Μουτρειςπενήντα είναι και, επιτέλους, ζω για μένα. Χωρίς ενοχές, χωρίς τον φόβο να «μην είμαι όπως πρέπει» ή να ικανοποιώ κάποιον άλλο. Στο μικρό μου «κονοστρώμα» κυριαρχεί η ησυχία ήρεμη, απαλόπασχα, σχεδόν σιωπηλή. Οι ανεπιθύμητες συναισθηματικές καταιγίδες που με κατέτρωσαν παλιότερα έχουν εξαφανιστεί. Κανένας δεν μου λέει πώς να ζω, τι να φοράω ή για τι να ονειρεύομαι. Επαναπροσδιορίζομαι, ανήκω ξανά στον εαυτό μου.
Τα πρωινά μου αρχίζουν χαλαρά. Όταν θέλω, πατάω το κουμπί του αγαπημένου μου ραδιοφώνου, ή απλώς απολαμβάνω τη σιωπή και τη μυρωδιά ενός φρεσκοζεστένου λουκουμά με μέλι. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, παρακολουθώ τη ζωή να ξυπνά στην Πλάκα, και σκεφτίζω πόσο ωραία είναι η συνύπαρξη με τον εαυτό μου. Κανείς δεν μου φωνάζει γιατί «καταστέλλω» το βιβλίο ή γιατί το δείπνο καθυστερεί. Η σιωπή δεν είναι πλέον εχθρός έγινε ο πιο πιστός μου φίλος.
Κάποτε πίστευα πως η μοναξιά είναι κάτι ελλιπές. Από παιδί μας τυλίγουν με το μύθο πως η γυναίκα πρέπει να είναι «δίπλα σε κάποιον», να φροντίζει, να λιώνει, να κρατά τη φωτιά του σπιτιού. Έζησα έτσι πολύ και ξεχάστηκα προσπαθώντας να είμαι η «καλή σύζυγος», η «σωστή γυναίκα». Με τα χρόνια όμως συνειδητοποίησα: η αγάπη δεν είναι αυτοθυσία. Η αγάπη είναι σεβασμός, ηρεμία και αποδοχή. Και ο πρώτος που πρέπει να αγαπήσω είναι ο εαυτός μου.
Μερικές φορές περνάει μια σκέψη: «Μάλλον θα ξαναπροσπαθήσω με κάποιον;». Αρκεί να θυμηθώ πόση ενέργεια, πόσο νεύρο μου έσπασαν οι εξωτερικές απαιτήσεις, τα σχόλια, οι παρεξηγήσεις, και ξανανιώθω σαν να θέλω απλώς να αγκαλιάσω τη δική μου ελευθερία. Απαλή σαν το πρωινό αεράκι, δεν ζητά εξηγήσεις, δεν απαιτεί συμβιβασμούς. Μου ταιριάζει.
Τώρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, όποτε θέλω, και με όποιον θέλω. Θέλω; βγαίνω για περίπατο στο Λόφο του Φιλοθέη. Θέλω; μένω σπίτι, τυλίγομαι στην κουβέρτα και ρίχνω μάτια σε παλιές ταινίες του «Κύπρου». Μπορώ να μείνω σιωπηλή όλη μέρα, ή να καλέσω ξαφνικά τη φίλη μου Αλεξία και να γελάσω μέχρι δάκρυα. Κανείς δεν με ελέγχει, δεν ζητά αναφορές, δεν ζήλει. Είναι ένα απίστευτο αίσθημα: ελευθερία όχι μόνο εξωτερική, αλλά και εσωτερική.
Μου αρέσει το σενάριο της ζωής που αποτελείται από μικρές, ευχάριστες στιγμές: συναντιόμαστε, γελάμε, περνάμε ένα ωραίο βράδυ και όλοι επιστρέφουμε στο σπίτι μας, στη ζεστή Αθήνα, όπου η ησυχία κυριαρχεί και δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Χωρίς δραματικές σκηνές, χωρίς «συγκεκριμένο σχέδιο», χωρίς συναισθηματικές κούνιες. Απλώς ανθρώπινη ζεστασιά, ελαφρότητα και αμοιβαίος σεβασμός.
Επιλέγω την ελαφρότητα. Επιλέγω τον εαυτό μου. Καθότι τα τριάνταπέντε χρόνια έχουν φύγει, συνειδητοποίησα πως η ευτυχία δεν έρχεται από κάποιον άλλον γεννιέται μέσα μας. Για να τη νιώσεις πρέπει απλώς να επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι αληθινός. Χωρίς μάσκες, χωρίς ρόλους, χωρίς το φόβο να μείνεις μόνο. Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία· είναι ένα κύμα πολυτέλειας όταν μάθεις να είσαι αυτοδίκαιος.
Τριάνταπέντε. Δεν τρέχω πίσω, δεν κρύβομαι. Απλά ζω. Κάθε μέρα είναι μια ακόμη ευκαιρία να ευχαριστήσω τη ζωή για την ησυχία, την εμπειρία, την ελευθερία και για το ότι, επιτέλους, είμαι στο κέντρο του δικού μου κόσμου.
