Pe când eram φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και προσπαθούσα ταυτόχρονα να δουλέψω, τα χρήματα δεν έφταναν σχεδόν για τίποτα. Κι όμως, εκείνη την περίοδο ήμουν ευτυχισμένος η ζωή κυλούσε ήρεμα, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Εγώ και η σύζυγός μου, η Ευγενία, νοικιάζαμε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παγκράτι και το ενδεχόμενο να κάνουμε παιδιά δεν το είχαμε συζητήσει ακόμα σοβαρά. Πρώτα ονειρευόμασταν να αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι και μετά να σκεφτούμε την οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν ήδη συνταξιούχοι· έχω και μια μικρότερη αδερφή, τη Χριστίνα. Η Χριστίνα είχε μόλις χωρίσει κι έμενε με τον γιο της, τον μικρό Μανώλη, που μόλις ξεκίνησε την πρώτη Δημοτικού. Στην οικογένειά μας ποτέ δεν κυκλοφορούσε πολύ χρήμα, όμως πάντα τα βγάζαμε πέρα όπως μπορούσαμε.
Εκείνες οι μέρες φάνταζαν τότε σαν μια πραγματική άνοιξη στη ζωή μου. Μόλις αποφοίτησα, ήρθε και η μεγάλη προαγωγή στη δουλειά έγινα βασικός βοηθός του προϊσταμένου μας σε μια εταιρεία στη Συγγρού. Αυτό άλλαξε εντελώς το μισθό μου, τον ανέβασε όσο δεν περίμενα. Εγώ κι η Ευγενία αμέσως αποφασίσαμε να πάρουμε στεγαστικό δάνειο, οπότε μετακομίσαμε επιτέλους στο δικό μας διαμέρισμα στου Ζωγράφου. Και, όπως ήρθαν τα πράγματα, η Ευγενία μετά από ένα μήνα μου ανακοίνωσε με μάτια που έλαμπαν πως είναι έγκυος. Αρχίσαμε τα σχέδια και τις αγωνίες για τον ερχομό του παιδιού μας. Η οικογένεια, μόλις άκουσε για την προαγωγή μου, ξέσπασε σε χαρές κι ευχές.
Όμως τότε ξεκίνησε να βαραίνει η σκιά της ευθύνης. Οι γονείς μου άρχισαν να μου υπενθυμίζουν πως πρέπει να στηρίξω τη Χριστίνα και τον εγγονό τους, τον Μανώλη. Από την άλλη, η αδερφή μου στάθηκε μπροστά μου απαιτώντας να βοηθήσω και τη μαμά και τον μπαμπά, μιας και ήμουν ο μεγάλος της αδερφός. Τα χρήματά μου άρχισαν να λιώνουν σαν παγωτό στου Ιουνίου τον ήλιο. Άλλοτε ο πατέρας ήθελε καινούργια τηλεόραση «για τα ματς» άλλοτε ο Μανώλης ζητούσε λεφτά για μια ακριβή σχολική εκδρομή στη Θεσσαλονίκη. Η Ευγενία άρχισε να κρατάει μούτρα· τώρα που έμεινε στο σπίτι με άδεια μητρότητας, της έλειπαν τα λεφτά, και κατηγορούσε δίκαια ίσως τα σόγια που ζούσαν με τον κόπο μας. Πρέπει να βάλω φρένο στις απαιτήσεις των συγγενών. Πλέον μου παίρνουν και το τελευταίο ευρώ από τον λογαριασμό, ενώ εγώ πρέπει να μαζεύω χρήματα για τον ερχομό του παιδιού μας. Τα ρούχα του μωρού στην Αθήνα, όλα πανάκριβα…
