Δεν χώρισα με τον άντρα μου επειδή με απάτησε.

Nie rozstałam się z mężem dlatego, że mnie zdradził.
Odeszłam, bo w niedzielny wieczór słuchał pomeczowych wywiadów, kiedy nasz pies dostawał ataku padaczki na dywanie w salonie.
I dlatego, że kiedy wszystko się skończyło, powiedział mi, że powinnam była mu lepiej o tym przypomnieć.
Nie rozwodzę się z przemocowym mężczyzną.
Odchodzę od porządnego faceta. Takiego, o którym wszyscy mówią: dobry człowiek.
Zwalniam z życia dorosłego mężczyznę, który przez dwadzieścia lat konsekwentnie unikał prawdziwej odpowiedzialności.
Mam na imię Linda, mam 52 lata.
Z zewnątrz mój mąż to ideał: wita się z sąsiadami na klatce, pomaga, gdy komuś nie odpala samochód, latem rozpala grilla, przynosi wino na kolacje. Pracuje, nie pije za dużo, nie robi awantur.
Przecież cię nie bije mówiła moja matka.
To dobry człowiek. Przecież kocha tego psa.
Ale jednej nocy, siedząc na plastikowym krześle w całodobowej klinice weterynaryjnej, zrozumiałam coś bardzo ważnego:
miłość to nie mówienie ja się tym zajmę.
Miłość to pamiętanie o tym, co utrzymuje przy życiu tych, których kochasz.
Pies ma na imię Roki.
Roki nie jest rasowy. To stary kundel z chorymi biodrami, wielkim sercem i ciężką epilepsją. Żeby żyć normalnie, potrzebuje jednej tabletki codziennie o 19:00.
Nie o wpół do ósmej.
Nie jak się skończy.
O siódmej.
Przez lata byłam systemem operacyjnym tego domu.
Wiem, kiedy są rachunki.
Wiem, do jakiego lekarza zadzwonić.
Wiem, gdzie są dokumenty.
Wiem, jaki lek bierze Roki i o której.
Mój mąż pomaga.
Jak mu powiem, żeby wyniósł śmieci wyniesie.
Jak dam listę zrobi zakupy.
Ale to ja myślę, planuję i pamiętam.
To ja noszę cały mentalny ciężar.
W zeszłą niedzielę miałam dyżur w szpitalu. Oddział był pełen, nie mogłam wyjść. O 17:30 zadzwoniłam do niego.
Nie zdążę na kolację. Coś jest w lodówce. Ale posłuchaj uważnie: o 19:00 daj Rokiemu tabletkę. Jest w niebieskim pojemniku na stole. Ustaw sobie alarm.
Jasne, spokojnie odpowiedział. W tle leciała audycja sportowa.
O 18:45 napisałam SMS-a:
Roki tabletka za 15 minut.
Odpisał: ok.
Wróciłam do domu o 21:30.
Cisza. Roki nie czekał przy drzwiach.
Mąż siedział w fotelu, radio grało, na stoliku leżało pudełko po pizzy.
Gdzie jest Roki?
No dziwnie się zachowywał.
Serce mi zapadło się w żołądek.
Znalazłam go zakleszczonego między krzesłem a ścianą. Sztywny, z pianą na pysku, łapy drżały bez kontroli. Trwał atak. Jak długo nie wiem. Może godzinę. Może dłużej.
Nie krzyczałam. Zrobiłam to, co zawsze: rozwiązałam problem.
Zapakowałam go do auta, pojechałam do nocnego weterynarza, z panicznym strachem, że będzie za późno. Godziny czekania. Strach. Wysoki rachunek. Roki przeżył na środkach uspokajających.
Kiedy wróciłam do domu o trzeciej nad ranem, mąż stał w drzwiach.
I co? Wszystko dobrze?
A potem powiedział zdanie, które zakończyło nasze małżeństwo:
Słuchałem wywiadów po meczu, rozproszyłem się. Powinnaś była zadzwonić dokładnie o siódmej.
Wtedy zrozumiałam wszystko.
Nie chodziło o tabletkę.
Chodziło o to, że odpowiedzialność nigdy nie była jego.
Jeśli coś szło nie tak, to dlatego, że ja nie dopilnowałam.
Spojrzałam na niego i powiedziałam spokojnie, aż sama siebie nie poznałam:
Nie jestem twoją matką. Nie jestem twoją sekretarką. Zadzwoniłam. Napisałam. Jedyny sposób, żebym miała pewność, to wrócić ze szpitala i sama włożyć mu tabletkę do pyska. A jeśli mam robić nawet to powiedz mi, po co ty tu jesteś?
Próbował się bronić.
Przecież robię dużo rzeczy. Dzisiaj nawet skosiłem trawę.
Nie odpowiedziałam.
Ty wykonujesz polecenia. Ja noszę ciężar. A dzisiaj twoje rozproszenie prawie zabiło kogoś, kogo kocham.
Dziś pakuję kartony.
Roki leży przy drzwiach. Jest jeszcze słaby, ale wie, że wyjeżdżamy. Nie potrzebuje wyjaśnień.
Odchodzę nie dlatego, że przestałam kochać męża.
Odchodzę, bo nie chcę już być jedyną dorosłą osobą w pokoju.
Bo partner to nie ktoś, kto pomaga, kiedy się go poprosi.
Partner widzi.
Pamięta.
Troszczy się.
Otworzyłam drzwi samochodu.
Chodź, Roki.
Wszedł powoli. Bez przypominania.
Ja natomiast w końcu przestałam prowadzić całe życie, podczas gdy ktoś inny spał na tylnym siedzeniu..Please adapt and rephrase it for the Greek, Modern culture.