5 Δεκεμβρίου
Σήμερα συνέβη κάτι που με έβαλε πραγματικά σε σκέψεις. Θα το σημειώσω εδώ, μήπως και καταφέρω να βγάλω άκρη.
Προχτές, στη γιορτή μιας καλής φίλης μου της Ελένης, γνώρισα έναν τύπο, τον Γιώργο. Ήταν φίλος του φίλου της, και φάνηκε από την αρχή ότι υπήρχε χημεία μεταξύ μας. Μετά τη γιορτή, μου πρότεινε να βγούμε για μια βόλτα, να γνωριστούμε καλύτερα. Έτσι, συμφωνήσαμε να βρεθούμε σήμερα το απόγευμα.
Όταν συναντηθήκαμε, μου είπε χαμογελώντας: Να πεταχτούμε λίγο μέχρι τον Σκλαβενίτη να πάρουμε μερικά πράγματα; Θα πάμε μετά στο σπίτι ενός φίλου μου στη Νέα Σμύρνη, να τσιμπήσουμε κάτι όλοι μαζί. Έκανε κρύο, κι αφού δεν πρότεινε καμιά εναλλακτική – μια καφετέρια στην πλατεία Συντάγματος, έστω, ή σινεμά στο Κολωνάκι – είπα να το ακολουθήσω.
Ξεκινάμε λοιπόν τα ψώνια. Λέω, θα πάρουμε μια πίτσα και κανένα αναψυκτικό, τίποτα το φοβερό. Αυτός όμως αρχίζει και βάζει στο καρότσι μπουκάλι ακριβό κονιάκ, παριζάκι, κεφαλοτύρι, ανανάδες… Είναι αλήθεια ότι ξαφνιάστηκα. Εγώ, επειδή είχα πάνω μου λίγα ευρώ, έβαλα μόνο μερικά μανταρίνια και σοκολατάκια. Είπα, ραντεβού είναι, όχι ψώνια της βδομάδας!
Σκέφτηκα φευγαλέα ότι ο Γιώργος ήταν μάλλον large τύπος, πολύ του κεφιού και της παρέας.
Φτάνουμε στο ταμείο. Μπροστά μας πέντε άτομα, φυσικά, γιατί πού να τύχεις άδειο ταμείο στην Αθήνα. Ξαφνικά, ο Γιώργος μου λέει: Έρχομαι αμέσως και φεύγει, αφήνοντας με με το καρότσι. Δεν προλάβαινα να συνειδητοποιήσω τι γίνεται. Ήρθε η σειρά μας, πήρα μόνο τα μανταρίνια και τα σοκολατάκια που είχα βάλει εγώ τα υπόλοιπα τα άφησα πίσω, δεν μπορούσα να πληρώσω πράματα που ούτε καν είχα διαλέξει.
Βγαίνω έξω και τον βλέπω να με περιμένει, ατάραχος. Πιάνει τη σακούλα, την ψαχουλεύει και καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Πού είναι τα υπόλοιπα; με ρωτάει απορημένος. Του δείχνω το σούπερ μάρκετ και του λέω τι συνέβη.
Εκεί έγινε το έλα να δεις! Φώναξε πως είμαι τσιγκούνης, πως θα μπορούσα να πληρώσω όλο το καρότσι, πως του έφαγα τον χρόνο… και μετά έφυγε αγανακτισμένος.
Γυρνώντας σπίτι περπατώντας στα σοκάκια της Κυψέλης, σκέφτηκα ότι στη ζωή, όσο κι αν θες να δείχνεις κατανόηση, η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός δεν διαπραγματεύονται. Δεν είναι ντροπή να λες ένα ευγενικό όχι. Καλύτερα μόνος, παρά να αφήνεις τους άλλους να σε εκμεταλλεύονται.
