«Η Άννα είναι νέα, θα ξαναγίνει μαμά!» – υποσχέθηκε. Τελικά, κανείς δεν είχε ανάγκη το παιδί. Η Άννα και ο Ρομπέρτος μεγάλωσαν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας και φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο. Μετά το λύκειο, πήγαν μαζί στο πανεπιστήμιο και μετά μετακόμισαν για δουλειά στην Αθήνα. Νοίκιασαν ένα μικρό διαμέρισμα, βρήκαν δουλειά και συζούσαν χωρίς γάμο. Όταν η Άννα έμεινε έγκυος, ο Ρομπέρτος την εγκατέλειψε, λέγοντας πως δεν είχε σχέδια για παιδί. Η Άννα, πληγωμένη, αποφάσισε να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα της για να μεγαλώσει το παιδί. Η μητέρα του Ρομπέρτου, που είχε υψηλή θέση στην τοπική κοινωνία, δήλωσε σε όλους ότι το παιδί ήταν κάποιου άλλου και δεν είχε καμία σχέση με την οικογένειά τους. Η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη επειδή οι δύο οικογένειες έμεναν στην ίδια γειτονιά. Ολόκληρη η κοινότητα ήξερε την ιστορία. Η Άννα γέννησε ένα υπέροχο κοριτσάκι και η ίδια δεν είχε παράπονα από την οικογένεια του Ρομπέρτου, θέλοντας απλώς να μεγαλώσει το παιδί της ήσυχα. Όμως η μητέρα του Ρομπέρτου συνέχιζε με κακόβουλες φήμες, υποστηρίζοντας πως το παιδί δεν ήταν δικό τους. «Κοιτάξτε τους!» έλεγε. «Το παιδί έχει ξανθά μαλλιά, ενώ εμείς έχουμε μαύρα. Μύτη δεν είναι καθόλου σαν τη δική μας! Όλοι είμαστε όμορφοι, ενώ το παιδί άσχημο. Προσπαθούν να μπουν στην οικογένειά μας… Κακοί άνθρωποι!» Η Άννα, εξαντλημένη από την κατάσταση, πρότεινε τεστ πατρότητας. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, η γιαγιά αμέσως προσκάλεσε την Άννα να συναντήσει τη μικρή εγγονή της, χαρίζοντας πολλές ακριβές αγορές στη μικρή, κάτι που γέμισε ευγνωμοσύνη την Άννα, η οποία ζούσε με τη σύνταξη της μητέρας της. Μετά από λίγο καιρό, η «νέα» γιαγιά ζήτησε να φιλοξενήσει τη μικρή. Η Άννα αρνήθηκε επειδή το κοριτσάκι ήταν μόνο ενός έτους, θεωρώντας το νωρίς να φύγει για μέρες χωρίς τη μαμά της. Η γιαγιά θύμωσε, απειλώντας με δικαστικές ενέργειες ώστε να αποκτήσει το δικαίωμα επικοινωνίας με την εγγονή της και υποστηρίζοντας ότι το παιδί θα ήταν καλύτερα σπίτι της, με όλες τις ανέσεις που θα της παρείχε. Το δικαστήριο, έλεγε, θα λάβει υπόψη ότι ο πατέρας έχει διαμέρισμα και φροντίζει το παιδί (με αποδεικτικά έγγραφα), ενώ η μητέρα είναι άνεργη και μόνη. «Η Άννα είναι ακόμα νέα και μπορεί να κάνει άλλο παιδί.» Της πρότεινε να παραιτηθεί εθελοντικά από τη μητρότητα. Καθώς όλοι οι δικαστές της πόλης ήταν γνωστοί της, δεν παρουσίαζε καμία δυσκολία. Η Άννα αρνήθηκε και διεκδίκησε το δικαίωμα να μεγαλώσει τη μικρή της. Για χρόνια ακολούθησαν δικαστικές διαμάχες. Η παιδούλα που κάποτε όλοι απέφευγαν, τώρα έγινε το πιο αγαπημένο παιδί της οικογένειας του Ρομπέρτου. Οι ισχυροί συγγενείς έβρισκαν μάρτυρες, παρακολουθούσαν, παραπονιόντουσαν και τραβούσαν φωτογραφίες. Η Άννα αναγκάστηκε να φύγει και να κρύβεται. Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Τελικά ο Ρομπέρτος παντρεύτηκε και απέκτησε γιο. Η γιαγιά στράφηκε πλέον στον νέο εγγονό. Η κόρη της Άννας πήγε πρώτη Δημοτικού και η μητέρα της μετακόμισε πάλι στην Αθήνα, αλλά γύριζε συχνά στη μητέρα και στην κόρη της στην επαρχία. Εκεί γνώρισε έναν νεαρό. Η μαμά της προέτρεψε να κάνει τη δική της ζωή και υποσχέθηκε πως θα φροντίζει τη μικρή εγγονή προσωρινά. Η Άννα παντρεύτηκε, νοίκιασε διαμέρισμα και περίμενε παιδί, αλλά καθυστερούσε να πάρει τη μεγάλη της κόρη μαζί της επειδή ο νέος σύζυγος δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το παιδί άλλης γυναίκας κι εκείνη θεωρούσε πως η μικρή ήταν καλύτερα με τη γιαγιά και τους φίλους της στη γνωστή γειτονιά. Όταν γεννήθηκε το μωρό, δεν υπήρχε ποιος να φροντίσει τη μεγάλη κόρη, και έτσι η μητέρα της Άννας και η εγγονή συνέχισαν να ζουν μόνες. Όμως η ηλικιωμένη γυναίκα άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας κι η μικρή ζούσε συχνά με ηλικιωμένους γείτονες. Πλέον, η ισχυρή γιαγιά από την πλευρά του Ρομπέρτου δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το κορίτσι. Όταν συναντούσε τη μητέρα της Άννας, απλώς χαμογελούσε ειρωνικά: «Έπρεπε να μ’ ακούσετε! Αν μου την είχατε δώσει αμέσως, θα την είχα κάνει κορίτσι-θαύμα! Τώρα θα μιλούσε τρεις γλώσσες, θα έπαιζε πιάνο! Και ναι, η μητέρα της την εγκατέλειψε. Ποια θα γίνει όταν μεγαλώσει; Τώρα έχω το εγγονάκι μου! Θα του προσφέρω τα καλύτερα! Καλό σχολείο, δραστηριότητες!» Ο πατέρας δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το κορίτσι. Έτσι, το παιδί για το οποίο τόσα χρόνια γίνονταν διαμάχες, δεν άξιζε τελικά σε κανέναν. Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το μέλλον για το κορίτσι.

