Πρόσφατα απέκτησα το δικό μου διαμέρισμα στην Αθήνα και ανυπομονούσα να μοιραστώ τα ευχάριστα νέα με την οικογένειά μου τους γονείς και την αδερφή μου, την Ελευθερία. Όμως, η αντίδρασή τους με άφησε άφωνη. Τα διαμερίσματα στην πρωτεύουσα κοστίζουν πραγματικά μια περιουσία, κι εγώ χρειάστηκε να δουλέψω χρόνια για να μαζέψω το απαραίτητο ποσό. Είχα κουραστεί από τις συνεχείς μετακομίσεις και τους δύστροπους ιδιοκτήτες και πήρα την απόφαση να πάρω στεγαστικό δάνειο ώστε να αποκτήσω το δικό μου σπίτι. Είχα ήδη μαζέψει μια γενναία προκαταβολή και ήξερα ότι μπορούσα να αντεπεξέλθω στις δόσεις, αλλά αυτό σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα πια να βοηθάω οικονομικά την οικογένεια με την ίδια άνεση όπως παλιά.
Για σχεδόν πέντε χρόνια, πλήρωνα τα δίδακτρα της Ελευθερίας στο πανεπιστήμιο και της έστελνα κάθε μήνα χρήματα για να περνάει, χωρίς να το απαιτεί κανείς. Το έκανα από αγάπη, επειδή πίστευα βαθιά πως οι οικογένειες πρέπει να στηρίζονται. Όταν κάλεσα τους γονείς μου και την Ελευθερία στο νέο μου διαμέρισμα, μάλιστα, το πέρασαν για ακόμα ένα νοικιασμένο σπίτι. Όταν τους είπα όμως πως αυτό το σπίτι ήταν πλέον δικό μου, όχι μόνο δεν χάρηκαν, δεν μου είπαν καν συγχαρητήρια κι αυτό πραγματικά με πλήγωσε.
Μόλις ανακοίνωσα ότι δυστυχώς, λόγω του δανείου, η οικονομική βοήθεια θα μειωνόταν, έγινε χαμός. Με κατηγόρησαν πως είμαι εγωίστρια και πως με τις επιλογές μου κατέστρεψα τα δικά τους σχέδια. Η μητέρα μου, η Μαρία, πετάχτηκε θυμωμένη πως τώρα θα πρέπει να αρχίσουν να ξοδεύουν από τις δικές τους οικονομίες για να συνεχίσει η αδερφή μου τις σπουδές της. Η Ελευθερία, μέσα στην αναστάτωση, επέμενε να τηρήσω την υπόσχεσή μου να της αγοράσω το τελευταίο μοντέλο κινητού, παρότι της εξήγησα την κατάσταση. Εκείνη τη στιγμή, δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ πως πάντα με αναζητούσαν όποτε υπήρχε ανάγκη για λεφτά μια απαίτηση χωρίς ενδιαφέρον για τα δικά μου όνειρα ή για το πώς περνούσα.
Καθόμουν αποσβολωμένη, σχεδόν ανίκανη να αντιδράσω. Δεν ένιωσα λύπη, μονάχα μια τεράστια απορία. Πότε αλήθεια άρχισαν να με βλέπουν όχι ως αγαπημένη τους, αλλά ως πορτοφόλι; Μήπως ήμουν πάντα απλώς ένα μέσο για τους δικούς τους στόχους; Αυτές οι σκέψεις με κατέκλυσαν, αφήνοντάς με με μια πικρή γεύση για το τι πραγματικά ήταν οι σχέσεις μας.
