Η Άννα στάθμευσε το αυτοκίνητό της σε έναν δρόμο μπροστά από το σπίτι της πεθεράς της. Το ρολόι έδειχνε 17:45 – είχε φτάσει νωρίτερα από το συμφωνημένο. «Ίσως αυτή τη φορά εκτιμήσει την ακρίβειά μου», σκέφτηκε, ισιώνοντας τις πτυχές του καινούριου της φορέματος. Το δώρο – μια αντίκα καρφίτσα για την οποία έψαχνε μήνες σε συλλέκτες – βρισκόταν προσεκτικά τυλιγμένο στο πίσω κάθισμα. Καθώς πλησίαζε στο σπίτι, παρατήρησε πως το παράθυρο του ισογείου ήταν μισάνοιχτο και η φωνή της πεθεράς της ακουγόταν καθαρά από μέσα: «Όχι, Βεατρίκη, το πιστεύεις; Ούτε καν ρώτησε τι γλυκό μου αρέσει! Παρήγγειλε κάποιο… μοντέρνο επιδόρπιο. Ο γιος μας από μικρός λατρεύει μιλφέιγ με γνήσια κρέμα, κι εκείνη –» μια παύση, «– προφανώς δεν το καταλαβαίνει. Επτά χρόνια παντρεμένοι!» Η Άννα πάγωσε. Τα πόδια της ριζωμένα στη γη. «Μα σου το 'χω πει… Δεν ταιριάζει στον Χρήστο. Από τη μία κλινική στην άλλη τρέχει, σπίτι σχεδόν δε τη βλέπεις. Τι νοικοκυρά να είναι αυτή; Προχθές πέρασα μια στιγμή – πιάτα άπλυτα, σκόνη παντού… κι εκείνη, φυσικά, πάλι σε δύσκολο χειρουργείο!» Στο μυαλό της Άννας επικρατούσε σιωπή. Σταυροπόδι στο φράχτη, κατάλαβε ότι τα γόνατά της έτρεμαν. Επτά χρόνια προσπαθούσε να είναι η τέλεια νύφη: μαγείρεμα, καθάρισμα, γενέθλια, επισκέψεις στη πεθερά όταν αρρώσταινε. Κι όμως… «Δεν λέω τίποτα, αλλά είναι αυτή η γυναίκα ό,τι καλύτερο για τον γιο μου; Θέλει οικογενειακή θαλπωρή, φροντίδα… Κι αυτή σε συνέδρια, νυχτερινές βάρδιες. Για παιδιά ούτε που το σκέφτεται! Το φαντάζεσαι;» Το κεφάλι της βούιζε. Με μηχανικές κινήσεις, έβγαλε το κινητό και κάλεσε τον άντρα της. «Χρήστο; Θα αργήσω λίγο. Ναι, όλα καλά, απλά… κίνηση.» Γύρισε και πήγε στο αυτοκίνητο. Κάθισε, ατένισε ένα σημείο στο κενό. Στο μυαλό της αντηχούσαν οι φράσεις: «Λίγο παραπάνω αλάτι;», «Στη δική μου εποχή, οι γυναίκες ήταν πάντα σπίτι…», «Ο Χρήστος δουλεύει σκληρά, χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα…» Το κινητό δονήθηκε – μήνυμα από τον Χρήστο: «Η μαμά ρωτάει πού είσαι. Όλοι είμαστε εδώ.» Η Άννα ανέπνευσε βαριά. Ένα περίεργο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη της. «Ωραία», σκέφτηκε, «αφού θέλουν την τέλεια νύφη, θα την έχουν.» Έβαλε μπροστά και πήγε στο σπίτι της πεθεράς της. Το σχέδιο, γεννήθηκε στιγμιαία. Χωρίς άλλο άγχος να αρέσει σε όλους. Ήρθε η ώρα να δειξουν τι θα πει «τέλεια» νύφη στ’ αλήθεια. Η Άννα μπήκε χαμογελώντας πλατιά: «Μανούλα, πολυαγαπημένη!», φώναξε κι αγκάλιασε την πεθερά της με θεατρικό ενθουσιασμό. «Συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά πέρασα από τρία μαγαζιά για να βρω τα σωστά κεράκια που τόσο λατρεύεις!» Η πεθερά της κοκάλωσε από τόση ενέργεια. «Νόμιζα…», πήγε να πει, μα η Άννα συνέχισε: «Και φαντάσου, στο δρόμο συνάντησα και τη φίλη σου, τη Βεατρίκη! Τι σπουδαία κυρία, πάντα λέει την αλήθεια, έτσι δεν είναι;» είπε σημαδεύοντας με το βλέμμα την πεθερά και παρατηρώντας πως έχασε το χρώμα της. Στο δείπνο, η Άννα έδινε ρεσιτάλ. Έβαζε τα καλύτερα κομμάτια στο πιάτο της πεθεράς, θαύμαζε φωναχτά ό,τι έλεγε κι όλο ζητούσε συμβουλές για το νοικοκυριό. «Μανούλα, πόσες ώρες πρέπει να βράζω τον μουσακά; Και τα χαλιά, πρωί ή βράδυ τα χτυπάμε; Μήπως να τα παρατήσω όλα και να μείνω σπίτι; Ο Χρήστος χρειάζεται σωστή οικογένεια, ε;» Ο Χρήστος κοιτούσε απορημένος, οι συγγενείς συνέκλιναν βλέμματα. Η Άννα συνέχισε: «Λέω να γραφτώ σε σεμινάρια οικιακής οικονομίας. Αυτή η „χαζή” ιατρική, τι να την κάνω; Η γυναίκα να φροντίζει το σπίτι, έτσι δεν είναι, μαμά;» Η πεθερά της ταράχτηκε, η αυτοπεποίθησή της έλιωνε κάθε λεπτό. Κι ύστερα; Ε, κάποια πράγματα πρέπει να τα διαβάσεις μέχρι το τέλος…