«Maria είναι ακόμα νέα, θα αποκτήσει κι άλλα παιδιά!» είχε υποσχεθεί. Τελικά, κανείς δεν χρειάστηκε το παιδί.

Η Μαρία και ο Νίκος μεγάλωσαν σ ένα ήσυχο επαρχιακό χωριό της Πελοποννήσου και πήγαν μαζί στο ίδιο γυμνάσιο. Μετά το σχολείο πήγαν στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα και άρχισαν να ψάχνουν για δουλειά στη μεγαλούπολη. Νοίκιασαν ένα μικρό διαμέρισμα, βρήκαν δουλειά, και ζούσαν μαζί, άγαμοι. Όταν η Μαρία βρέθηκε έγκυος, ο Νίκος την παράτησε. Δεν είχε ποτέ σκοπό να κάνει παιδί τότε.

Η κοπέλα, συντετριμμένη, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο πατρογονικό της, για να μεγαλώσει το μωρό κοντά στη μητέρα της. Η μητέρα του Νίκου, η κυρία Ελένη, κρατούσε μεγάλη θέση στον τόπο τους και αμέσως διακήρυξε παντού ότι το παιδί δεν είχε καμία σχέση με τον γιο της· ήταν παιδί άλλου. Η κατάσταση έγινε ακόμη δυσκολότερη, καθώς οι δυο οικογένειες ζούσαν στην ίδια γειτονιά. Κουτσομπολιά, ψίθυροι, εχθροί από το πουθενά.

Πολλοί φίλοι ήξεραν τα πάντα. Η Μαρία γέννησε ένα όμορφο κοριτσάκι. Δεν κατηγόρησε ποτέ την οικογένεια του Νίκου· ήθελε απλά να μεγαλώσει το παιδί της ήσυχα. Όμως η πεθερά συνέχιζε να κατηγορεί πως το παιδί δεν είχε καμία σχέση με την οικογένειά τους.

Κοιτάξτε τους, φώναζε στους γείτονες. Το παιδί έχει ξανθά μαλλιά, ενώ όλοι μας είμαστε μελαχρινοί. Η μύτη της δεν μοιάζει καθόλου με καμία στη φαμίλια μας. Όλες είμαστε όμορφες, το παιδί είναι άσχημο. Κάποια προσπαθεί να τρυπώσει στην οικογένειά μας! Κακοί άνθρωποι!

Η Μαρία, αγανακτισμένη, πρότεινε να κάνουν τεστ πατρότητας, για να ηρεμήσει η κυρία Ελένη. Για ποιο λόγο όλ αυτά; Τα αποτελέσματα βγήκαν αμέσως και η γιαγιά άλλαξε ύφος: προσκάλεσε τη Μαρία σπίτι της να γνωρίσει τη μικρή εγγονή. Της χάρισε δώρα ακριβά και πολλά παιχνίδια. Η φτωχή Μαρία, που ζούσε μόνο με τη σύνταξη της μητέρας της, ξαλάφρωσε και χάρηκε πολύ.

