Έχεις ιδέα πόσο κουραστικό είναι να μην τελειώνουν ποτέ οι υποχρεώσεις της δουλειάς; Τελευταία, ο Γιώργος επέστρεφε πάντα αργά σπίτι, γιατί η δουλειά του είχε γίνει πιο απαιτητική. Η Ελένη έβαλε τα παιδιά για ύπνο και πήγε να φτιάξει ένα τσάι. Ο Γιώργος ακόμα δεν είχε γυρίσει. Τους τελευταίους μήνες ήταν πολύ απασχολημένος και σπάνια έφτανε νωρίς.
Η Ελένη τον λυπόταν και προσπαθούσε να μην τον βαραίνει με τα προβλήματα του σπιτιού. Άλλωστε, αυτός ήταν ο μόνος που έφερνε χρήματα στο σπίτι. Μετά το γάμο τους είχαν αποφασίσει: η Ελένη θα φρόντιζε το σπίτι και τα παιδιά, ενώ ο Γιώργος θα εξασφάλιζε μια άνετη ζωή. Έρχονταν το ένα παιδί μετά το άλλο, και με κάθε γέννηση ο Γιώργος χαροποιούνταν, λέγοντας πως δεν ήθελε να σταματήσουν.
Αλλά η Ελένη κουραζόταν από τις ατέλειωτες πάνες, τα μπιμπερό και τις άυπνες νύχτες. Αποφάσισε να σταματήσει προσωρινά με τα παιδιά.
Ο Γιώργος γύρισε μετά τα μεσάνυχτα. Φαινόταν λίγο χαρούμενος. Όταν η Ελένη τον ρώτησε γιατί άργησε τόσο, της απάντησε:
«Ελενίτσα μου, κουράστηκα με τη δουλειά. Οι συνάδελφοι κι εγώ αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε λίγο».
«Παναθέ μου!» χαμογέλασε η Ελένη. «Έλα, να σε ταϊσω!»
«Όχι, φάγαμε μεζέ. Καλύτερα να πάω για ύπνο».
Πλησίαζε η 8η Μαρτίου, η Ημέρα της Γυναίκας. Η Ελένη, αφού ζήτησε από τη μητέρα της να φροντίσει τα παιδιά, πήγε στο εμπορικό κέντρο. Ήθελε να γιορτάσει αυτήν την ημέρα ξεχωριστά: ένα ρομαντικό δείπνο μόνο τους δυο τους. Η μητέρα της συμφώνησε να πάρει τα παιδιά.
Εκτός από φαγητό και δώρα, η Ελένη αποφάσισε να αγοράσει και κάτι για εμένα. Είχε καιρό να πάρει τίποτα για τον εαυτό της ντράπηκε να ζητήσει χρήματα από τον άντρα της για ρούχα, και δεν είχε και πολύ χρόνο να βγει. Το τελευταίο της ρούχο ήταν ένα πυτζάμα, που προφανώς δεν ταίριαζε για τέτοιο βράδυ. Μπήκε σε ένα κατάστημα ρούχων, διάλεξε μερικά φορέματα και άρχισε να τα δοκιμάζει.
Όταν δοκίμαζε το δεύτερο φόρεμα, άκουσε από το διπλανό καμπινέ μια γνωστή φωνή:
«Μμμ, θέλω να σε ξετυλίξω τώρα!»
Ακολούθησε το γέλιο μιας κοπέλας.
«Περίμενε λίγο, αχόρταγε! Πήγαινε να διαλέξεις κάτι για τη γυναίκα σου!»
«Γιατί της χρειάζεται; Είναι βυθισμένη στα παιδιά. Τους είναι αδιάφορο τι φοράει αρκεί να έχουν φάει, να έχουν αλλαχτεί και να έχουν μαζέψει τα παιχνίδια τους! Θα της πάρω ένα μίξερ! Ή μια μηχανή ψωμιού ας χαρεί!»
Η Ελένη σάστισε. Προσπάθησε να κάνει όσο λιγότερο θόρυβο γινόταν, συνεχίζοντας να δοκιμάζει τα φορέματα και να ακούει τις φωνές από το διπλανό καμπινέ.
«Αν ρωτήσει που ξόδεψες τόσα λεφτά», συνέχισε η κοπέλα γελώντας, «το μίξερ και η μηχανή ψωμιού δεν κοστίζουν τόσα»
«Και γιατί να εξηγηθώ; Εγώ δουλεύω, κι εκείνη κάθεται σπίτι χωρίς έλλειψη! Της δίνω ένα ποσό για το σπίτι και τέλος! Ας είναι και ευγνώμον γι αυτό!»
Φαινόταν πως τελείωσαν τα δοκιμαστικά, γιατί οι φωνές έσβησαν. Η Ελένη κρυφοκοίταξε από το καμπινέ. Ναι, ο αγαπημένος της άντρας στεκόταν στην ταμειακή με μια ξανθιά και πλήρωνε. Αφού πλήρωσε, γύρισε προς τη κοπέλα και τη φίλησε στα χείλη χωρίς να ντραπεί.
«Όλα καλά;» Η Ελένη συνειδητοποίησε πως καθόταν στο καμπινέ κοιτώντας το κενό.
«Ναι, ναι, όλα καλά!» Τράβηξε την κουρτίνα και έδωσε τα φορέματα στη