Ichos parkáro ti michaní mou ena steno prin to spíti tis petherás mou stin Kifisiá. To roló egrapse 17:45 ícha fthasi norizótera apó to symfoniméno. „Ísos aftí ti fora na zitísei tin akrívia mou,” kolepsa ki isiosa to kainourio foremá mou, anapsychónontas mia stigmi. To doro mia palia brotsa, pou gia mines evlepa stous sylléktes tis Athínas kouchotan me prosochi tylichméno sto piso kathisma.

Kathos plisiáza pros to spíti, paratirisa oti ena parathiro sto isogeio itane ligo anoichtó. Mésa akougotan katharisti i foní tis petherás mou:

„Óchi, Eirini, boreis na to pistepseis? Den rotise kan poio glikó mou aresi! Parelave kapoia moda apó to internet… O Petros latreuei ton klasiko galaktompoureko, ki ekeíni ” sigi, ” den to pire kan xampari. Efta chronia pantreménoi!”

Sklirothika. Ta podia mou kollisan sto edafos.

„Fysika kai sou to 'cho anaferei den kanei gia ton Petros. Olo doulevei sto nosokomeio, pano kato trechei kai sto spíti einai ligotero apó ton kathena. Ti noskopos gynaika einai? Chthes perasa gia liga lepta ta piata aplita, skoni pantrou, kai ekeini, fysika, me mia alli dyskoli epemvasi!”

Mesá mou ola pagosan. Kapses sto fradi kai ta gonata mou treman. Epta chronia prospathousa na fano i teleia nifi: na mazevo, na katharizo, na thymamai giortés kai giortoules, na min fevgo pote apo konta tis otan asthenise. Kai ti antallagma…

„Óchi, de leo tipota… Apla, einai auti i gynaika i katallili gia to paidi mou? Xreiazetai spiti, zesti, frontida… Eki non-stop synedrions, vlépei kan paidia! Fαντάζεσαι;”

To kefali mou gýrise. Schedon ipnismena, traviksa to kinito mou kai payoffisa ton arithmo tou Petrou.

„Petro? Tha argiso ligo. Ola kala, ap’ to kinisi.”

Gyristika piso sto aftokinito. Ka´thisa skotádi, xalasi argá sto prósopo mou. Olés oi leseis pou akousa, pername sa tainia: „Ligo akoma alati;” „Stin epohi mou oi gynaikes synechós sto spíti…”, „O Petros doulevei toso, xreiazetai egnómí…”

Kseplika kinito mou minima apo Petros: „I mama rotai pou eísai. Oloi perimenoun.”

Anapneusa vathia. Ena παράξενο chamogeló phaneike sta cheili mou. „Endaxi,” skeftika, „an theloun tin teleia nifi, tha tin paroun!”

Vala brosta to michaní kai epestrepsa sto spíti tis petherás mou. O schediasmos ekane ti fanisi tous sto dikó mou mythistorima.

Tipota allo gia na tous efxaristiso. Irthé ora na doune ti simainei „alithini” nifi, stin elliniki ekdosi.

Perasa tin porta me to perissotero, megalytero chamogelo pou mporousa. „Mana mou! Kalosira!” fonesa, agkaliazontas tin pethera me ypervoliki zesti. „Sygnomí gia tin kathysterisi, perasa apo tria magazia na bro ta kerakia pou agapas!”

I pethera mou emine akiniti, soxismeni ap’ tin antidrasi mou. „Nomiza…” arxise, alla ti diekopsa:

„Ke na fantasteis, synantisa kai tin filenada sou, Eirini! Ti glikia kyria, pou panta leei ta pragmata me to onoma tous, e; Tin kitaksa me νόημα kai ida na skotevetai to prosopo tis.

Olo to deipno eléna to kalytero ipokritiki mou. Evala sto piato tis petherás mou ta kalytera kommatia, efimousa kathé tis léxi, kai rótousa anepavla simvoules gia to spíti.

„Mana mou, na sou po, o galaktompoureko thelei piu ora ston fourno; Kai ta xalia, proino i vradino katharismo? Naleitai na parakatalipso tin douleia mou? Telos panton, o Petros xreiazetai spiti kai frontida, né?”

O Petros me kitaxe san na eixe dei apousia. Oi syggenís allaxan maties. Allá sinexisa:

„Skeftika, na to parakato, na kano mathimata gia to spiti; Afiso tin xeirourgiki… Giati, telika, i gynaika prepei na einai voskos tou spitiou, den einai etsi, mana mou?”

I pethera mou xtipouse to pirouni stefnotika sto piato. I sigouriá tis kamposate lepta kathé lepto.

Ki otan ftasame sto telos… merika pragmata kalo einai na min ta prodis.

Apotelesma? Syniditopoiisa oti osopou na prospatheis, den ginetai na areseis se olous. Eftase i stigmi na imoun aftos pou pragmatika thelo kai na agapiso ton eauto mou me ta spoudiakia mou, oxi tis prosdolkies tous.