**Δεν Είναι το Παιδί Μου**
«Δεν είναι γιός μου», δήλωσε ψυχρά ο εκατομμυριούχος, η φωνή του αντηχώντας στον μαρμάρινο προθάλαμο. «Μάζεψέ τα και φύγε. Κι οι δυο σας». Έδειξε την πόρτα. Η σύζυγός του σφίγγει το μωρό στη θωρακισμένη αγκαλιά της, μάτια γεμάτα δάκρυα. Αν το ήξερε μόνο
Η καταιγίδα έξω ταίριαζε με αυτή που βούιζε μέσα στο σπίτι. Η Ελένη έμεινε ακίνητη, τα νύχια της άσπρισαν καθώς κρατούσε σφιχτά τον μικρό Θωμά. Ο σύζυγός της, Δημήτρης Μέλος, δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας και κεφάλι της οικογένειας Μέλου, την κοιτούσε με οργή που δεν της είχε δείξει στα δέκα χρόνια του γάμου τους.
«Δημήτρη, σε παρακαλώ», ψιθύρισε η Ελένη, η φωνή της τρεμούλιασμενη. «Δεν καταλαβαίνεις τι λες.»
«Ξέρω απόλυτα», απάντησε αυτός. «Εκείνο το αγόρι δεν είναι δικό μου. Έκανα το τεστ DNA την περασμένη εβδομάδα. Τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα.»
Η κατηγορία την πόνεσε περισσότερο από φυσικό χτύπημα. Τα γόνατά της Ελένης παραλίγο να υποχωρήσουν.
«Έκανες τεστ χωρίς να μου πεις;»
«Αναγκαστικά. Δεν μοιάζει με μένα, δεν συμπεριφέρεται σαν εμένα. Και δεν μπορούσα να αγνοώ τους ισχυρισμούς.»
«Ισχυρισμούς; Δημήτρη, είναι μωρό! Και είναι γιός σου! Ορκίζομαι στον Θεό.»
Αλλά ο Δημήτρης είχε ήδη πάρει την απόφασή του.
«Τα πράγματά σου θα σταλούν στο σπίτι του παιδικού σου. Μην ξαναγυρίσεις. Ποτέ.»
Η Ελένη έμεινε για μια στιγμή, ελπίζοντας να ήταν απλώς μια παρορμητική έξαρση, σαν αυτές που περνούσαν μέσα σε μια μέρα. Το κρύο στη φωνή του, όμως, δεν άφηνε αμφιβολία. Γύρισε και έφυγε, οι τακούνια της αντηχούσαν στο μάρμαρο καθώς μια βροντή ξέσπασε πάνω από την έπαυλη.
Η Ελένη είχε μεγαλώσει σε ταπεινές συνθήκες, αλλά μπήκε σε έναν κόσμο προνομίου όταν παντρεύτηκε τον Δημήτρη. Γοητευτική, διακριτική, έξυπνη όλα όσο οι εκδότες δοξάζουν και η υψηλή κοινωνία ζηλεύει. Τώρα όμως, τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία.
Καθώς η λιμουζίνα την μετέφερε με τον Θωμά πίσω στο Μοναστήρι του πατέρα της, το μυαλό της γέμιζε από σκέψεις. Είχε πιστέψει. Είχε αγαπήσει τον Δημήτρη, είχε σταθεί δίπλα του όταν οι αγορές κατέρρευσαν, όταν ο Τύπος τον καταπόνησε, ακόμα και όταν η μητέρα του την περιφρόνησε. Και τώρα, την έδιωχνε σαν ξένη.
Ο πατέρας της, Θωμάς Λύκος, άνοιξε την πόρτα, τα μάτια του διασταλλομενα όταν την είδε.
«Ελένη; Τι συνέβη;»
Έπεσε στην αγκαλιά του. «Είπε ότι ο Θωμάς δεν είναι δικός του Μας έδιωξε.»
Το σαγόνι του Θωμά σφίχτηκε. «Μπες μέσα, κορίτσι μου.»
Τις επόμενες μέρες, η Ελένη προσαρμόστηκε στη νέα ζωή. Το σπίτι ήταν μικρό, το δωμάτιό της σχεδόν αμετάβλητο. Το μωρό, αδιάφορο, έπαιζε και μουρμούριζε, δίνοντάς της στιγμές παρηγοριάς.
Όμως κάτι την ταραχτε: το τεστ DNA. Πώς μπορούσε να είναι λάθος;
