Ενώ τα παιδιά και τα εγγόνια μας ζουν στριμωγμένα σε ένα μικρό διαμέρισμα, οι γονείς του γαμπρού μου απολαμβάνουν τη ζωή τους άνετα σε ένα ευρύχωρο σπίτι Η κόρη μου παντρεύτηκε, αλλά δυστυχώς δεν είχαμε τύχη με τον γαμπρό μας και τους γονείς του. Εμείς τα δίνουμε όλα στα παιδιά μας, εκείνα όμως δεν έχουν τίποτα. Πέρασαν οκτώ χρόνια από τον γάμο τους και ακόμα ταλαιπωρούμαστε με αυτή την οικογένεια. Όταν προέκυψε το θέμα της στέγασης, οι γονείς του εκείνου πήραν στάση – δεν έχουμε καμία υποχρέωση γι’ αυτόν. Αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε για να αγοράσουμε διαμέρισμα στα παιδιά. Δεν το θέλαμε γιατί το παλιό μας διαμέρισμα ήταν ωραίο, ζεστό, χτισμένο με τούβλα. Αλλά τι να κάνουμε; Το σημαντικότερο ήταν να έχουν τα παιδιά τη δική τους φωλιά. Το ανακαινίσαμε, αγοράσαμε έπιπλα, όλα αυτά χωρίς βοήθεια από τους γονείς του γαμπρού. Βοηθάω και με τα εγγόνια. Η κόρη μου είναι σε άδεια μητρότητας με το μωρό και ο μεγάλος πάει πρώτη δημοτικού, οπότε τον πηγαίνω και τον φέρνω με το αυτοκίνητο. Η κόρη μου δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη — είναι παράλογο να ξυπνήσει το παιδί, να το ντύσει, να πάει το άλλο στο σχολείο, όλα αυτά σε μία ώρα! Οπότε εγώ και ο παππούς οδηγούμε εναλλάξ, συμμετέχοντας κι εμείς στο μεγάλωμα των εγγονιών. Οι γονείς του γαμπρού, όπως πάντα, κάνουν πως δεν έχουν καμία σχέση και δεν είναι δική τους υπόθεση. Βλέπω αυτή την αδιαφορία και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είναι κάποιοι παππούδες τόσο ψυχροί. Από την αρχή έτσι ήταν. Φανταστείτε να μην δίνετε στο γιο σας ούτε ευρώ για τον γάμο του. Τηλεφώνησα πριν το γάμο, να καθίσουμε να συζητήσουμε για τα παιδιά μας που παντρεύονται. Μου είπαν: – Τι θα γίνει αν χωρίσουν σε ένα μήνα; Τώρα το 70% των ζευγαριών χωρίζουν μέσα στους πρώτους έξι μήνες, τα στατιστικά αυτό λένε! Τελικά εγώ κι ο άντρας μου κάναμε μόνοι τον γάμο, δώσαμε στα παιδιά διαμέρισμα, κι ήρθαν σαν ξένοι στη γιορτή, βάζοντας 500 ευρώ σ’ έναν φάκελο. Κι όμως ο γαμπρός είχε απαιτήσεις. Το διαμέρισμα το πήραμε πριν 8 χρόνια — μια γκαρσονιέρα. Για δύο άτομα ήταν μια χαρά. Τώρα ήρθαν δύο παιδιά και, προφανώς, πλέον δεν φτάνει ο χώρος. Πιστεύω πως ο γαμπρός μου πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία. Του λέω: „Αφού δεν μπορείς να κερδίσεις περισσότερα, γιατί δεν βοηθούν λίγο οι γονείς σου;” Εκείνος όμως λέει όχι, λέει: – Δεν μπορώ να τους το ζητήσω! Του λέω: – Αν θέλεις, το συζητάω εγώ μαζί τους. Ο γαμπρός μου μού απαγόρεψε ακόμα και να το αναφέρω. Έμεινα έκπληκτη από τη στάση του. Δηλαδή, είναι ντροπή να ζητήσει από τους γονείς του, αλλά από εμένα και τον πατέρα του μπορεί να παίρνει για οκτώ χρόνια; Γιατί δεν προσπαθεί μόνος του; Όλοι βρίσκουν τρόπο να αγοράσουν σπίτι. Του λέω — είσαι νέος, θα βρεις ευκαιρία. Ψάξε για δεύτερη δουλειά, πήγαινε στο εξωτερικό για δουλειά. Και στη κόρη μου φέρεται έτσι, τώρα πια με παίρνει και παραπονιέται γιατί ανακατεύομαι. Εκείνος λέει πως οι πεθεροί δεν αλλάζουν, έτσι είναι οι άνθρωποι, δεν βοηθάνε. Έχω στεναχωρηθεί: ζουν χαρούμενοι, πάνε στα σανατόρια, αλλά ούτε κουβέντα να τους πούμε. Ο γαμπρός, φαίνεται, τους το απαγορεύει. Τι καλός γιος! Αλλά για την πεθερά και τον πεθερό του, δεν νιώθει καθόλου κατανόηση.

