σε διάφορες καφετέριες και εστιατόρια της Αθήνας και του Πειραιά.
Πάντα φρόντιζε να αγοράζει στα παιδιά της ό,τι χρειάζονταν. Τα παιδιά ήταν ευγνώμονα, αλλά πάντα ζητούσαν κάτι παραπάνω. Τώρα έχουν μεγαλώσει, έχουν κάνει τις δικές τους οικογένειες. Παρόλα αυτά, η αδελφή μου συνεχίζει να τους στέλνει χρήματα. Έχει πάρει σύνταξη εδώ και χρόνια, αλλά εξακολουθεί να δουλεύει. Λέει πως της αρέσει να βοηθά τα παιδιά της. Θεωρεί πως αυτός είναι ο σκοπός της ζωής της.
Η αδελφή μου αρρωσταίνει με γρίπη και γρήγορα εμφανίζει σοβαρές επιπλοκές στους πνεύμονες. Η πνευμονία δεν υποχωρεί. Παίρνει αναρρωτική άδεια, μετά βίας έχει αρκετά ευρώ για να καλύψει τις ανάγκες της. Οι φίλες της την βοηθούν, αλλά τα παιδιά τηλεφωνούν μόνο όταν σταματά να τους στέλνει χρήματα.
Την ρωτούν πώς είναι και της εύχονται γρήγορη ανάρρωση, τίποτα περισσότερο. Κανείς δεν την ρωτά για την οικονομική της κατάσταση. Η αδελφή μου ζητά από τα παιδιά της να έρθουν να τη δουν. Όλοι αρνούνται. Έχουν δουλειές και οικογένειες. Δεν βρίσκουν χρόνο για τη μητέρα τους.
Η αδελφή μου νιώθει πληγωμένη. Τους βοήθησε σε όλη της τη ζωή και τώρα, που τους χρειάζεται, δεν θέλουν καν να τη δουν. Μένει στο νοσοκομείο για έναν μήνα. Η νοσηλεύτρια καλύπτει όλα τα έξοδα των θεραπειών. Η αδελφή μου αναρρώνει και επιστρέφει στη δουλειά. Κανένα παιδί δεν τηλεφωνεί στο μεταξύ. Η οικογένεια τούς ενημερώνει ότι η μητέρα είναι καλά. Μόλις πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο, τα παιδιά θυμούνται πάλι τη μητέρα τους.
Στην αρχή τη ρωτούν για την υγεία της, αλλά γρήγορα πηγαίνουν στο λόγο της κλήσης. Όλοι ζητούν χρήματα, και συγκεκριμένα ποσά σε ευρώ, και ημερομηνία για τη μεταφορά. Και οι τέσσερις κάνουν το ίδιο. Κανείς δεν σκέφτεται πώς θα τα βρει η αδελφή μου. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι προσωπικές τους ανάγκες.
Η αδελφή μου στενοχωριέται. Δεν περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τα παιδιά της. Ίσως φταίει η ίδια, αλλά λυπάται τον εαυτό της. Όταν ξεχνάς τη δική σου ζωή για χάρη των άλλων, περιμένεις κάποια ανταμοιβή. Ίσως δεν θα έπρεπε να βάλει τα παιδιά της πάνω από την δική της ζωή. Θα έπρεπε να είχε σκεφτεί το μέλλον της κι όχι τα γεράματα της μοναξιάς. Τώρα πια δεν γίνεται να αλλάξει τίποτα.
