Εσύ είσαι τόσο ανεξάρτητη!

«Εσύ είσαι τόσο ανεξάρτητη!» της είπαν οι γονείς της, κι έκλεψαν να χαρίσουν τρίδυμα διαμέρισμα στη μικρή αδελφή.
Η Άννα περπατούσε στο εμπορικό κέντρο με το καλάθι, όταν κάποια τη φώναξε:
«Άννα! Γεια σου!»
Γύρισε και είδε τη Μαριάννα, τη φίλη της αδελφής της. Η Μαριάννα χαμογελούσε φαρδιά και έτεινε τα χέρια της για μια αγκαλιά.
«Τι κάνεις; Άκου, ήθελα να σε ρωτήσω, τι να πάρουμε στη Λίτσα για το housewarming; Το διαμέρισμα είναι καταπληκτικό, τρίδυμα στο κέντρο!»
«Ποιο housewarming;»
Το καλάθι σταμάτησε από μόνο του.
«Μα πώς ποιο; Μπαίνει στη γιαγιάκερη! Λέει ότι οι γονείς της το της έδωσαν δώρο. Τυχερή η αδελφούλα σου!»
Η Άννα ένιωσε το στόμα της να στεγνώνει. Αυτό το διαμέρισμα το νοίκιαζαν οι γονείς της τρία χρόνια ήξερε μέχρι και τους ενοικιαστές από κοντά.
Και κρυφά ελπίζα ότι κάποια μέρα θα το πουλούσαν, θα μοίραζαν τα λεφτά, και θα έκλεινε εκείνη νωρίς το στεγαστικό της.
«Και έχει ήδη μετακομίσει;»
«Όχι, απλά ετοιμάζεται. Αλλά την επόμενη εβδομάδα κάνει πάρτι.»
Σε μία ώρα, η Άννα στεκόταν μπροστά στην πόρτα του μονοκαταστήματος της Λίτσας σε μια γειτονιά στα προάστια. Το κουδούνι δεν δούλευε, γι αυτό χτύπησε.
«Άννα;» Η Λίτσα άνοιξε με ένα μπλε πλαστικό και πρόσφατα ξεθωριασμένο μπλούζι, το πρόσωπο της ιδρωμένο, στα χέρια της ένα πανί. «Γιατί δεν χτύπησες;»
«Μόλις είδα τη Μαριάννα, και με ρώτησε τι να σου πάρουν για το housewarming.»
Το πανί έπεσε στο πάτωμα. Η Λίτσα το σήκωσε γρήγορα, σκούπισε τα χέρια της και υποχώρησε μέσα.
«Περίμενε ένα λεπτό, πάω μόνο στο μπάνιο.»
Η πόρτα του μπάνιο έκλεισε, αλλά η ηχομόνωση στα παλιά διαμερίσματα είναι ανύπαρκτη. Η Άννα άκουσε ξεκάθαρα:
«Μαμά; Η Άννα τα έμαθε όλα Ναι, για το διαμέρισμα Ήρθε σπίτι μου Τι να κάνω;»
Η Άννα κοίταξε γύρω. Παντού κουτιά: «Πιάτα», «Βιβλία», «Πράγματα». Στον καναπέ μια στοίβα χαρτιών.
Η Λίτσα βγήκε από το μπάνιο με ένα στριμμένο πρόσωπο.
«Άκου, μην το κάνεις δράμα για το διαμέρισμα. Εσύ είσαι μεγάλη, έχεις το δικό σου σπίτι.»
«Λίτσα, πήρες σχεδόν τρία εκατομμύρια. Έτσι απλά!»
«Και λοιπόν; Μου το έδωσαν το πήρα. Εσύ θα το αρνιόσουν;»
«Ίσως όχι. Αλλά δε θα έλεγα ψέματα στην αδελφή μου.»
«Δεν είπα ψέματα! Απλά δεν τα ανέφερα.»
«Και ποια η διαφορά;»
Η Λίτσα κάθισε στον καναπέ, έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια της.
«Άννα, εντάξει, τι θες; Να το επιστρέψω το διαμέρισμα; Έχω ήδη παραγγείλει ανακαίνιση, έχω πάρει σχεδιαστή.»
«Δεν θέλω τίποτα. Απλά τώρα καταλαβαίνω ποια είμαι σε αυτήν την οικογένεια.»
«Μα σταμάτα! Εσύ είσαι ανεξάρτητη, δυνατή. Εγώ είμαι παντρεμένη, ο Νίκος έμεινε άνεργος, μας χρειαζόταν περισσότερο.»
«Ο Νίκος έμεινε άνεργος; Πότε;»
«Πέρσι Τα είπαμε στους γονείς, και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν.»
Η Άννα κούνησε αργά το κεφάλι της. Άρα, είπαν ψέματα και στους γονείς για τους λόγους.
«Και το στεγαστικό μου, που θα το πληρώνω μέχρι τα πενήντα, το σκεφτήκατε όταν αποφασίσατε ποιος το χρειάζεται περισσότερο;»
«Άννα, σταμάτα! Το διαμέρισμα είναι δικό μου, τελεία. Δεν έχει νόημα να μετράμε τα λεφτά των άλλων.»
Η Άννα γύρισε και πήγε προς την πόρτα.
«Τι, έτσι θα φύγεις; Θα θυμώσεις και τέλος;»
«Δεν θυμώνω, Λίτσα. Απλά ξέρω ποια είσαι πραγματικά.»
Στο σπίτι, η Άννα τηλεφώνησε στη μητέρα της.
«Μαμά, πρέπει να μιλήσουμε.»
«Η Λίτσα μου τα είπε ήδη. Γιατί τα κάνεις όλα τόσο μεγάλο θέμα; Σου το έδωσαν, τέλος.»
«Θυμάσαι που μου έλεγες όταν πουλήσετε το διαμέρισμα της γιαγιάς, θα μοιραστείτε τα λεφτά;»
«Το είπα Αλλά άλλαξαν τα πράγματα. Η Λίτσα είναι παντρεμένη, ο Νίκος έχει προβλήματα με τη δουλειά.»
«Κι εγώ έχω στεγαστικό αυτό δεν είναι πρόβλημα;»
«Εσύ τα καταφέρνεις μόνη σου. Μπράβο σου.»
Σε μισή ώρα, τηλεφώνησε ο πατέρας.
«Κορίτσι μου, μην αγχώνεσαι. Βγήκε άσχημα, ναι.»
«Άσχημα, μπαμπά; Τρία χρόνια με κοιτούσες στα μάτια και μου έδινες ελπίδες.»
«Ε νομίζαμε ότι θα καταλάβαινες. Εσύ είσαι τόσο ανεξάρτητη!»
Ναι. Ανεξάρτητη. Γι αυτό μπορεί να πληρώνει χίλια ευρώ το μήνα και να μην παραπονιέται.
Το κυριακάτικο γεύμα στους γονείς ιερή οικογενειακή παράδοση. Η Άννα πήγε, όπως πάντα. Η κόρη της, Σοφία, έπαιζε με το tablet, ο άντρας