Cât timp copiii și nepoții mei stau într-un apartament mic într-un cartier aglomerat din Atena, părinții ginerelui meu trăiesc liniștiți într-un spațiu larg, cu vedere la Marele Albastru din Glyfada.

Fiica mea, Calliope, s-a căsătorit, însă nu am avut noroc nici cu ginerele nostru, Nikos, nici cu familia lui. Noi, ca părinți, am încercat mereu să le oferim copiilor noștri tot ce am putut, dar partea cealaltă nu a mișcat niciodată un deget. De opt ani ne tot ducem cu vorba și ne chinuim cu această situație.

Când a venit vorba despre casa în care să stea Calliope și Nikos, părinții lui Nikos s-au spălat pe mâini, spunându-ne că nu e treaba lor.

Am făcut sacrificii pentru a le lua copiilor o locuință. Apartamentul nostru, aflat în Kifisia, era perfect: luminos, cald, construit solid din cărămidă. Dar ce să faci? Am pus binele copiilor pe primul loc, așa că ne-am mutat și le-am cumpărat un apartament. L-am renovat, am pus mobilier nou, dar totul din banii noștri. Părinții lui Nikos nu au oferit nicio drahmă.

Mă zbat să-i ajut și cu creșterea nepoților. Calliope e în concediu maternal cu micuțul Andreas, iar Maria, cea mare, e în clasa întâi. În fiecare dimineață o duc la școală cu mașina. E imposibil pentru Calliope să se descurce singură să trezească ambii copii, să-i îmbrace, să fugă la școală, totul în nici o oră. Eu și soția mea facem cu schimbul, astfel participăm la creșterea nepoților cât putem.

Părinții lui Nikos par mereu neimplicați, ca și cum nu ar avea nicio legătură. Nu-mi vine să cred ce lipsă de suflet pot arăta unii bunici.

Așa a fost de la început. Nici la nuntă nu au dat niciun ajutor. Cu puțin timp înainte, i-am sunat să discutăm, să ne vedem, să facem ceva împreună. Mi-au răspuns sec:

Ce rost are? Dacă divorțează în două luni? Azi toți divorțează, dragă domnule, așa sunt statisticile!

În final, eu și soția mea am organizat nunta, am oferit copiilor un apartament, și tot ei, părinții lui Nikos, au venit la nuntă ca niște străini, cu un plic în care au pus doar 100 de euro.

Și totuși, Nikos are mereu pretenții.

Le-am luat apartamentul acum opt ani, o garsonieră. Pentru doi tineri, era suficient. Între timp, au apărut doi copii și, bineînțeles, a devenit o cutie de chibrituri.

Îi tot spun lui Nikos că poate ar fi cazul să facă ceva; să muncească mai mult, eventual să ceară ajutor de la părinții lui, dacă nu se descurcă.

El însă mi-a zis clar:

Nu pot să le cer ajutorul.

Am răspuns:

Vorbesc eu cu ei, dacă nu îndrăznești tu.

Dar el nici să audă, aproape că mi-a interzis să pomenesc subiectul.

Sunt uimit de poziția lui. Nu poți cere ajutor părinților tăi, dar iei liniștit de la noi, părinții soției. Opt ani a tot primit bani de la mine. Oamenii în Grecia se zbat și reușesc să cumpere un apartament. Îi spun mereu: Ești tânăr, fă ceva, ia-ți un al doilea job, pleacă, dacă trebuie, și la muncă sezonieră pe insule.

Așa face și cu Calliope; o tot ceartă că mă amestec prea mult. Spune că așa sunt părinții lui, nu poți să-i schimbi, nu vor să se implice.

Mă doare sufletul. Ei, părinții lui Nikos, se plimbă în weekenduri la Loutraki, merg la spa și la taverne, iar noi nu putem să le spunem nimic. Iar Nikos, ca un fiu model, nici nu vrea să-i supere. Pentru noi, însă, nicio grijă.

Asta e viața, zic. În Grecia, unii bunici știu doar să-și trăiască traiul, iar ceilalți să-și poarte copiii și nepoții în spate.