Μετά από λίγο καιρό, η πεθερά ζήτησε να κρατήσει τη μικρή στο σπίτι της για μερικές μέρες. Η Μαρία της εξήγησε πως το κορίτσι ήταν μόλις ενός έτους, πολύ μικρή ακόμη για να μείνει μακριά από τη μαμά της. Η κυρία Ελένη θύμωσε.

Της ξεκαθάρισε πως, αν χρειαστεί, θα προσφύγει στο δικαστήριο, για να έχει επικοινωνία με την εγγονή της. Άλλωστε, το παιδί, έλεγε, θα είναι καλύτερα μαζί της, αφού μπορεί να της προσφέρει τα πάντα: σπίτι, φροντίδα, καλή εκπαίδευση. Το δικαστήριο, τόνισε, θα λάβει υπόψιν ότι ο πατέρας έχει ιδιόκτητο διαμέρισμα, συντηρεί οικονομικά το παιδί, ενώ η μητέρα είναι άνεργη και μόνη. Κατά τη γνώμη της, η Μαρία είναι ακόμα νέα και θα μπορέσει να αποκτήσει άλλο παιδί κάποτε. Τη συμβούλεψε, σχεδόν απαίτησε, να αφήσει τη μικρή με τη θέλησή της. Όλοι οι δικαστές, είπε, τη γνωρίζουν στην πόλη αυτή· δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποιανού το μέρος θα πάρουν. Παρ όλα αυτά, η Μαρία αποφάσισε να αγωνιστεί για το δικαίωμα να μεγαλώσει το κορίτσι της. Πέρασαν αρκετά χρόνια με δικαστικούς αγώνες και συνεχείς ενοχλήσεις.

Το κορίτσι που η επιφανής οικογένεια απέρριπτε, έγινε ξαφνικά το πολυτιμότερο μέλος τους. Μάρτυρες, φωτογράφοι, κατηγορίες, καβγάδες παντού. Η Μαρία αναγκάστηκε να φύγει και να κρύβεται. Τόσα πολλά συνέβαιναν που θαρρείς πως δεν θα τελείωναν ποτέ. Τελικά, οι φουρτούνες καταλάγιασαν. Ο Νίκος παντρεύτηκε άλλη και απέκτησε γιο· η γιαγιά στράφηκε πια στο νεογέννητο εγγονάκι της. Η κόρη της Μαρίας πήγε στην πρώτη δημοτικού. Η Μαρία μετακόμισε ξανά στην Αθήνα, αλλά έπρεπε να γυρίζει συχνά στο χωριό στην μητέρα και στην κόρη της. Εκεί γνώρισε έναν νέο άνδρα. Η μητέρα της τη συμβούλεψε να συνεχίσει τη ζωή της, και υποσχέθηκε να φροντίζει την εγγονή όσο χρειαστεί, μέχρι να σταθεί η Μαρία στα πόδια της.

Η Μαρία ξαναπαντρεύτηκε, νοίκιασε διαμέρισμα, περίμενε παιδί. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά. Όμως δίσταζε να πάρει την πρώτη της κόρη κοντά της. Δεν υπήρχε χώρος, ο άντρας της δεν ήθελε να φροντίζει παιδί άλλου. Έκρινε πως ήταν καλύτερο για τη μικρή να μείνει με τη γιαγιά: εκεί είχε φίλους, σχολείο, σταθερότητα. Όταν γεννούσε, ποιος θα πρόσεχε το κορίτσι; Έτσι, τουλάχιστον, ούτε η μητέρα της θα μένει μόνη. Όταν όμως η γιαγιά αρρώστησε σοβαρά, φώναζαν συχνά ασθενοφόρο· έμεινε και στο νοσοκομείο. Το κορίτσι φιλοξενήθηκε σε γειτονικό σπίτι συνταξιούχων. Πια, η κυρία Ελένη δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το πρώτο της εγγόνι. Όταν συναντούσε τη μητέρα της Μαρίας, έλεγε μόνο γελώντας πικρά:

Έπρεπε να με είχατε ακούσει! Αν μου τη δίνατε από την αρχή, θα την είχα αναλάβει τώρα θα πήγαινε σε πρότυπο σχολείο, θα γνώριζε γλώσσες, θα μάθαινε πιάνο. Κι εσύ, την εγκατέλειψες, μάνα της είναι αυτή; Τώρα ασχολούμαι μόνο με τον εγγονό μου! Εκεί θα δώσω τα πάντα το καλύτερο σχολείο, τα καλύτερα μαθήματα!

Ο πατέρας δεν νοιάστηκε ποτέ για την κόρη. Στο τέλος, το παιδί για το οποίο τσακώθηκαν τόσο, δε φάνηκε να το χρειάζεται κανείς. Κανείς δεν ήξερε τότε τι μέλλον την περίμενε…