2 Μαΐου
«Φύγε από κοντά μου!» φώναξα στη Δανάη, κοιτώντας τη να κλαίει απαρηγόρητη. «Φτιάξε τη ζωή σου μακριά του!»
«Μα ο Άρης είναι ο άντρας μου Μαζί μεγαλώνουμε μια κόρη, Ιφιγένεια. Δεν μπορείς να χτίσεις τη ζωή σου πάνω στη δυστυχία κάποιου άλλου», ψιθύρισε, τρέμοντας.
«Μη μου το λες αυτό! Δεν είναι φυσιολογικό να ζεις χωρίς αισθήματα. Δε σε διώχνει το παιδί, εσύ τον αφήνεις. Δεν έχω αντίρρηση να βλέπει τη μικρή.»
Γύρισα την πλάτη μου και έφυγα. Εκείνο το απόγευμα, ο Άρης πήρε την απόφασή του. Άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του και άφησε τη Δανάη. Τον παρακαλούσε να μη διαπράξει αυτή τη βλακεία. Έμεινε πίσω με το ερώτημα γιατί η αντίζηλός της να είναι καλύτερη από εκείνη.
«Δεν αντέχω άλλο να ζω μαζί σου. Δεν σε νοιάζομαι πια. Δεν είναι το ίδιο με τη Δανάη. Μαζί της νιώθω πως ζω ξανά», μου είπε ο Άρης.
Πέρασαν μήνες δύσκολοι. Την πρώτη περίοδο ήμουν συγκλονισμένη. Αλλά σταδιακά κατάλαβα πως πρέπει να προχωρήσω, όσο δύσκολο κι αν είναι. Η Ιφιγένεια μεγάλωνε, κι εγώ ήμουν λογίστρια στο επάγγελμα.
Αποφάσισα να προσπαθήσω να βρω μια θέση ως λογίστρια. Στη συνέντευξη, ο διευθυντής, Νίκος Παπαδημητρίου, έδειξε να με συμπαθεί. Εντυπωσιάστηκε από την υπευθυνότητά μου και τη διάθεσή μου να αναπτυχθώ επαγγελματικά. Η μητέρα μου, η κυρία Μαριέττα, δέχτηκε με προθυμία να κρατά την Ιφιγένεια όσο θα δούλευα.
Αφοσιώθηκα στη δουλειά και άφησα στην άκρη την προσωπική μου ζωή. Τα χρόνια πέρασαν με δουλειά αδιάκοπη. Σιγά σιγά, αναδείχθηκα και έγινα αναπληρώτρια διευθύντρια του λογιστηρίου.
Ο μόνος άντρας με τον οποίο συναναστρεφόμουν πολύ ήταν ο Νίκος. Ήταν ευγενικός και κατανόητικός. Κι εγώ έτρεφα συμπάθεια για εκείνον αλλά γνώριζα πως είχε οικογένεια, δύο παιδιά δεν ήθελα ούτε να σκεφτώ το ενδεχόμενο να χαλάσω έναν γάμο.
Όμως δεν συνέβαινε το ίδιο και με τον Νίκο. Κάποια μέρα, μου μίλησε ανοιχτά: ήταν ερωτευμένος μαζί μου και σκεφτόταν να αφήσει τη γυναίκα του. Μου υποσχέθηκε πως δεν θα αμελούσε τη φροντίδα των παιδιών του.
Η εμπειρία με τον Άρη με είχε στιγματίσει βαθιά. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Θυμόμουν τα λόγια που είχα πει κάποτε στην ερωμένη του Άρη: «Δεν μπορείς να χτίσεις την ευτυχία σου πάνω στη δυστυχία κάποιου άλλου».
Αλλά ο Νίκος επέμεινε. Έτσι, με τον καιρό, η σχέση μας άλλαξε. Ξεκίνησε από συναδελφική εκτίμηση και μετατράπηκε σε κάτι περισσότερο. Ο Νίκος συνέχιζε να υποστηρίζει ότι δεν αγαπούσε πια τη σύζυγό του, πως ο γάμος τους ήταν λάθος. Αλλά εγώ κρατούσα αποστάσεις. Είχα ακούσει τη συζήτησή τους ήξερα τι ζούσε η γυναίκα του. Δεν ήθελα να μπω στη μέση και να γίνω αιτία να διαλυθεί η οικογένειά τους. Ήξερα ότι κάποτε θα ερχόταν η στιγμή να συναντήσω τη σύζυγό του. Και όντως, μια μέρα φεύγοντας από το γραφείο, είδα μια γυναίκα να έρχεται προς το μέρος μου. Κατάλαβα αμέσως ποια ήταν.
Στάθηκε απέναντί μου, μουδιασμένη. «Είσαι εσύ;» ρώτησε.
«Ναι, εγώ είμαι», απάντησα ψιθυριστά. Ήταν η Δανάη.
Άρχισε να με πείθει πως είχα δίκιο εξαρχής: «Δεν μπορείς να χτίζεις τη ζωή σου πάνω στη συμφορά αλλουνού».
«Θυμήσου τι μου είχες πει πριν μερικά χρόνια», είπα παγωμένη.
«Ναι, είχα άδικο. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να σου πάρω τον άντρα. Όλα επιστρέφουν σαν μπούμερανγκ. Μην του το στερήσεις όμως τώρα. Δεν αγάπησα ποτέ κανέναν όπως τον Νίκο. Αυτός ήταν ο λόγος που άφησα τον Άρη. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον Νίκο. Ήσουν κι εσύ στη θέση μου και ξέρεις πόσο πονάει. Πρέπει να με καταλάβεις. Άλλωστε η ζωή είναι μπούμερανγκ. Εσύ έχεις το παιδί σου.»
«Σταμάτα!» φώναξα, αλλά δεν ήθελα να τον εκδικηθώ, ούτε αυτή τη γυναίκα. Όμως ο Νίκος τελικά με έπεισε πως έχω δικαίωμα στην ευτυχία.
«Αν μείνω με εκείνη, τρεις άνθρωποι θα είναι δυστυχισμένοι: εγώ, εσύ και η Δανάη. Δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν την αγαπώ, και αλήθεια, δεν την αγάπησα ποτέ. Με μπέρδεψε η επίμονη αγάπη της. Θα την αφήσω, έτσι κι αλλιώς.»
Σκέφτηκα πολύ. Ποιος θα ήταν ευτυχισμένος, αν όλα έμεναν ως είχαν; Κανείς. Έδωσα μια ευκαιρία στη δικιά μου ευτυχία, με την ελπίδα πως κάθε καινούργια αρχή μπορεί να έχει νόημα, αν γίνει με ειλικρίνεια.
