Η μητέρα σου ήρθε για σένα. Φεύγεις.
Λένε ότι κάθε παιδί στο ορφανοτροφείο περιμένει αυτές τις λέξεις. Η Μαρία όμως σάστισε σαν να της έριξαν ένα χαστούκι.
Έλα, ετοιμάσου, γιατί καθόσαι έτσι;
Η Ελένη την κοίταζε μπερδεμένη. Δεν καταλάβαινε γιατί το κορίτσι δεν χάρηκε. Η ζωή στο ορφανοτροφείο δεν ήταν και πολύ γλυκιά. Πολλά παιδιά έφευγαν ακόμα και στον δρόμο. Η Μαρία όμως επέστρεφε σπίτι της και φαινόταν δυσαρεστημένη.
Δεν θέλω, ψιθύρισε, γυρίζοντας προς το παράθυρο. Η φίλη της, η Άννα, την κοίταξε περίεργα, αλλά δεν είπε τίποτα. Κι εκείνη δεν καταλάβαινε αυτή την αντίδραση. Θα χάρονε να επέστρεφε κι εκείνη σπίτι, αλλά κανείς δεν την περίμενε.
Μαρίτσα, τι συμβαίνει; ρώτησε η Ελένη. Στη περιμένει η μητέρα σου.
Δεν θέλω να τη δω. Δεν θέλω να γυρίσω κοντά της.
Τα άλλα κορίτσια άκουγαν με ενδιαφέρον τη συζήτηση, και η Ελένη αποφάσισε ότι δεν ήταν για δημόσια ακρόαση.
Έλα μαζί μου.
Η δασκάλα πήγε τη Μαρία σε ένα γραφείο και την κοίταξε με συμπόνια.
Η μητέρα σου έκανε πολλά λάθη, αλλά φαίνεται να προσπαθεί να διορθωθεί. Γι αυτό της επέτρεψαν να σε πάρει πίσω.
Νομίζετε ότι είναι η πρώτη φορά; Η Μαρία γέλασε και κούνησε το κεφάλι της. Είμαι στο ορφανοτροφείο για δεύτερη φορά. Την πρώτη φορά που με πήρε πίσω, έκανε πως άλλαξε. Κρύβανε τα ποτά, έκανε καθαριότητα, αγόραζε φαγητό, βρήκε δουλειά. Όταν ήρθαν για έλεγχο, όλα φαίνονταν υπέροχα. Αλλά μόλις με πήραν πίσω, ξαναέπεσε στα παλιά της. Με θέλει μόνο για τα επιδόματα.
Μαρίτσα, δεν μπορώ να επηρεάσω αυτή την απόφαση. Και στο σπίτι ίσως είναι καλύτερα προσπάθησε να την πείσει η Ελένη.
Καλύτερα; Ξέρετε τι σημαίνει να πεινάς; Ή να πας σχολείο με σκισμένα παπούτσια όταν έξω κάνει κρύο; Ή να κρύβεσαι στο δωμάτιό σου και να προσεύχεσαι να μην μπουν οι φίλοι της μητέρας σου; Γιατί δεν της αφαιρούν επιτέλους την κηδεμονία;
Τα μάτια της Μαρίας γέμισαν δάκρυα. Ναι, δεν της άρεσε το ορφανοτροφείο, αλλά τουλάχιστον έτρωγε και ντυνόταν. Και ένιωθε ασφάλεια. Στο σπίτι όμως δεν ήταν έτσι.
Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, αναστέναξε η δασκάλα.
Της έκανε πραγματικά λύπη η Μαρία. Το κορίτσι ήταν έξυπνο, παράξενο για ορφανοτροφείο. Ίσως και η μητέρα της να ήταν ενδιαφέρων άνθρωπος κάποτε, πριν πέσει στη μέθη. Και παρόλο που η Ελένη δούλευε στο ορφανοτροφείο εφτά χρόνια, ήταν η πρώτη φορά που ένα παιδί δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι.
Μπορώ να ζήσω μόνη μου; ρώτησε η Μαρία. Θα δούλευα, θα έβρισκα ένα δωμάτιο να νοικιάσω.
Μόνο όταν γίνεις ενήλικη, κούνησε το κεφάλι της η Ελένη.
Είμαι σχεδόν δεκαέξι! Είμαι μεγάλη!
Κι η Ελένη πίστευε πως η Μαρία ήταν υπερβολικά ώριμη για την ηλικία της. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Δυστυχώς, πρέπει να είσαι υπό την επίβλεψη ενός ενήλικα. Υπάρχει κάποιος άλλος που θα μπορούσε να πάρει την κηδεμονία; ρώτησε. Και να ζητήσει να σου αφαιρέσουν την κηδεμονία από τη μητέρα σου.
Δεν έχω κανέναν άλλο Όταν ζούσε η γιαγιά μου, ήταν καλύτερα, αλλά τώρα είναι ανυπόφορο.
Και ο πατέρας σου;
Πέθανε από το ποτό.
Η Μαρία το είπε τόσο ήρεμα, σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό. Αν και, στην περίπτωσή της, ήταν.
Οι συγγενείς του;
Η Μαρία σκέφτηκε.
Νομίζω ότι η μητέρα του ζούσε, αλλά δεν την ξέρω. Δεν μιλούσε με τον γιο της. Και την καταλαβαίνω, γέλασε. Ούτε εγώ θα μιλούσα μαζί του.
Ας κάνουμε κάτι, είπε η Ελένη. Προσπάθησε να ζήσεις με τη μητέρα σου, κι εγώ θα ψάξω για τη γιαγιά σου. Σύμφωνοι;
Η Μαρία έγνεψε. Τι άλλη επιλογή είχε;
Φυσικά, η μητέρα της έπαιξε θέατρο. Την άρπαξε, κλαίγοντας δυνατά. Ζητούσε συγγνώμη, την αγκάλιαζε.
Αλλά η Μαρία δεν αντέδρασε. Ήξερε ότι μόλις γυρίσουν σπίτι, η μητέρα της θα ξαναγίνει η ίδια.
Και έτσι έγινε. Την πρώτη μέρα κράτησε τον εαυτό της, αλλά τη δεύτερη γύρισε από το μαγαζί με ποτά.
Κι όλα επανήλθαν. Η μητέρα της έπινε, την έδιωξαν από τη δουλειά. Η Μαρία ζούσε ξανά στην κόλαση.
Όταν μια νύχτα, μερικούς μήνες αργότερα, ένας μεθυσμένος άντρας μπήκε στο δωμάτιό της και η Μαρία με δυσκολία τον έδιωξε, κατάλαβε ότι δεν άντεχε άλλο.
Ευτυχώς, η Ελένη της είχε δώσει το τηλέφωνό της. Και η Μαρία τη πήρε. Της είπε ότι είτε θα πάει στον δρόμο, είτε θα γυρίσει στο ορφανοτροφείο.
Βρήκα τη γιαγιά σου, της είπε. Θα της μιλήσω. Αν
