Μια νύχτα πριν τον γάμο της, η Ελένη προδώθηκε μόνο μια φορά από τον άντρα της. Της είπε πως είναι χοντρή και δε θα χωράει στο γαμήλιο φόρεμα. Πληγωμένη, πήγε με φίλες της σε ένα κλαμπ στην Αθήνα, έπιπε πάρα πολύ και ξύπνησε σε ένα άγνωστο διαμέρισμα δίπλα σε έναν όμορφο νεαρό με γαλάζια μάτια. Η ντροπή της ήταν αφόρητη! Δεν είπε τίποτα στον Δημήτρη, συγχώρεσε τις προσβολές του και άρχισε ακόμα και δίαιτα. Έκοψε το αλκοόλ, κάτι που ήταν εύκολο αφού ανακάλυψε πως ήταν έγκυος.
Η κόρη της γεννήθηκε την ημερομηνία που περίμενε, μια όμορφη κορούλα με γαλάζια μάτια, και ο Δημήτρης ήταν τελείως τρελαμένος μαζί της. Για πέντε χρόνια, η Ελένη έλεγε στον εαυτό της πως όλα ήταν καλά, πως η κόρη της είχε γαλάζια μάτια επειδή και ο παππούς της τα είχε. Και αν ήταν κατσαρόλα, ποιο ήταν το πρόβλημα; Η Ελένη έκανε τρομερή προσπάθεια να ξεχάσει τον νεαρό με τα σγουρά μαλλιά του οποίου το όνομα δεν θυμόταν. Αλλά κάτι μέσα στη μητρική της καρδιά της έλεγε πως το κοριτσάκι δεν ήταν του Δημήτρη. Ίσως γι αυτό ανεχόταν τις νυχτερινές του εξόδους, τα συχνά επαγγελματικά ταξίδια, τις ατελείωτες κριτικές για την εμφάνιση και τη μαγειρική της. Για το κορίτσι, ήταν σημαντικό να έχει οικογένεια: λάτρευε τον πατέρα της, και ποιος άνδρας δεν απατά;
«Αντέξε, πού αλλού θα πήγαινες;» της έλεγε η μητέρα της. «Ξέρεις πως δεν έχουμε χώρο, η γιαγιά είναι στο κρεβάτι, ο αδερφός σου έφερε την αρραβωνιαστικιά του στο σπίτι, πού θα σας έβαζα όλους; Σε προειδοποίησα: δεν έπρεπε να είχες δώσει το σπίτι στο όνομα της πεθεράς σου, τώρα βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση!»
Η Ελένη άντεξε. Αλλά δεν έφερνε καρπό, και μια μέρα ο Δημήτρης την άφησε. Είπε πως βρήκε άλλη, έκλαιγε κιόλας, υποσχέθηκε πως θα ήταν πάντα πατέρας της Μαρίνας, αλλά πως δεν μπορούσε να παλέψει τα συναισθήματά του. Η μητέρα του, που φαινόταν να λατρεύει την εγγονή της, του ξεστόμισε μετά το διαζύγιο:
«Κάνε ένα τεστ πατρότητας, μήπως πληρώνεις διατροφή για το τίποτα!»
Η Ελένη παράλυσε: νόμιζε πως ήταν η μόνη με αυτές τις αμφΣτην υγρασία του νοσοκομείου, ενώ ο καινούριος γιος της κοιμόταν στην αγκαλιά της, η Ελένη κατάλαβε πως η αλήθεια, όπως κι αν την έλεγες, ήταν πάντα ένα όνειρο που γινόταν πραγματικότητα μόνο όταν το πιστεύαμε.
